6η Απριλίου 1941 – Το δεύτερο ΟΧΙ

Η 6^η Απριλίου 1941 είναι δυστυχώς μια ξεχασμένη μέρα στο χρονοντούλαπο της ελληνικής ιστορίας, η οποία όμως θα έπρεπε να τιμάται ισότιμα με την 28^η Οκτωβρίου 1940 απ’ όλο τον Ελληνισμό, ως η μέρα του δεύτερου ΟΧΙ και της ηρωικής αντίστασης των Ελλήνων απέναντι στην γερμανική εισβολή. Εκείνο το πρωινό, ο διάδοχος του Ιωάννη Μεταξά Αλέξανδρος Κορυζής  αντέταξε το δεύτερο ΟΧΙ στον πρεσβευτή της Γερμανίας πρίγκιπα  Έρμπαχ ο οποίος του παρέδωσε διακοίνωση με την οποία απαιτούσε, να επιτραπεί στα γερμανικά στρατεύματα  να μπουν στο ελληνικό έδαφος. Αίτημα τους ήταν η αντιμετώπιση της Αγγλίας η οποία είχε σπεύσει να βοηθήσει την Ελλάδα, με 62.000 άνδρες και μεγάλη αεροπορική δύναμη.

Οι υπερασπιστές των 21 οχυρών της «γραμμής Μεταξά» αμύνθηκαν σθεναρά, απόδειξη τούτου είναι οι σημαντικές απώλειες των εχθρικών δυνάμεων κατά τη πρώτη μέρα της εισβολής και η ανικανότητα τους να καταλάβουν οποιοδήποτε οχυρό. Ο ελληνικός στρατός κάμφθηκε μόνο όταν οι γερμανικές μεραρχίες παρέκαμψαν την «γραμμή Μεταξά» και μπήκαν στην Ελλάδα από τα ελληνογιουγκοσλαβικά σύνορα.

Οι απώλειες εκατέρωθεν δείχνουν από μόνες τους το μεγαλείο της ελληνικής ψυχής. Από ελληνικής πλευράς οι νεκροί και οι τραυματίες έφτασαν τους  1.000,  ενώ από γερμανικής πλευράς οι νεκροί και τραυματίες έφθασαν τους  2689 μαζί με 170 αγνοούμενους.

Η Ελλάδα ήταν η πρώτη χώρα που είχε το θάρρος, την πίστη και την αξιοπρέπεια να αντισταθεί στην χιτλερική Γερμανία και να υπερασπίσει την εθνική της ανεξαρτησία, την στιγμή που όλες οι χώρες της Βόρειας, Δυτικής και Κεντρικής Ευρώπης είχαν παραδοθεί άνευ όρων. Η 6^η Απριλίου 1941 θα πρέπει να μας γεμίζει με ντροπή και  ενοχές για το ότι είμαστε ανάξιοι απόγονοι εκείνων των ωραίων Ελλήνων που μάχονταν για υπέρτατες αξίες και ιδανικά,  ενώ εμείς είμαστε άθλιοι παρατρεχάμενοι επαίτες των διεθνών οργανισμών.

Λευκωσία, Κύπρος, Ελλάδα

Ανδρέας Χριστοφή 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

1η Απριλίου 1955 - Αγώνας για την Ένωση

Πριν από 58 χρόνια, την Πρωταπριλιά του 1955 οι Έλληνες της Κύπρου ξεσηκώθηκαν για την ελευθερία της πατρίδας.
Η προδομένη εκείνη Επανάσταση της 1ης Απριλίου του 1955, θα ολοκληρωθεί όταν εκείνη η γενιά που έρχεται, θα γιορτάζει εκτός από την έναρξη του αγώνα και το τέλος του.

Την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Γ. Αυξεντίου: «Μάθατε πως πολεμούν οι Έλληνες... θα μάθετε και πως πεθαίνουν»

«Στην εσχάτην ανάγκην θα 
αγωνιστώ και θα πεθάνω σαν
 Έλληνας, αλλά ζωντανόν δεν θα με πιάσουν».

Γρηγόρης Αυξεντίου.

Σαν σήμερα ο ήρωας Γρηγόρης
Αυξεντίου πολεμώντας μόνος,
περικυκλωμένος από 60 Άγγλους,έπεφτε νεκρός. Ήταν το τέλος ενός ανθρώπου που απέδειξε ότι ο ηρωϊσμός δεν είναι θεωρία ,λόγια και κραυγές, αλλά αποφάσεις και πράξεις.
Ήρθε στην Ελλάδα για να γίνει στρατιωτικός. Το 1949 απέτυχε στις εξετάσεις της Σχολής Ευελπίδων και γράφτηκε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών του Ελληνικού Στρατού και έλαβε κατάρτιση ανθυπολοχαγού.


Εκεί αφού αποφοίτησε, έκανε τη στρατιωτική του θητεία στον 1° λόχο του 613ου τάγματος πεζικού, στα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα .
Τ
ελείωσε τη θητεία του στις 15/11/1952 και επέστρεψε στην Κύπρο, όπου άρχισε να εργάζεται στα κτήματα του πατέρα του σαν οδηγός, μεταφέροντας εργάτες από τη Λύση στην Αμμόχωστο. Εκείνη την περίοδο αρραβωνιάζεται.

Τον Ιανουάριο του 1955 μυήθηκε στην Ε.Ο.Κ.Α. (Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών, με κύριο στόχο την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα) από τον Ανδρέα Αζίνα και είχε την πρώτη του επαφή με το Γρίβα στις 20/1/1955, που ήταν αρχηγός της Ε.Ο.Κ.Α. και μπήκε στον αγώνα κατά των Άγγλων.
 Αντί του καθιερωμένου όρκου, ο Γεώργιος Γρίβας Διγενής δέχτηκε τον λόγο της στρατιωτικής τιμής του Αυξεντίου. 
Την άνοιξη του ιδίου χρόνου συμμετείχε στις επιθέσεις κατά της Ηλεκτρικής Εταιρείας και του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Λευκωσίας.

Μέσα στην Οργάνωση πήρε το κωδικό όνομα «Ζήδρος» (το αγωνιστικό του ψευδώνυμο παρέπεμπε στο Ζήδρο, το Δυτικομακεδόνα κλεφταρματολό επί Τουρκοκρατίας.), το οποίο και κράτησε μέχρι τον ηρωικό του θάνατο.
Ήταν ηγετική φυσιογνωμία και διέθετε οργανωτικές και στρατιωτικές αρετές. Ήταν ο μόνος από τους νεαρούς μαχητές που διέθετε στρατιωτική κατάρτιση.

Ο Αυξεντίου ήταν ο πρώτος τομεάρχης της ΕΟΚΑ στην περιοχή Αμμοχώστου και την 1η Απριλίου του 1955, πρώτη μέρα του αγώνα κατά των Άγγλων, επειδή ανακαλύφθηκε το αυτοκίνητο που χρησιμοποιούσε για την επιχείρηση ανατινάξεων στις πετρελαιοαποθήκες της αγγλικής βάσης Δεκέλειας, βγήκε στα βουνά και ηγήθηκε των επιθέσεων εναντίον αγγλικών στόχων στον τομέα του.

Ήταν ο υπ” αριθμόν ένα καταζητούμενος από τους Άγγλους, οι οποίοι τον επικήρυξαν αρχικά με 250 λίρες και στην συνέχεια, με το υπέρογκο για την εποχή, ποσό των 5.000 λιρών, επειδή ανατίναξε αγγλικές περιουσίες.


Κατέφυγε στην οροσειρά τού Πενταδάκτυλου, σε μια σπηλιά. Εκεί τον βρήκε ο βοσκός από τη Λάπηθο, γέρο Γιώργος Ζοππής και άρχισε να τον τροφοδοτεί, εκμεταλλευόμενος το επάγγελμά του που δικαιολογούσε την καθημερινή παρουσία του στο βουνό. Εκεί ο Αυξεντίου μαθαίνει στους αγωνιστές την χρήση των όπλων, καθώς και τεχνικές ανταρτοπόλεμου.


Η δράση του ήταν πλούσια τόσο στον Πενταδάκτυλο όσο και στο όρος Τρόοδος όπου κατέφυγε αργότερα.
Κρυφά παντρεύτηκε και κάτω από μυθιστορηματικές συνθήκες την ως τότε μνηστή του Βασιλεία Παναγή, μια νύχτα στο μοναστήρι του Αχειροποιήτου στις 10/6/1955.

Στις 11 Δεκεμβρίου 1955 επέδειξε τις εξαίρετες στρατιωτικές του ικανότητες στην ιστορική μάχη των Σπηλιών, παρασύροντας δυο φάλαγγες των Άγγλων στρατιωτών, που ανηφόριζαν προς τα κρησφύγετα, να συγκρουστούν μεταξύ τους.


Το Πάσχα του 1956 βρίσκει τον ήρωα ν’ αναρρώνει στο ιστορικό (ιδρύθηκε το 1148) μοναστήρι του Μαχαιρά, μετά από εγχείρηση. Εκεί συνέβη και το πρωτοφανές της εμφάνισής του ενώπιον των διωκτών του, όταν πάνω από 100 Άγγλοι αξιωματικοί και στρατιώτες έζωσαν το μοναστήρι. Μεταμφιεσμένος σε καλόγερο, με γενειάδα και ράσο, ο Γρηγόρης Αυξεντίου παρουσιάστηκε και συστήθηκε στον Άγγλο επικεφαλής αξιωματικό ως ο «πάτερ-Xρύσανθος» και στην συνέχεια τους…κέρασε.
 Ο Διγενής τού ανέθεσε μαζί με τον τομέα Πιτσιλιάς και τα χωριά της Ορεινής – Μαχαιρά. Τον Ιούλιο του 1956 προστέθηκαν στον τομέα του και τα κρασοχώρια Λεμεσού.

Στις 31 Δεκεμβρίου του 1956, παραμονή Πρωτοχρονιάς, κυκλώνεται μαζί με τα παλικάρια του στο χωριό Ζωοπηγή και ακολουθεί σφοδρή σύγκρουση. Ο Αυξεντίου τραυματίζεται, αλλά διαφεύγει, αφήνει όμως νεκρό πίσω, τον συναγωνιστή του Μάκη Γεωργάλλα.

Την 1η Μαρτίου του 1957, οι Άγγλοι ξαναεισβάλλουν στο μοναστήρι του Μαχαιρά. Υποβάλουν σ’ εξαντλητική ανάκριση τον αγωγιάτη της Μονής και τον αναγκάζουν ν’ αποκαλύψει ότι ο Αυξεντίου έχει κατασκευάσει καταφύγιο-κρύπτη ένα χιλιόμετρο πιο κάτω.


Στις 3 Μαρτίου 1957, Άγγλοι στρατιώτες περικύκλωσαν το κρησφύγετό του κοντά στον Μαχαιρά.

Ο Γρηγόρης φώναξε τότε:


«Σύντροφοι, ο θεός να με βγάλει ψεύτη, προδοθήκαμε».
«Αρχηγέ, μαζί σου και στον θάνατο» ψιθύρισαν όλοι.
Δεν πρόλαβαν να τελειώσουν την κουβέντα τους και οι στρατιώτες έφθασαν στην είσοδο του κρησφύγετου. Φώναξαν στους άνδρες να παραδοθούν όμως καμία απάντηση.


Η μάχη κράτησε για ώρες. Στην ομάδα του ήταν οι Ανδρέας Στυλιανού, Αυγουστής Ευσταθίου, Αντώνης Παπαδόπουλος και Φειδίας Συμεωνίδης, τους οποίους, όμως, διέταξε να βγουν από το κρησφύγετο και να παραδοθούν για να σωθούν, ενώ αυτός έμεινε και πολέμησε μόνος επί 10 ώρες τους εχθρούς, τραυματισμένος από θραύσμα χειροβομβίδας.

Ο ίδιος αποφασισμένος να μην πέσει ζωντανός στα χέρια των Άγγλων και αν χρειαστεί να θυσιαστεί τους είπε επί λέξη:

Μέχρι σήμερα μαθαίνατε πώς πολεμούν οι Έλληνες. Σήμερα θα μάθετε και πως πεθαίνουν. 

Σε προτροπές τών Άγγλων να παραδοθεί είχε μόνο μία απάντηση να δώσει «Μολών Λαβέ». Αμέσως, τέσσερις στρατιώτες όρμησαν μέσα στην σπηλιά. Ο Αυξεντίου τους υποδέχτηκε με καταιγιστικά πυρά. Οι τρεις Βρετανοί οπισθοχώρησαν έντρομοι, ο τέταρτος, ένας δεκανέας, έπεσε νεκρός.
 Σύμφωνα με μαρτυρία του συμπολεμιστή του Αυγουστή Ευσταθίου, που μετά τη ρίψη χειροβομβίδας στο κρησφύγετο επέστρεψε, με υπόδειξη των Άγγλων, για να διακριβώσει αν ο Αυξεντίου ήταν ζωντανός και να τον πείσει να παραδοθεί.
Ο Αυγουστής προτίμησε να μείνει μαζί με τον αρχηγό του.
Ο Γρηγόρης φώναξε: «Τώρα είμαστε δύο. Ελάτε να μας πάρετε». Και η μάχη συνεχίστηκε ως το απόγευμα. Προσπάθειά τους ήταν να κρατήσουν τη μάχη μέχρι να νυχτώσει και επωφελούμενοι από το σκοτάδι να διαφύγουν.
Οι Άγγλοι στρατιώτες, που αντιλήφθηκαν τον σκοπό τους, περιέλουσαν το κρησφύγετο με βενζίνη, το πυρπόλησαν και έκαψαν ζωντανό τον Αυξεντίου, ενώ ο Αυγουστής Ευσταθίου, με βαριά εγκαύματα, επιχειρεί έξοδο και συλλαμβάνεται.

 Οι εμπρηστικές βόμβες πετρελαίου, λαμπαδιάζουν τα πάντα. Έτσι, καιόμενος σαν λαμπάδα, έπεσε ο Γρηγόρης Αυξεντίου, άμορφη μάζα από καμένη σάρκα, πυροβολώντας ως το τέλος, Κυριακή 3 Μαρτίου 1957.

pentapostagma.gr

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

AΠΟΚΑΛΥΨΗ:Πως σταμάτησα τον Καραμανλή να πει ναι στο σχέδιο Ανάν!

Mια μαρτυρία από τον Μίκη Θεοδωράκη είναι πάντα σημαντική. Σε παλιότερη συνδιάσκεψη της κίνησης ανεξαρτήτων πολιτών «Σπίθα» στην Αθήνα, που έγινε τον Ιούνιο του 2011, ο Μίκης Θεοδωράκης παρενέβη, ενώ μιλούσε ο δημοσιογράφος Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, και κατέθεσε μια ιστορική μαρτυρία για την απόρριψη του σχεδίου Ανάν. Τα όσα είπε τότε στη συνδιάσκεψη ο Μίκης δεν είδαν το φως της δημοσιότητας, ούτε κι αυτά που ειπώθηκαν μεταξύ αυτού και των Καραμανλή και Χριστόφια παραμονές του 2004. Δημοσιοποιούνται για πρώτη φορά σήμερα. Είπε, λοιπόν, ο Μίκης Θεοδωράκης:

«Για να δείτε πώς γράφεται η Ιστορία: Όταν αναγγέλθηκε το σχέδιο Ανάν, εγώ ήμουν από αυτούς που ήταν πάντα υπέρ της ελληνοτουρκικής φιλίας και κυρίως της διευθέτησης των διαφορών των δύο κοινοτήτων, να γίνει μια ενιαία Κύπρος. Είδα το σχέδιο Ανάν θετικό, δεν το διάβασα κιόλας το σχέδιο. Με παίρνει τηλέφωνο ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής και με ρωτάει: «Δε μου λες, ποια είναι η άποψή σου για το σχέδιο Ανάν;». Λέω «είναι μάλλον θετική». «Σε παρακαλώ πολύ, είναι φίλος σου ο Χριστόφιας, δεν τον ρωτάς τι σκέπτεται αυτός; Γιατί και ‘μεις εδώ δεν ξέρουμε ακόμα, μάλλον και ‘μεις θετικό το βλέπουμε».
Παίρνω τον Χριστόφια και του λέω «Δημήτρη τι συμβαίνει;». «Είναι θετικό», λέει, «είναι πολύ θετικό». Ξαναπαίρνω τον Καραμανλή, του λέω είναι θετικό. Εκείνη τη στιγμή ο Δημήτρης (Κωνσταντακόπουλος) έβγαλε ένα βιβλίο όπου έκανε φύλλο και φτερό το σχέδιο Ανάν («Η Αρπαγή της Κύπρου», εκδόσεις Λιβάνης, Αθήνα 2004). Το διαβάζω απνευστί. Σε μια νύκτα μέσα.
Και συνεχίζει ο Μίκης Θεοδωράκης: «Σπεύδω και παίρνω τον Καραμανλή του λέω: προσοχή, το σχέδιο Ανάν κίνδυνος. Αλλά έπρεπε να πάρω και τον Χριστόφια, ο οποίος, το κόμμα του, ήταν υπέρ του σχεδίου Ανάν, όπως ξέρετε, στην αρχή. Του στέλνω το βιβλίο, του λέω διάβασε το βιβλίο, «σταμάτα και κάνε πίσω».
Η συνέχεια είναι γνωστή, με τις τοποθετήσεις των κομμάτων, όπως και το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, όπου οι Ελληνοκύπριοι απέρριψαν συντριπτικά το σχέδιο Ανάν. Ο Μίκης Θεοδωράκης το είπε αυτό, για να ευχαριστήσει, όπως ανέφερε, και να πλέξει και το εγκώμιο του δημοσιογράφου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου, καταξιωμένου δημοσιογράφου και συγγραφέα, και συνεργάτη του ΕΛ.Κ.Ε.Δ.Α.
Εμείς υπενθυμίζουμε πως ο Κωνσταντακόπουλος είχε το προνόμιο να συγγράψει ένα βιβλίο, λίγο πριν το κρίσιμο δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου 2004 για το σχέδιο Ανάν. Ήταν μια προσπάθεια του δημοσιογράφου να κερδίσει τον χρόνο και να το κυκλοφορήσει έγκαιρα, αλλά πρωτίστως να παρουσιάσει μέσα από τη δική του ανάλυση το σχέδιο Ανάν. Τους κινδύνους και τις περιπλοκές από την αποδοχή και εφαρμογή ενός σχεδίου λύσης. Το βιβλίο αυτό συνιστά την πρώτη ολοκληρωμένη μελέτη για τις θεσμικές, στρατιωτικές, ψυχολογικές, κοινωνιολογικές, διεθνοπολιτικές πτυχές του σχεδίου Ανάν.
Σε μια περίοδο κατά την οποία ο χρόνος δεν επέτρεπε συζητήσεις εις βάθος και ανάλυση του πολυσέλιδου σχεδίου, ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος ανέλαβε να ενημερώσει τους πολίτες σε Ελλάδα και Κύπρο. Το αποτέλεσμα φάνηκε και από την αποκάλυψη του Μίκη Θεοδωράκη.
Μένει να ελπίσουμε πως κάποιοι, σε Αθήνα και Λευκωσία, διδάχθηκαν από την Ιστορία και δεν θα σπεύσουν να αυτοαναιρεθούν για δεύτερη φορά. Γιατί το αγγλοσαξονικό μπλοκ, με την Τουρκία να καραδοκεί, θα επαναφέρει το σχέδιο Ανάν και μάλιστα γρήγορα και σε ακόμη πιό επώδυνη μορφή. Και αν με τις μεθοδεύσεις των γνωστών κέντρων, στην Ελλάδα κινδυνεύουν οικονομία και κοινωνία, στην Κύπρο κινδυνεύει η ύπαρξη του ίδιου του κράτους, ελλοχεύει η διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και η προτερακτοποίησή της, οικονομικά εκεί που σύρθηκε και η Ελλάδα, πολιτικά όμως στην θανάσιμη λαβίδα Τουρκίας και Μ. Βρετανίας.

elkeda.gr

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Πλατεία Συντάγματος| Εκεί που γράφεται ιστορία (vid)

Το Χριστουγεννιάτικο δέντρο από σίδερα που ψήλωνε κάθε χρόνο ήταν μέχρι πριν λίγα χρόνια ένα από τα πιο ιδιαίτερα γεγονότα που συνέδεαν την Πλατεία Συντάγματος με σημαντικές στιγμές των τελευταίων ετών...

Από τότε άλλαξαν πολλά. Ένα παρόμοιο δέντρο κάηκε όταν τον Δεκέμβριο του 2008 οι ταραχές στην Αθήνα με αφορμή τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου έφτασαν μέχρι το Σύνταγμα.

Κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι στις ιστορικές στιγμές της πλατείας θα ερχόταν η μέρα που θα γραφόταν και μία τόσο τραγική είδηση. Η αυτοκτονία ενός 77χρονου άνδρα. Η πλατεία ξαναγέμισε από κόσμο.

Η Πλατεία Ανακτόρων (όπως τη λέγανε) ήταν κάποτε γεμάτη από ζαχαροπλαστεία.
Εκεί όπου βρέθηκαν οι οπαδοί της Λίβερπουλ αλλά και ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος όταν έβαλε κατά πάντων για τις νέες ταυτότητες. Τόσα ιδιαίτερα γεγονότα. 170 χρόνια. Όλα εκεί που γράφεται ιστορία. Στην Πλατεία Συντάγματος.

To βίντεο προβλήθηκε τον Ιούνιο του 2011 από τον τηλεοπτικό σταθμό Alter.

ΕΡΕΥΝΑ: ΚΩΣΤΑΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ
ΜΟΝΤΑΖ: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΕΝΟΣ

www.pinnokio.gr

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Οι προδότες δεν πλήρωσαν ποτέ

Του Κώστα Χαρδαβέλλα

Στα έγκατα της Βουλής, μέσα σε υπόγεια διπλοκλειδωμένα, βρίσκεται εδώ και 38 χρόνια επτασφράγιστα κλειστός ο φάκελος για την προδοσία της Κύπρου- χωρίς καμία κυβέρνηση της Μεταπολίτευσης, να τολμήσει να τον ανοίξει γιατί περιέχει συντριπτικά στοιχεία μίας ανείπωτης εθνικής προδοσίας που έγινε σε βάρος της Κύπρου από Έλληνες ναυάρχους, στρατηγούς και πτεράρχους, αλλά και από γνωστά πολιτικά πρόσωπα των κυβερνήσεων μετά το 1974.Δεν ήταν μόνο μοιραίος άνθρωπος για την Κύπρο ο παντοδύναμος δικτάτορας στην Ελλάδα το 1974 ταξίαρχος Δ. Ιωαννίδης που άνοιξε τις πόρτες της Κύπρου για τους Τούρκους, με το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου.

Ήταν και ο τότε αρχηγός του Πολεμικού Ναυτικού, ναύαρχος Αραπάκης, που διέταξε τα ελληνικά υποβρύχια να επιστρέψουν πίσω και να μην χτυπήσουν τον τουρκικό στόλο, που πήγαινε για την απόβαση στην Κύπρο 20 Ιουλίου του 1974.Τα ελληνικά υποβρύχια τότε είχαν ήδη «κλειδώσει» σαν στόχους για τις τορπίλες τους τα τουρκικά αποβατικά σκάφη και θα μπορούσαν να τα βυθίσουν όλα πριν φτάσουν στην Κύπρο.Το ερώτημα παραμένει 38 ολόκληρα χρόνια: γιατί ο Αραπάκης διέταξε τα ελληνικά υποβρύχια να μην χτυπήσουν τον τουρκικό στόλο κι από ποιον πήρε την εντολή αυτή;Άλλος μοιραίος άνθρωπος για την Κύπρο ήταν και ο τότε αρχηγός Αεροπορίας Παπανικολάου, που δεν άφησε τα πολεμικά αεροπλάνα να πετάξουν από την Κρήτη στην Κύπρο και να χτυπήσουν τα τουρκικά που βομβάρδιζαν τη Μεγαλόνησο ή αυτά που μετέφεραν τους τούρκους αλεξιπτωτιστές.Αλλά ήταν και ο τότε αρχηγός ΓΕΕΘΑ στρατηγός Μπονάνος που δεν βρήκε το κουράγιο να στείλει ενισχύσεις από ην Ελλάδα στην Κύπρο για να αντιμετωπιστούν οι εισβολείς.

Η Κύπρος θα μπορούσε να σωθεί.Οι Τούρκοι να πεταχτούν στη θάλασσα.Η τραγωδία των αγνοουμένων και ξεριζωμένων οικογενειών από τα κατεχόμενα θα μπορούσε να είχε αποσοβηθεί αν δεν γινόταν η μεγάλη προδοσία στην Ελλάδα.Και οι μεγάλοι υπαίτιοι αυτής της τραγωδίας δεν πλήρωσαν ποτέ και έφυγαν από τη ζωή, οι περισσότεροι από αυτούς ανενόχλητοι.

newsbomb.gr

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Δεν ξεχνώ θα ελευθερωθώ

 

 

 Ες Γην εναλίαν Κύπρον (1992) - Μουσική: Μιχάλης Χριστοδουλίδης - Στίχοι: Μιχάλης Κακογιάννης Ερμηνεία: Γιώργος Νταλάρας

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Πριν από 38 χρόνια τέτοια ώρα οι βάρβαροι πατούν την Κερύνεια...

Πολεμικό ανακοινωθέν-20 Ιουλίου 1974 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Σφραγίδα αποδεικνύει ύπαρξη της Βηθλεέμ στην αρχαιότητα

Ισραηλινοί αρχαιολόγοι ανακοίνωσαν σήμερα ότι ανακάλυψαν την πρώτη απόδειξη που στηρίζει τις βιβλικές αναφορές περί της ύπαρξης της Βηθλεέμ πολλούς αιώνες προτού η πόλη αυτή εξελιχθεί σε ιερό τόπο, ως γενέτειρα του Ιησού.

Η απόδειξεη είναι μια πήλινη σφραγίδα που εντοπίστηκε κοντά στα τείχη της Παλιάς Πόλης της Ιερουσαλήμ και στην οποία είναι χαραγμένες τρεις αράδες κειμένου στην αρχαία εβραϊκή γραφή. Στο κείμενο αυτό περιλαμβάνεται η λέξη "Βηθλεέμ".

Σύμφωνα με τον αρχαιολόγο της Ισραηλινής Υπηρεσίας Αρχαιοτήτων Έλι Σούκρον, η σφραγίδα αποδεικνύει ότι η πόλη υπήρχε εκατοντάδες χρόνια προτού καταγραφεί ως τόπος γέννησης του Χριστού. "Για όλες τις ιστορίες περί της Βηθλεέμ στη Βίβλο, υπάρχει πλέον απόδειξη ότι υπήρχε μια τέτοια πόλη και δεν είναι απλά μύθος", δήλωσε.

Η σφραγίδα είχε πιθανότατα τοποθετηθεί σε ένα φορτίο αργύρου ή αγροτικών προϊόντων που εστάλη ως φόρος από την Βηθλεέμ στον βασιλιά της Ιουδαίας. Υπολογίζεται ότι ανάγεται στον 7ο ή 8ο αιώνα προ Χριστού και έχει διάμετρο 1,5 εκατοστό.

Η Βηθλεέμ αναφέρεται για πρώτη φορά στην Παλαιά Διαθήκη στο βιβλίο της Γένεσης, ως ο τόπος όπου ενταφιάστηκε η Ραχήλ, η γυναίκα του πατριάρχη Ιακώβ. Σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη στην πόλη αυτή, που σήμερα βρίσκεται στη Δυτική Όχθη, στα νότια της Ιερουσαλήμ, γεννήθηκε ο Ιησούς Χριστός.
http://www.ikypros.com/

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Αθώος ο Σωκράτης!

Με τη συμμετοχή διαπρεπών νομικών από την Ευρώπη και την Αμερική, ο Σωκράτης κάθισε και πάλι στο εδώλιο του κατηγορουμένου, την Παρασκευή 25 Μαΐου 2012, στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης Γραμμάτων & Τεχνών.

Οι δικαστές ισοψήφησαν στην απόφασή τους για τον Σωκράτη, αλλά το κοινό, που κατέκλυσε την Κεντρική Σκηνή της Στέγης ή παρακολούθησε τη δίκη ζωντανά από το διαδίκτυο, ψήφισε Υπέρ Σωκράτους, με ποσοστό 67% υπέρ και 33% κατά, αθωώνοντας τον Αθηναίο φιλόσοφο, σχεδόν 2.500 χρόνια μετά.

Με τη γνώση των ιστορικών πηγών να φωτίζει τη σημερινή δικαστική διαμάχη, οι συμμετέχοντες νομικοί διερεύνησαν σε βάθος τα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα που βρίσκονται πίσω από τις κατηγορίες που αντιμετώπισε ο Σωκράτης και τα εξακόντισαν στο σήμερα.
Οι συνήγοροι τόσο του Σωκράτη όσο και της πόλης της Αθήνας, κράτησαν ζωντανό το ενδιαφέρον του κοινού καθ' όλη τη διάρκεια της δίκης, με χειμαρρώδη λόγο και πλείστα επιχειρήματα. Υπέρ Σωκράτους τάχθηκαν οι Michael Beloff και Patrick Simon, ενώ Υπέρ Αθηναίων τοποθετήθηκαν ο Καθηγητής Ηλίας Αναγνωστόπουλος και ο Δρ Αντώνης Παπαδημητρίου. Το σώμα των δικαστών αποτελούσαν δέκα έγκριτες προσωπικότητες από την Ευρώπη και τις Η.Π.Α.

Το κοινό, που παρακολούθησε τη δίκη διχάστηκε και προβληματίστηκε, αλλά είχε την ευκαιρία να αποφασίσει για την τύχη του Σωκράτη και να απαντήσει σε ερωτήματα, όπως τα παρακάτω:

- Ήταν η Αθήνα δημοκρατική την εποχή του Σωκράτη και επέτρεπε σε όλους να εκφράζονται ελεύθερα;

- Οι κατηγορίες κατά του Σωκράτη ήταν πραγματικές ή είχαν χαρακτήρα πολιτικής δίωξης;

- Ποιος χαρακτηρισμός θα ταίριαζε καλύτερα στον Σωκράτη;

- Ο Σωκράτης ήταν θύμα της ελευθερίας με την οποία μιλούσε, ήταν ο πνευματικός ηγέτης των ολιγαρχικών της Αθήνας ή είχε αποφασίσει να πεθάνει;

- Η κοινή γνώμη θεωρεί τον Σωκράτη αθώο. Αν παρουσιάζονταν αδιάσειστα τεκμήρια ότι ο Σωκράτης ήταν ο αρχηγός του κόμματος των ολιγαρχικών της Αθήνας που εγκαθίδρυσε την Τυραννία των 10 με 1.800 δολοφονίες σε 9 μήνες και παρέδωσε την Αθήνα στους Σπαρτιάτες, αυτό θα σας έκανε να αλλάξετε γνώμη περί της αθωότητάς του;

- Από τις εξής κατηγορίες κατά του Σωκράτη, ποια θεωρείτε ως πλέον ισχύουσα;

· Ήταν άθεος.

· Διέφθειρε τους νέους.

· Δεν αναγνώριζε τους δημοκρατικούς θεσμούς της πόλης.

· Μάθαινε τους νέους να γίνουν αντιδημοκρατικοί.

Ο Σωκράτης υπήρξε μια εξέχουσα προσωπικότητα της φιλοσοφίας, με πλήθος μαθητών, φίλων αλλά και εχθρών. Το αποτύπωμά του στην Ιστορία είναι πολύ ισχυρό. Μπορούμε, 2.500 χρόνια μετά το θάνατό του να επανεξετάσουμε την υπόθεση της αθώωσης ή ενοχοποίησής του, υπό το πρίσμα των αιώνων που ακολούθησαν και σύμφωνα με τη σύγχρονη επικρατούσα αντίληψη για τη δικαιοσύνη; Με συναρπαστικές αγορεύσεις και έναν ποταμό επιχειρημάτων και από τις δύο πλευρές, επαναπροσεγγίζεται σήμερα η συμβολή του Σωκράτη, όχι μόνο στο πεδίο της φιλοσοφίας αλλά και στη δημόσια ζωή της Αθήνας του 5ου αι. π.Χ.

Το 399 π.Χ. ο Σωκράτης, οδηγήθηκε σε δίκη ενώπιον 500 Αθηναίων πολιτών με τις κατηγορίες της ασέβειας προς τους θεούς της πόλης και της εισαγωγής «καινών δαιμονίων» στην Αθήνα αλλά και της διαφθοράς των νέων. Καταδικάστηκε σε θάνατο, με 280 ψήφους που τον έκριναν ένοχο και τις 220 ψήφους των πολιτών που πείστηκαν για την αθωότητά του.

Το Μάιο του 2011, σχεδόν 2.500 χρόνια μετά, με πρωτοβουλία του Ιδρύματος Ωνάση η δίκη του Σωκράτη επαναλήφθηκε στο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο της Νέας Υόρκης, το οποίο και τον αθώωσε.

Η δίκη παρουσιάστηκε και στο διαδίκτυο, μέσω live streaming, από τη διεύθυνση www.sgt.gr/dikisocrati

Τη δίκη παρακολούθησαν ζωντανά από το διαδίκτυο τουλάχιστον 38.500 unique users, ενώ συνεχίζουν να την παρακολουθούν πολλοί χρήστες ακόμη και μετά το πέρας της. Η σελίδα σημείωσε 5,3 εκατομμύρια hits, ενώ τη δίκη παρακολούθησαν διεθνώς, με πρώτες σε αριθμό χρηστών τις ακόλουθες χώρες: Ελλάδα, Αγγλία, Αμερική, Γερμανία, Κύπρο, Γαλλία, Ιταλία, Βέλγιο, Ολλανδία, Καναδά.

H δίκη πραγματοποιήθηκε στην ελληνική, αγγλική και γαλλική γλώσσα, με ταυτόχρονη μετάφραση.

Δικαστές:

Λόρδος Richard Aikens: Δικαστής, μέλος του Εφετείου της Αγγλίας και της Ουαλίας (Αγγλία)

Sophie-Caroline De Margerie: Δικαστής στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους (Γαλλία)

Pierre Delvolvé: Μέλος της Ακαδημίας Ηθικών και Πολιτικών Επιστημών (Γαλλία)

Δρ Giusep Nay: πρώην Πρόεδρος του Ομοσπονδιακού Δικαστηρίου της Ελβετίας (Ελβετία)

Loretta Preska: Πρόεδρος του Αμερικανικού Περιφερειακού Δικαστηρίου της Νότιας Περιφέρειας της Νέας Υόρκης (ΗΠΑ)

ʼννα Ψαρούδα-Μπενάκη: Ακαδημαϊκός, Ομότιμη Καθηγήτρια Ποινικού Δικαίου, Πρώην Πρόεδρος της Βουλής

Βασίλειος Ρήγας: πρώην Αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου (Ελλάδα)

Σερ Stephen Sedley: Μέλος του Εφετείου της Αγγλίας και της Ουαλίας (Αγγλία)

François Terré: Μέλος της Ακαδημίας Ηθικών και Πολιτικών Επιστημών (Γαλλία)

Καθηγητής Harm Peter Westermann: Καθηγητής Νομικής στο Πανεπιστήμιο του Τύμπινγκεν (Γερμανία)

Υπέρ Σωκράτους:

Michael Beloff, QC: Δικηγόρος (Αγγλία)

Patrick Simon: Δικηγόρος (Γαλλία)

Υπέρ Αθηναίων:

Καθηγητής Ηλίας Αναγνωστόπουλος: Αναπληρωτής Καθηγητής Ποινικών και Εγκληματολογικών Σπουδών (ΕΚΠΑ), Δικηγόρος παρ' Αρείω Πάγω (Ελλάδα)

Δρ Αντώνης Παπαδημητρίου: Δικηγόρος, Πρόεδρος του Ιδρύματος Ωνάση (Ελλάδα)

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

H υπογραφή της τελευταίας Ελληνίδας Φαραώ!

Στην τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα ο Γερμανός αρχαιολόγος Otto Rubensohn ανακάλυψε έναν πανάρχαιο τύμβο τριακόσια χιλιόμετρα από την Αλεξάνδρεια. Η περιοχή ονομαζότανε Αμπουσίρ ελ Μελέκ και ο αρχαίος τάφος έκρυβε πλούσιους αρχαιολογικούς θησαυρούς.
Μεταξύ των ευρημάτων υπήρχαν και μούμιες αδιευκρίνιστης χρονολόγησης.
Τότε υπήρχε η «συνήθεια» ό,τι έβρισκαν οι αρχαιολόγοι να το κουβαλούν στην πατρίδα τους.
Έτσι το 1904, μία μούμια έγινε πακέτο από τους εντόπιους με εντολή του αρχαιολόγου και στάλθηκε στο Αιγυπτιακό Μουσείο Βερολίνου (Berliner Ägyptischen Museum). Ο τότε διευθυντής του γερμανικού μουσείου Dietrich Wildung παρατήρησε πως στο σκληρό χάρτινο περιτύλιγμα της μούμιας ήταν κολλημένο και ένα ασυνήθιστο σκληρό χαρτόνι. Ως ειδικός στην παπυρολογία, η αρχική έκπληξή του μετατράπηκε σε ενθουσιασμό. Το σκληρό χαρτόνι ήταν πάπυρος. Οι Αιγύπτιοι κατά την περιτύλιξη της μούμιας κόλλησαν και ένακομμάτι αρχαίου παπύρου διαστάσεων 20 Χ 30 εκατοστών. Η αποκόλληση από τη συσκευασία έγινε από τον ειδικό του μουσείου Jürgen Hofmann. Επρόκειτο για ένα βασιλικό πάπυρο του 1ου αιώνα π.Χ γραμμένο στην ελληνική γλώσσα!
Επί έναν περίπου αιώνα μόνον εξειδικευμένοι επιστήμονες είχαν πρόσβαση στους παπύρους που διαφυλάσσονταν στο μουσείο του Βερολίνου (Ägyptisches Museum und Papyrussammlung ).
Ευτυχώς, για όλους εμάς, που δεν έχουμε τη δυνατότητα έρευνας τόσων σημαντικών αρχαίων εγγράφων, που βρίσκονται στα ευρωπαϊκά μουσεία, πραγματοποιήθηκε, πριν μερικά χρόνια, μια ειδική έκθεση για τον πάπυρο αυτόν από το αναφερόμενο μουσείο. Τον πάπυρο, που χαρακτηρίζεται ως ιδιωτικός από την Ελληνίδα παπυρολόγο Παναγιώτα Σαρισούλη, υπογράφει η Κλεοπάτρα η Ζ’ Φιλοπάτωρ. Πρόκειται για την τελευταία Ελληνίδα Φαραώ, που βασίλευσε από τον Οκτώβριο του 69 έως τις 12 Αυγούστου του 30 π.Χ.

Τι γράφει στον ΠάπυροΤο ελληνικό κείμενο του αρχαίου εγγράφου αντιγράφηκε και μεταφράστηκε από τον Peter van Minnen του πανεπιστημίου του Γκρόνινγκεν. Ο Δανός παπυρολόγος υποστήριξε πως η τελευταία λέξη του βερολινέζικου παπύρου (Berliner Papyrus ) που αντιστοιχεί σε εντολή, είναι προσωπική γραφή της Ελληνίδας Φαραώ.
Αρχίζει με την ημερομηνία: έτος 19=4, Μεχείρ 26, που στις σύγχρονη ημερομηνία εκφράζεται ως 23 Φεβρουαρίου του έτους 33 π.Χ.
Πρόκειται για μια εντολή φοροαπαλλαγής για τον Publius Canidius Crassus που ήταν έμπιστος του Μάρκου Αντώνιου.
Εικάζεται πως η φοροαπαλλαγή αυτή αποτελεί μια εύνοια της Κλεοπάτρα προς τον γνωστό ρωμαίο αξιωματικό που ετοιμαζότανε να συγκρουστεί με τον Οκτάβιο. Η επίμαχη βασιλική λέξη είναι η ‘γενέσθω’ =να γίνει, να υλοποιηθεί, που λέμε σήμερα. Στην αγγλική το μεταφέρουν ως «make it so!”, ενώ στη γερμανική «So soll es sein».
Στη μεταφορά του κειμένου του παπύρου ο Peter van Minnen είχε γράψει τη λεξη ως ‘γενέσθωι’ με το ιώτα στο τέλος. Για το θέμα αυτό είχε επικριθεί από την εφημερίδα Die Welt , αλλά όπως ο ίδιος υποστήριξε, δεν είναι η μοναδική λέξη στο κείμενο που έχει ιώτα στο τέλος και πρόκειται μάλλον για λάθος της γραφής του αρχαίου κειμένου.

Φωτο: Η γραφή της τελευταίας ελληνίδας Φαραώ στον πάπυρο: 'γενέσθω'

 ΠΗΓΕΣ ΒΙΣΑΛΤΗΣ-Γιώργος Εχέδωρος

http://www.hellinon.net/

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΘΡΥΛΟΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ

Η Αγία Σοφία αποτέλεσε έμπνευση του Κωνσταντίνου, όραμα του Ιουστινιανού και το σχέδιο δύο σημαντικότερων αρχιτεκτόνων της αυτοκρατορίας, του Ανθέμιου από τις Τράλλεις και του Ισίδωρου από τη Μίλητο.Ο Ιουστινιανός ήθελε να δημιουργήσει ένα κτίσμα διαφορετικό και εντυπωσιακό που θα ξεπερνούσε τις τεχνολογικές δυνατότητες της εποχής. Και τα κατάφερε...
Στην ίδια θέση που το 360 μ.Χ είχε ανεγερθεί ο πρώτος ναός, επί της αυτοκρατορίας του Κωνσταντίου Β', ο Ιουστινιανός (527-565 μ.Χ) έχτισε έναν νέο, πολύ μεγαλύτερο και μεγαλοπρεπέστερο.

Το κέντρο της χριστιανικής πίστης και λατρείας είχε μεταφερθεί στη «Νέα Ιερουσαλήμ» όπως την αποκαλούσαν οι Βυζάντιοι. Η Μεγάλη Εκκλησία, ήταν από το 360 μέχρι το 1453 ορθόδοξος καθεδρικός ναός της Κωνσταντινούπολης. Ο ναός χωρούσε 23.000 ανθρώπους, 525 ψάλτες, διακόνους και ιερείς.

Η Αγία Σοφία μπορεί να έμεινε όρθια για 15 ολόκληρους αιώνες αψηφώντας τους σεισμούς, όμως μπροστά στη στενή πολιορκία του τούρκου κατακτητή δεν άντεξε. Η τραγική ιστορία γράφεται το 1453. Η Πόλη πέφτει, παραδίδεται στο σουλτάνο Μωάμεθ το Β’ και στις 29 Μαίου του 1453 η Πόλη αλώθηκε.

Θρύλοι και παραδόσεις γύρω από την άλωση της Πόλης.

Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης η Αγία Σοφία μετατράπηκε σε τζαμί μέχρι το 1934. Σήμερα είναι μουσείο και έχει ανακηρυχθεί μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Η Πόλη πέφτει και οι θρύλοι... αρχίζουν...

1) Τα μάρμαρα της Αγίας Σοφίας.

Τα μάρμαρα της Αγίας Σοφίας έχουν τη δική τους ιστορία. Ο Ιουστινιανός θέλοντας να δημιουργήσει ένα κτίσμα που όμοιό του δεν θα υπήρχε στην οικουμένη, έστειλε εγκύκλιο σε όλους τους κυβερνήτες των επαρχιών να στείλουν τα ωραιότερα μάρμαρα από τα πιο φημισμένα λατομεία της αυτοκ��ατορίας. Όμως τα μάρμαρα αυτά δεν ξεχώριζαν μόνο για την εξωτερική τους εμφάνιση. Ο θρύλος λέει ότι τα μάρμαρα της Αγίας Σοφίας προμηνύουν το μέλλον και κυρίως τις μεγάλες καταστροφές. Πολλοί επισκέπτες μαρτυρούν ότι βλέπουν ακόμα και σήμερα το μανιτάρι της ατομικής βόμβας πάνω στα μάρμαρα της Αγίας Σοφίας ως ένδειξη των δεινών που έχει περάσει.

2) Ο μαρμαρωμένος βασιλιάς.

Ο λαοφιλέστερος θρύλος έχει να κάνει με το τελευταίο αυτοκράτορα που μαρμάρωσε μέσα στο ναό της Αγίας Σοφίας. Η παράδοση πέρασε από στόμα σε στόμα αμέσως μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης.

Όταν η Πόλη πέρασε στα χέρια των Τούρκων, ο λαός δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ένα τέτοιο κτίσμα έχει περιέλθει σε μουσουλμανικά χέρια. Διέδωσαν λοιπόν ότι ο βασιλιάς κρύφτηκε πίσω από μία κολόνα του ναού της Αγίας Σοφίας, χάθηκε μέσα στους διαδρόμους και παρέμεινε κρυμμένος εκεί.

Οι ώρες αναμονής τον "μαρμάρωσαν". Είναι γεγονός ότι κανείς δεν βρήκε το πτώμα του τελευταίου υπερασπιστή, του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Παλαιολόγου. Χάθηκε και πίστεψαν ότι Άγγελος Κυρίου το έκρυψε και το μαρμάρωσε. Κάποτε θα έρθει η ώρα που πνοή Θεού θα του δώσει δύναμη και ζωή ξανά και όλα θα ξαναγίνουν από την αρχή. Η Πόλη θα είναι και πάλι ελεύθερη.

3) Ο πονοκέφαλος του Ιουστινιανού.

Λέγεται ότι ο Ιουστινιανός υπέφερε από χρόνιες ημικρανίες. Τις νύχτες λοιπόν όταν τον έπιαναν αυτοί οι αφόρητοι πόνοι ερχόταν στην Αγία Σοφία. Οι γιατροί του παλατιού δεν μπορούσαν να βρουν θεραπεία και ο πονοκέφαλος δεν περνούσε με κανένα φάρμακο από αυτά που του έδιναν. Ερχόταν λοιπόν στην Αγία Σοφία και παρακαλούσε το Θεό να τον απαλλάξει από αυτό το μαρτύριο.

Ένα βράδυ ακούμπησε το κεφάλι του σε μία κολόνα την οποία πίστευαν ότι τη φυλάει ο Άγιος Γρηγόριος ο θαυματουργός. Μπροστά σε αυτή την κολόνα παρακάλεσε ο Ιουστινιανός να απαλλαχθεί από τον τρομερό πονοκέφαλο που είχε. Και το θαύμα έγινε.

Ο πονοκέφαλος πέρασε και για την ακρίβεια δεν τον ταλαιπώρησε ξανά. Όταν διαδόθηκε αυτό μέσα στο λαό, άρχισαν να έρχονται όλοι για να πιάσουν την κολόνα και συγχρόνως να κάνουν μία ευχή. Προσεύχονταν να εισακουστεί η προσευχή τους όπως ακριβώς εισακούστηκε του Ιουστινιανού.

4) Η «μέλισσα» ...αρχιτέκτονας.

Πρόκειται για τον πιο ποιητικό θρύλο και αφορά στο αρχιτεκτονικό σχέδιο της Μεγάλης Εκκλησίας. Σύμφωνα με το θρύλο το σχέδιο της Αγίας Σοφίας το έκανε ο Θεός με «όργανο» μία μέλισσα. Όταν ο Ιουστινιανός προέβαινε στο σχεδιασμό της εκκλησίας και μελετούσε τα σχέδια με τους αρχιτέκτονες, ο πρωτομάστορας του είχε υποβάλει διάφορα σχέδια κατασκευής τα οποία δεν τον ενθουσίαζαν. Για την ακρίβεια τον άφηναν παγερά αδιάφορο.

Κάποια στιγμή όμως συνέβη κάτι παράδοξο. Κοινωνούσαν μία μέρα σε μία καθιερωμένη λειτουργία και ο αυτοκράτορας πήγε να πάρει αντίδωρο από τα χέρια του Πατριάρχη. Όπως έπαιρνε όμως το αντίδωρο του έπεσε κάτω. Έσκυψε να το πάρει αλλά το αντίδωρο είχε εξαφανιστεί. Δεν το έβρισκε πουθενά. Και καθώς σηκωνόταν βλέπει μία μέλισσα να έχει πάρει το αντίδωρο στο κεντρί της, να πετάει μέσα στο ναό και να βγαίνει από το παράθυρο.

Ο Ιουστιανός παραξενεύτηκε πολύ από το γεγονός και έβαλε «θεούς και δαίμονες» να ψάξουν που έχει βάλει η μέλισσα το αντίδωρο. Μάλιστα ο βασιλιάς έδωσε εντολή να ανοίξουν όλοι οι μελισσοκόμοι τις κυψέλες τους και να βρουν το αντίδωρο με τη μέλισσα. Μετά από πολύ μεγάλη έρευνα ανακάλυψε ότι σε μια κυψέλη του πρωτομάστορα έχει μεταφερθεί το αντίδωρο και μάλιστα οι μέλισσες είχαν κατασκευάσει, σύμφωνα πάντα με το θρύλο, μία πλήρη μακέτα της εκλησίας που οραματιζόταν ο Ιουστιανός με όλες τις λεπτομέρειες ακόμα και την Αγία Τράπεζα. Πάνω στην Αγία Τράπεζα είχε ακουμπήσει το αντίδωρο.

5) Ο παπάς της Αγίας Σοφίας.

Ένας άλλος θρύλος ιδιαίτερα αγαπητός είναι ο θρύλος του παπά της Αγίας Σοφίας. Η παράδοση λέει ότι την ώρα που οι Τούρκοι έμπαιναν στην εκκλησία, ο παπάς διέκοψε τη λειτουργία και κρύφτηκε πίσω από το ιερό. Σε εκείνο το σημείο που κρύφτηκε ενώ υπήρχε μία πόρτα, "ως δια μαγείας" η πόρτα έγινε τοίχος τον οποίο κανείς και ποτέ δεν κατάφερε να σπάσει από τότε. Ούτε οι Τούρκοι, ούτε οι Έλληνες μάστοροι τους οποίους έφερναν για αυτό το σκοπό δεν μπόρεσαν να γκρεμίσουν τον τοίχο. Ο θρύλος καταλήγει ότι όταν η Αγία Σοφία ξαναγίνει ελληνική εκκλησία, τότε ο παπάς θα βγει από το ιερό και θα ολοκληρώσει την ημιτελή λειτουργία του.

6) Η Αγία Τράπεζα.

Η Αγία Τράπεζα ήταν κατασκευασμένη από χρυσό. Από πάνω της κρέμονταν 30 στέμματα των αυτοκρατόρων, ανάμεσα τους και αυτό του Μ. Κωνσταντίνου. Και λέγεται ότι αυτό γινόταν για να θυμίζουν στους χριστιανούς την προδοσία του Ιούδα. Τα τριάκοντα αργύρια. Η Αγία Τράπεζα την τελευταία ώρα που κατεκτήθη η Πόλη, λέγεται ότι την πήραν τη βάλανε σε ένα πλοίο για να την πάνε στη Φραγκιά. Έτσι θα την προφύλασσαν από τα τουρκικά χέρια. Και αυτό το πλοίο μεταβαίνοντας στην Προποντίδα βυθίστηκε. Στο σημείο που έχει βυθιστεί, όσοι καπετάνιοι είναι πιστοί μπορούν να τη δουν.

7) Τα ψάρια του καλογέρου ή τα ψάρια του Μπαλουκλή.

Ένας Κωνσταντινοπολίτης καλόγερος είχε ψαρέψει ψάρια σε ένα ποτάμι και τα τηγάνιζε κοντά στην όχθη του ποταμού. Τη στιγμή εκείνη ακούστηκε από ένα πουλί το μήνυμα της πτώσης της Κωνσταντινούπολης στους Τούρκους. Ο καλόγερος σάστισε και αμέσως τα μισοτηγανισμένα ψάρια πήδησαν από το τηγάνι και ξαναβρέθηκαν στο ποτάμι. Εκεί ζουν αιώνια μέχρι τη στιγμή της απελευθέρωσης της Πόλης από τους Τούρκους, οπότε και θα ξαναβγούν για να συνεχιστεί το τηγάνισμά τους.

Λένε πως οι θρύλοι είναι τροφός για την ψυχή των υποδούλων. Είναι τα λυτρωτικά όνειρα που μας κρατάνε ζωντανούς και μας βοηθούν να αντέχουμε όλα τα δεινά.

Το 1919 η μικρασιατική καταστροφή έσβησε όλα τα λυτρωτικά όνειρα. Δεν υπήρχε χώρος πια ούτε για αυτά. Ο λαός ποτέ δεν θέλησε να πιστέψει ότι η απώλεια της Αγίας Σοφίας είναι τελεσίδικη. Και δεν ξέρουμε αν θα το πιστέψει, ή αν θα το αποδεχτεί και ποτέ.

Ο χώρος είναι μουσείο και τον επισκέπτονται άνθρωποι κάθε θρησκείας και κάθε χρώματος. Και αυτό είναι αναμφισβήτητα ένα πολιτιστικό επίτευγμα. Ίσως έτσι να επιβεβαιώνεται η φιλοδοξία του Ιουστινιανού που ήθελε ένα έργο με τεράστια απήχηση.
Η Αγία Σοφία αποδεικνύει περίτρανα ότι η πίστη, η έμπνευση και η φιλοδοξία μπορούν να δημιουργήσουν αξεπέραστα οικοδομήματα.

Ο Θρήνος της Πόλης.

Ακούστε το θρήνο της Πόλης σε μία συγκλονιστική ερμηνεία του Χρόνη Αηδονίδη! Είναι ο παλαιότερος θρήνος για την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Λέγεται ότι βρέθηκε σε χειρόγραφο του 15ου αιώνα του οποίου ο τίτλος ήταν: «Ανακάλημα της Κωνσταντινούπολης». Είναι ένα άσμα στο οποίο περιγράφονται η διακοπή της τελευταίας λειτουργίας και όσα επακολούθησαν.. 

 

http://hellenic-music-videos.blogspot.com

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Αφιέρωμα για την Άλωση της Βασιλεύουσας

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Δεν ξεχνούμε- 29 Μαϊου 1453

Ιστορικό της Άλωσης
Τρίτη 29 Μαϊου: Οι Τούρκοι αρχίζουν την επίθεση από την πύλη του Αγ. Ρωμανού όπου το τείχος ήταν σχεδόν κατεστραμμένο. Οι πρώτες επιθέσεις αποκρούσθηκαν μετά από μάχη σώμα με σώμα στις οποίες ήταν παρόντες ο Ιουστινιάνης και ο Κων/νος. Σ' αυτή τη μάχη τραυματίστηκε ο Ιουστινιάνης και κατέφυγε στο Γαλατά.
ΜΙΑ ΛΑΪΚΗ ΑΦΗΓΗΣΗ ΣΧΕΤΙΚΗ ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟ ΤΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΗ: "Η κακή τύχη ηθέλησε και ελαβώθη ο καπετάνιος Γιουστουνιάς ( Ιουστινιάνης) με μια σαϊττέα εις τα σαγόνια και έτρεχε το αίμα εισέ όλο του το κορμί, και εσκιάχθη να μην αποθάνη, και δεν εμίλησε λόγον να βάλη άλλον εις τον τόπον του, μόνε άφησε τον πόλεμον καί έφυγε κρυφά, δια να μην τζακιστούνε οι σύντροφοι του. Και εμπήκανε οι εχθροί μέσα. Οπού αν ήθελε αφήσει άλλον εις τον τόπον τον, δεν ηθέλανε εμπή, οι εχθροί και ήθελε κρατεί τον πόλεμον και δεν ήθελε χάσει την χωράν, τόσο ότι ακόμα αντιστέκανε οι Ρωμαίοι και πολεμούσανε ανδρείως- και εσκλήρυνε πολλά ο πόλεμος. Και ο βασιλεύς, ωσάν· έμαθε ότι ελαβώθη ο καπετάνιος και έφυγε, τότε επήγαινε με αναστεναγμόν να τον ευρή, και ερωτά πού 'να τον ευρή. Και οι πολεμιστάόες, οι σύντροφοι του, επολεμούσανε χωρίς καπετάνιο. αμή αρχίσανε και αυτοί και άφηναν τον πόλεμον και εφεύγανε. Τότε επηρανε οι Τούρκοι θάρρος πολύ και οι Ρωμαίοι εόειλιάσανε πολλά. Και ετούτα εγίνισαν όιατίέφυγε ο καπετάνιος, οπού έκαμνε χρεία να στέκη και να πολεμά έως να αποθάνη εις την τιμήν του, και ήθελε όιόει θάρρος και των συντρόφων του, όιατί όλη η δύναμη του Τούρκου ήτανε εις εκείνην την μερέα. Και οι ελεεινοί Ρωμαίοι αμή ελιγοστεύανε και δεν ημπορουσανε να αντισταθούνε εισέ τόσο πλήθος Τούρκων". (Βαρβερινός κώδικας)

Η αποχώρηση του Ιουστινιάνη προκάλεσε σύγχυση και οι Τούρκοι άρχισαν να εισβάλλουν στην Πόλη κατά μάζες. Ακολούθησε η τελική αντίσταση κατά την οποία ο Κων/νος έπεσε πολεμώντας ως απλός στρατιώτης. Κι o καίσαρ, όταν άκουσε πώς έγινε πια το θέλημα του Θεού, επήγε στη μεγάλη εκκλησία, έπεσε και προσκύνησε ζητώντας έλεος από το Θεό κι άφεση αμαρτιών. Aποχαιρέτισε τον Πατριάρχη, όλο τον υπόλοιπο κλήρο, τη ρήγισσα, προσκύνησε σ' όλα τα σημεία κι εβγήκε από το ναό, πίσω εβόησε όλος ο κλήρος κι όλοι όσοι βρέθηκαν τότε εκεί, γυναίκες και παιδιά αμέτρητα τον ξεπροβόδισαν με θρήνους κι αναστεναγμούς, τόσο που έλεγες ότι η μεγάλη εκκλησία εσάλεψε από τον τόπο της, κι εμένα μου φαίνεται ότι ή βουή τους θα έφτασε κείνη τη στιγμή ίσαμε τον ουρανό. Καθώς έβγήκε από την εκκλησία είπε ένα μονό: "Όποιος θέλει να θυσιαστεί για τους ιερούς ναούς και την ορθόδοξη πίστη μας, ας με ακολουθήσει" και καβαλίκεψε το φαρί του κι ετράβηξε για τη Χρυσή Πύλη - εκεί ενόμισε ότι θα βρει τον άπιστο. Τον ακολούθησαν ως τρεις χιλιάδες πολεμιστές. Μπροστά στην πύλη είδαν πάρα πολλούς Τούρκους πού καρτερούσαν να πιάσουν τον καίσαρα. Τους εσκότωσαν όλους αυτούς. 'Έτσι ο καίσαρ έφτασε ίσαμε την πύλη, μα από τους πολλούς σκοτωμένους δεν ημπορούσε να προχωρήσει άλλο και πάλι βρέθηκαν μπροστά του άλλοι Τούρκοι κι έπολέμησαν και μ' αυτούς ως το θάνατο. Εκεί έπεσε ο ευσεβής καίσαρ Κωνσταντίνος υπέρ των ιερών ναών και της ορθοδοξίας, μήνας Μάιος, την 29η μέρα, αφού εσκότωσε με το χέρι του, όπως έλεγαν όσοι έμειναν ζωντανοί, πάνω από 600 Τούρκους, κι έτσι αλήθεψε ο χρησμός: "Με Κωνσταντίνο έγινε και πάλι με Κωνσταντίνο θ' αποθάνει". Γιατί οι αμαρτίες έρχεται ή ώρα και κρίνονται από το θεό και, καθώς λέγεται, οι κακουργίες κι οι ανομίες καταλύουν τους θρόνους των ισχυρών.

29η Μαϊου, 2:30 το μεσημέρι: Η χιλιόχρονη βυζαντινή αυτοκρατορία είχε καταλυθεί. Καμιάς πολιτείας η πτώση δεν θρηνήθηκε τόσο πολύ όσο της Πόλης του Ελληνισμού, επειδή ως το 1453 είχε παραμείνει το αδούλωτο προπύργιο του Βυζαντινού κράτους. Η αντίσταση των πολιορκουμένων μπροστά στους πολυάριθμους άπιστους για την πατρίδα και τη θρησκεία, έμεινε χαραγμένη στον υπόδουλο Ελληνισμό και δημιούργησε την εθνική συνείδηση στους 4 αιώνες σκλαβιάς. .... Οι Ελληνες μόλις διέτρεξε η φήμη πως έπεσε η Πόλη, άλλοι άρχισαν να τρέχουν προς το λιμάνι στα πλοία των Βενετσιάνων και των Γενοβέζων και καθώς ορμούσαν πολλοί πάνω στα πλοία βιαστικά και με ακαταστασία χάνονταν, γιατί βούλιαζαν τα πλοία. Και έγινε εκείνο που συνήθως γίνεται σε τέτοιες καταστάσεις. Με θόρυβο, φωνές και χωρίς καμιά τάξη έτρεχαν να σωθεί ο καθένας μέσα σε σύγχυση...
Ένα μεγάλο πλήθος άνδρες και γυναίκες, που όλο και μεγάλωνε από τους κυνηγημένους, στράφηκε προς τον πιο μεγάλο ναό της Πόλης, που ονομάζεται Αγια Σοφιά. Μαζεύτηκαν εδώ άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Σε λίγο όμως πιάστηκαν από τους Τούρκους χωρίς αντίσταση. Πολλοί άνδρες σκοτώθηκαν μέσα στο ναό από τους Τούρκους. Αλλοι πάλι σ' άλλα μέρη της Πόλης πήραν τους δρόμους χωρίς να ξέρουν για που. Σε λίγο άλλοι σκοτώθηκαν, άλλοι πιάστηκαν και πολλοί όμως από τους Ελληνες φάνηκαν γενναίοι αντιστάθηκαν και σκοτώθηκαν, για να μη δουν τις γυναίκες και τα παιδιά τους σκλάβους.
"Σε όλη την Πόλη τίποτε άλλο δεν έβλεπες παρά αυτούς που σκότωναν και αυτούς που σκοτώνονταν αυτούς που κυνηγούσαν και κείνους που έφευγαν". Λαόνικος Χαλκοκονδύλης, "Απόδειξις ιστοριών" (μετάφραση). Ο λαός διέδιδε με το τραγούδι του το σκληρό μήνυμα ως θέλημα Θεού. Πηραν την πόλιν, πηραν την, πηραν τη Σαλονίκη, πηραν και την Αγία Σοφιά, το μέγα Μοναστήρι, που ειχε τριακόσια σήμαντρα κι εξήντα δυό καμπάνες κάθε καμπάνα και παπάς, κάθε παπάς και διάκος. Σιμά να βγουν τά άξια κι ο βασιλιάς του κόσμου φωνή τους ηρθ' εξ ουρανου κι απ' Αρχαγγέλου στόμα. Στις 2:30 το μεσημέρι η χιλιόχρονη Βυζαντινή Αυτοκρατορία το σύμβολο του Ελληνισμού και Χριστιανισμού, είχε καταλυθεί.

Η Λαϊκή μούσα θρηνεί για την άλωση της Πόλης: "Πάψετε το Χερουβικό, κι ας χαμηλώσουν τ' Άγια γιατί είναι θέλημα Θεού, η Πόλη να τουρκέψη". "Η Δέσποινα ταράχτηκε και δάκρυσαν οι εικόνες". Αλλά το γενναίο φρόνημα του έθνους με αισιοδοξία δηλώνει: "Σώπασε, κυρά Δέσποινα, μην κλαις και μη δακρύζης, πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα' ναι". Θρήνος κλαυθμός και οδυρμός και στεναγμός και λύπη, Θλίψις απαραμύθητος έπεσεν τοις Ρωμαίοις. Εχάσασιν το σπίτιν τους, την Πόλιν την αγία, το θάρρος και το καύχημα και την απαντοχήν τους. Τις το 'πεν; Τις το μήνυσε; Πότε 'λθεν το μαντάτο; Καράβιν εκατέβαινε στα μέρη της Τενέδου και κάτεργον το υπάντησε, στέκει και αναρωτά το: -"Καράβιν, πόθεν έρκεσαι και πόθεν κατεβαίνεις;" -"Ερκομαι ακ τα' ανάθεμα κι εκ το βαρύν το σκότος, ακ την αστραποχάλαζην, ακ την ανεμοζάλην απέ την Πόλην έρχομαι την αστραποκαμένην. Εγώ γομάριν Δε βαστώ, αμέ μαντάτα φέρνω κακά δια τους χριστιανούς, πικρά και δολωμένα." (δημοτικό, απόσπασμα).
Παραδοσιακοί και θαυμαστοί θρύλοι, αναπτύχθηκαν γύρω από την άλωση της Πόλης, για να θρέψουν τις ελπίδες και το θάρρος του εθνους επί αιώνες. "ΠΑλι με ΧρΟνουΣ και καιροΥΣ" Όταν έπεσε η Κωνσταντινούπολη στους Τούρκους, ένα πουλί ανέλαβε να πάει ένα γραπτό μήνυμα στην Τραπεζούντα στην Χριστιανική Αυτοκρατορία του Ποντου για την Άλωση της Πόλης. Μόλις έφτασε εκεί πήγε κατευθείαν στη Μητρόπολη που λειτουργούσε ο Πατριάρχης και άφησε το χαρτί με το μήνυμα πάνω στην Άγια Τράπεζα. Κανείς δεν τολμούσε να πάει να διαβάσει το μήνυμα. Τότε πήγε ένα παλλικάρι, γιός μιας χήρας, και διάβασε το άσχημο μαντάτο "Πάρθεν η Πόλη, Πάρθεν η Ρωμανία". Το εκκλησίασμα και ο Πατριάρχης άρχισαν τον θρήνο, αλλά ο νέος τους απάντησε "Κι αν η Πόλη έπεσε, κι αν πάρθεν η Ρωμανία, πάλι με χρόνους και καιρούς, πάλι δικά μας θα' ναι". Πάρθεν η Ρωμανία Έναν πουλίν, καλόν πουλίν εβγαίν' από την Πόλην ουδέ στ' αμπέλια κόνεψεν ουδέ στα περιβόλια, επήγεν και-ν εκόνεψεν α σου Ηλί' τον κάστρον. Εσείξεν τ' έναν το φτερόν σο αίμα βουτεμένον, εσείξεν τ' άλλο το φτερόν, χαρτίν έχει γραμμένον, Ατό κανείς κι ανέγνωσεν, ουδ' ο μητροπολίτης έναν παιδίν, καλόν παιδίν, έρχεται κι αναγνώθει. Σίτ' αναγνώθ' σίτε κλαίγει, σίτε κρούει την καρδίαν. "Αλί εμάς και βάι εμάς, πάρθεν η Ρωμανία!" Μοιρολογούν τα εκκλησιάς, κλαίγνε τα μοναστήρια κι ο Γιάννες ο Χρυσόστομον κλαίει, δερνοκοπιέται, -Μη κλαίς, μη κλαίς Αϊ-Γιάννε μου, και δερνοκοπισκάσαι -Η Ρωμανία πέρασε, η Ρωμανία 'πάρθεν. -Η Ρωμανία κι αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο. (Δημοτικό τραγούδι του Πόντου).
"ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΝΑ ΚΥΛΑΕΙ": Οι περισσότεροι τοπικοί θρύλοι για την άλωση της Κωνσταντινούπολης μοιάζουν σε ένα σημείο: όλοι δείχνουν ότι ο χρόνος σταμάτησε με την κατάληψη της ιερής πόλης της Ορθοδοξίας από τους άπιστους Τούρκους και ότι η τάξη στον κόσμο θα επανέλθει με την ανακατάληψη της Βασιλεύουσας από τους Έλληνες. Έτσι, και στην Ήπειρο υπάρχει μιααντίστοιχη λαϊκή δοξασία. Συγκεκριμένα, ένα πουλί φέρνει την αναγγελία της πτώσης της Πόλης σε μια ομάδα βοσκών που εκείνη τη στιγμή ποτίζουν τα κοπάδια τους σε ένα ποτάμι, Ο θρύλος λέει ότι στο άκουσμα της φοβερής είδησης τα νερά του ποταμίου σταμάτησαν να κυλάνε, αφού και το φυσικό στοιχείο θεώρησε ότι η πτώση της Κωνσταντινούπολης ήταν κάτι το ανήκουστο. Το ποτάμι θα συνεχίσει και πάλι να κυλάει, μόλις απελευθερωθεί η Πόλη, συνεχίζει ο λαϊκός θρύλος...

"ΤΑ ΨΑΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΓΕΡΟΥ": Κάποιος καλόγερος είχε ψαρέψει σε ένα ποτάμι ψάρια και τα τηγάνιζε κοντά στην όχθη του ποταμού. Τη στιγμή εκείνη ακούστηκε από ένα πουλί το μήνυμα της πτώσης της Κωνσταντινούπολης στους Τούρκους. Ο καλόγερος σάστισε και αμέσως τα μισοτηγανισμένα ψάρια πήδησαν από το τηγάνι και ξαναβρέθηκαν στο ποτάμι. Εκεί ζουν αιώνια μέχρι τη στιγμή της απελευθέρωσης της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους, οπότε και θα ξαναβγούν για να συνεχιστεί το τηγάνισμα τους.

"Ο Πύργος της Βασιλοπούλας": Στα κάστρα του Διδυμότειχου ένας κυκλικός πύργος, ο ψηλότερος ονομάζεται "πύργος της βασιλοπούλας". Η παράδοση λέει πως κάποτε ο βασιλιάς διασκέδαζε κυνηγώντας και στη θέση του άφησε την κόρη του. Όταν τον ειδοποίησαν ότι έρχονται οι Τούρκοι είχε τόση εμπιστοσύνη στην οχυρότητα του κάστρου ώστε είπε: "αν σηκωθεί από τη χύτρα ο κόκορας και λαλήσει, θα πιστέψω ότι κυριεύτηκε η πόλη.". Οι Τούρκοι όμως χρησιμοποίησαν δόλο και έδειξαν το χρυσοκέντητο μαντήλι του βασιλιά στην κόρη του. Αυτή μόλις το είδε, τους παρέδωσε το κλειδί του κάστρου κι έγινε αιτία της άλωσης. Όταν κατάλαβε πως την ξεγέλασαν, δεν άντεξε την ντροπή και αυτοκτόνησε πέφτοντας από τον πύργο. Από τότε ο πύργος λέγεται της βασιλοπούλας.

"0I ΚΡΗΤΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ": Έ ναν από τους πύργους των τειχών της Πόλης τον υπεράσπιζαν τρία αδέρφια, άρχοντες Κρητικοί που πολεμούσαν με το μέρος των Βενετών (η Κρήτη τότε ήταν κάτω από την κυριαρχία των Βενετών). Μετά την πτώση της πόλης τα τρία αδέρφια και οι άντρες τους εξακολουθούσαν να πολεμούν και παρά τις λυσσώδεις προσπάθειες τους οι Τούρκοι δεν είχαν κατορθώσει να καταλάβουν τον πύργο. Για το περιστατικό αυτό ενημερώθηκε ο Σουλτάνος και εντυπωσιάστηκε από την παλικαριά τους. Αποφάσισε, λοιπόν, να τους επιτρέψει να φύγουν με ασφάλεια από τον πύργο και να πάρουν ένα καράβι με τους άντρες τους και να γυρίσουν στην Κρήτη. Πραγματικά η πρόταση του έγινε δεκτή με τη σκέψη ότι έπρεπε να μείνουν ζωντανοί για να πολεμήσουν να ξαναπάρουν τη Βασιλεύουσα πίσω από τους απίστους. Έτσι οι Κρητικοί επιβιβάστηκαν στο πλοίο τους και ξεκίνησαν για το νησί τους. Το πλοίο δεν έφτασε ποτέ στην Κρήτη και ο θρύλος λέει ότι περιπλανιούνται αιώνια στο πέλαγος μέχρι τη στιγμή που θα ξεκινήσει η μάχη για την ανακατάληψη της Πόλης από τους Έλληνες. Τότε το πλοίο των Κρητικών θα τους ξαναφέρει στην Κωνσταντινούπολη για να πάρουν και αυτοί μέρος στη μάχη και να ολοκληρώσουν την αποστολή τους και το ελληνικό έθνος να ξανακερδίσει την Πόλη.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Υπολογιστής από την εποχή του Ερατοσθένη (2200 ετών)!!

Περί το έτος 232 π.Χ. ο πλοίαρχος Ράτα και ο πλοηγός Μάουι, επικεφαλής ενός στόλου,ξεκίνησαν από την Πτολεμαϊκή Αίγυπτο για να κάνουν τον γύρο της γης. Η αποστολή βρισκόταν υπό την καθοδήγηση του Ερατοσθένη.[π.276 Κυρήνη-π.194 Αλεξάνδρεια] του μεγάλου επιστήμονα που ήταν ταυτόχρονα και βιβλιοθηκάριος στη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας. Ίσως το ταξίδι έγινε για να επαληθευτεί η θεωρία του Ερατοσθένη ότι η Γη ήταν στρογγυλή και ο οποίος είχε υπολογίσει με εξαιρετική ακρίβεια την περιφέρειά της.Ένα από τα όργανα πλοήγησης που ο Μάουί είχε μαζί του ήταν μια υπολογιστική μηχανή που αποκαλούσε “τανάουα”.
Ένα παρόμοιο όργανο ήταν γνωστό το 1492 σαν “torquetum”.Σχέδιο του “τανάουα” έχει βρεθεί σε σπηλιά του Ίριαν Τζάγια στην δυτική Νέα Γουινέα και πιθανότατα ο Μάουι χρησιμοποιούσε για να υπολογίσει το γεωγραφικό μήκος.

Το σχέδιο της “τανάουα” συνοδευότανε από μια επιγραφή που αποκρυπτογραφήθηκε το 1970:“Η Γή έχει κλίση.Συνεπώς,τα σημεία της μισής εκλειπτικής κυριαρχούν στον νότο,τα άλλα μισά ανατέλλουν στην άνοδο. Αυτός είναι ο υπολογιστής του Μάουι“.

Στα σχέδια που υπάρχουν χαραγμένα στους τοίχους της σπηλιάς υπάρχει επίσης και η απόδειξη του πειράματος του Ερατοσθένη για την μέτρηση της περιφέρειας της Γής.Ο Μάουι πιθανώς είχε μεταφέρει μαζί του πίνακες που είχαν γίνει από τον Ερατοσθένη,και οι οποίοι τον είχαν βοηθήσει να υπολογίσει το γεωγραφικό μήκος βάσει της γωνιακής απόστασης της Σελήνης και του άστρου Αλτάιρ στον αστερισμό Αγκίλα(Αετό).Υπέρ αυτού συνηγορεί ο επιστήμονας Ρίκ Σάντερς που κατασκεύασε και εργάστηκε με ένα ξύλινο μοντέλο της “τανάουα”.

Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά.Ακόμα εντυπωσιακότερο είναι το γεγονός ότι ο Μπάρρυ Φέλλ αποκρυπτογράφησε επιγραφές από τα νησιά του Ειρηνικού,της δυτικής Νέας Γουινέας και του Σαντιάγκο στην Χιλή,που μιλούν για ένα στόλο έξι πλοίων που ξεκίνησε περί το 232π.Χ.επί βασιλείας Πτολεμαίου Γ΄,και που δείχνουν ότι επρόκειτο για ένα ταξίδι που θα αποδείκνυε την θεωρία του Ερατοσθένη ότι η Γη είναι στρογγυλή.Ίσως οι Σπαρτιάτες-Αραουκάνοι να μην ήταν οι πρώτοι Έλληνες που είχαν επισκεφτεί την μακρινή Χιλή!!

 

Επιμέλεια:Βισάλτης

(Πληροφορίες από το περιοδικό Tρίτο Μάτι-Σεπτ.2009)

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Διάσημα υπερωκεάνια και η ιστορία τους!

Κοινό στοιχείο όλων οι εντυπωσιακές διαστάσεις, τα μεγάλα φουγάρα και οι μηχανές τεράστιας ισχύος που όργωσαν τον Ατλαντικό ωκεανό επιζητώντας την ταχύτητα, την πολυτέλεια και την μαζική μεταφορά των επιβατών μέχρι την εμφάνιση της αεροπλοΐας που τα έθεσε στο περιθώριο, αναγκάζοντάς τα σε απόσυρση ή στην μετατροπή τους σε κρουαζιερόπλοια. Από το «Great Britain» του 1840 μέχρι και το «Queen Mary II» της νέας χιλιετίας, τα υπερωκεάνια πρωταγωνίστησαν στη θάλασσα, ενώνοντας Ευρώπη και Αμερική.
1. GREAT BRITAIN
• Χώρα προέλευσης: Μεγάλη Βρετανία
• Χρονολογία ναυπήγησης: 1843
• Μήκος: 88 μέτρα
• Πλάτος: 15.2 μέτρα
• Τονάζ: 3.270 τόνοι
• Μηχανές: Κινητήρας «compound», 1 έλικας
• Ταχύτητα: 9 κόμβοι
• Επιβάτες: 350 & 300 πλήρωμα
• Κατασκευαστής: William Patterson, Bristol, Αγγλία

Το «Great Britain» σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή. Όταν ναυπηγήθηκε, ήταν το μεγαλύτερο πλοίο κατασκευασμένο εξ ολοκλήρου από σίδερο, το πρώτο που δημιουργήθηκε για υπερατλαντικά ταξίδια και το πρώτο που διέσχισε τον Ατλαντικό με έλικα και κινητήρια δύναμη τον ατμό. Το παρθενικό του ταξίδι ξεκίνησε στις 26 Ιουλίου 1845 από το Λίβερπουλ και ολοκληρώθηκε 14 μέρες και 21 ώρες αργότερα στο λιμάνι της Νέας Υόρκης. Το 1877, μετά από 32 ολόκληρα χρόνια δρομολογίων, του αφαιρέθηκαν οι μηχανές και μετατράπηκε σε εμπορικό ιστιοφόρο. Το 1970 αποσύρθηκε στα νησιά Φόκλαντ και έκτοτε λειτουργεί ως ναυτικό μουσείο. Θεωρείται ως το πρώτο υπερωκεάνιο της ιστορίας.

2. GREAT EASTERN 1858
• Χώρα προέλευσης: Μεγάλη Βρετανία
• Χρονολογία ναυπήγησης: 1858
• Μήκος: 210 μέτρα
• Πλάτος: 25.3 μέτρα
• Τονάζ: 18.915 τόνοι
• Μηχανές: 5 ατμομηχανές συνολικής ισχύος 8000 ίππων
• Ταχύτητα: 13.5 κόμβοι (24.5 km/h)
• Επιβάτες: 4000
• Κατασκευαστής: J. Scott Russell & Co., Millwall, Αγγλία

Το Great Eastern, το πλοίο που ενέπνευσε τον Ανδρέα Εμπειρίκο να γράψει τον «Μεγάλο Ανατολικό», ήταν χαρακτηριστικό δείγμα της εποχής (μέσα 18ου αιώνα μέχρι αρχές 19ου) που συνδύασε τα πανιά και τις μηχανές. Όταν ναυπηγήθηκε το 1858 στο Millwall του Λονδίνου, ήταν σχεδόν πέντε φορές μεγαλύτερο από οποιοδήποτε άλλο πλοίο στον κόσμο και μπορούσε να μεταφέρει 4000 επιβάτες κάνοντας τον περίπλου της Γης χωρίς να χρειαστεί ανεφοδιασμό! Τα 210 μέτρα του μήκους του αποτέλεσαν παγκόσμιο ρεκόρ για 41 ολόκληρα χρόνια. Πολύ μπροστά από την εποχή του, το Great Eastern αποδείχτηκε μια εμπορική αποτυχία. Διέθετε ελάχιστη ισχύ και παρά το μέγεθός του, είχε προβλήματα ισορροπίας. Μπορούσε να δέσει σε ελάχιστα λιμάνια και το μανουβράρισμά του ήταν πολύ δύσκολο. Πρόλαβε να κάνει δέκα δρομολόγια στην υπερατλαντική γραμμή πριν αποσυρθεί οριστικά. Στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε για την τοποθέτηση υποβρύχιων καλωδίων στον Ατλαντικό και τον Ινδικό ωκεανό, περνώντας το πρώτο υπερατλαντικό τηλεγραφικό καλώδιο το 1866. Το 1886 κατέληξε στο λιμάνι του Λίβερπουλ, όπου λειτούργησε ως πλωτό κέντρο διασκέδασης μέχρι το 1889, όταν και πουλήθηκε για παλιοσίδερα.

3. DEUTSCHLAND
• Χώρα προέλευσης: Γερμανία
• Χρονολογία ναυπήγησης: 1900
• Μήκος: 208.5 μέτρα
• Πλάτος: 20.4 μέτρα
• Τονάζ: 16.502 τόνοι
• Μηχανές: Κινητήρες τετραπλής ανάπτυξης, 2 έλικες, 37.800 ίπποι
• Ταχύτητα: 22 κόμβοι (40.75 km/h)
• Επιβάτες: 450 (1η θέση), 300 (2η θέση), 350 (3η θέση)
• Κατασκευαστής: AG Vulcan, Stettin, Πολωνία

Το μεγαλύτερο και κομψότερο υπερωκεάνιο της αυγής του 20ου αιώνα ναυπηγήθηκε με βασικότερο στόχο να γίνει το γρηγορότερο επιβατικό υπερατλαντικό πλοίο, κερδίζοντας το «blue ribbon», το παγκόσμιο ναυτικό βραβείο δηλαδή για τον ταχύτερο διάπλου του Ατλαντικού (κάτι πολύ σημαντικό για την εποχή, αφού το βραβείο συνοδευόταν συνήθως με κατακόρυφη αύξηση των επιβατών, που έψαχναν πάντοτε το μικρότερο σε διάρκεια ταξίδι από την Ευρώπη στις ΗΠΑ και αντίστροφα). Το «Deutschland» κατάφερε να σπάσει το ρεκόρ με ταχύτητα 41.5 km/h και το κράτησε για 6 ολόκληρα χρόνια. Το 1910 μετατράπηκε σε κρουαζιερόπλοιο αλλάζοντας το όνομά του σε «Victoria Louise» και μετά τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο χρησιμοποιήθηκε ως εμπορικό μέχρι το 1925, όταν και πουλήθηκε για παλιοσίδερα.

4. LUSITANIA
• Χώρα προέλευσης: Μεγάλη Βρετανία
• Χρονολογία ναυπήγησης: 1907
• Μήκος: 232 μέτρα
• Πλάτος: 26.8 μέτρα
• Τονάζ: 31.550 τόνοι
• Μηχανές: Τουρμπίνες άμεσης μετάδοσης, 4 έλικες, 68.000 ίπποι
• Ταχύτητα: 24 κόμβοι (44.4 km/h)
• Επιβάτες: 563 (1η θέση), 464 (2η θέση), 1138 (3η θέση)
• Κατασκευαστής: John Brown & Co. Ltd, Glasgow, Σκωτία

Το υπερωκεάνιο που έσπασε το ρεκόρ του «Deutschland» παίρνοντας το «blue ribbon», ήταν η «Lusitania», το μεγαλύτερο και πολυτελέστερο πλοίο της εποχής, το πρώτο που ξεπέρασε τους 25 κόμβους σε υπερατλαντικό ταξίδι. Στις 7 Μαΐου του 1915 βυθίστηκε – χωρίς προειδοποίηση – από τορπίλη γερμανικού υποβρυχίου U-20 στα νότια της Ιρλανδίας, με συνολικές απώλειες 1198 θύματα. Οι 228 Αμερικανοί νεκροί πολίτες ήταν η αιτία που οι ΗΠΑ μπήκαν στον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό των συμμάχων. Μυστήριο πάντως παραμένει μέχρι σήμερα το γιατί ο πλοίαρχος δεν έκανε το κλασικό ζιγκ ζαγκ τη στιγμή μάλιστα που το πλοίο κινείτο με πλήρη ισχύ.

5. TITANIC
• Χώρα προέλευσης: Μεγάλη Βρετανία
• Χρονολογία ναυπήγησης: 1911
• Μήκος: 259.8 μέτρα
• Πλάτος: 28.2 μέτρα
• Τονάζ: 46.328 τόνοι
• Μηχανές: Κινητήρες τριπλής ανάπτυξης, 3 έλικες, 50.000 ίπποι
• Ταχύτητα: 21 κόμβοι (38.9 km/h)
• Επιβάτες: 1034 (1η θέση), 510 (2η θέση), 1022 (3η θέση)
• Κατασκευαστής: Harland & Wolff, Belfast, Ιρλανδία

Το υπερωκεάνιο «θρύλος» ξεκίνησε το παρθενικό του ταξίδι στις 10 Απριλίου του 1912. Δυο μέρες αργότερα, παρά την προειδοποίηση για τον κίνδυνο παγόβουνων και ενώ το πλοίο βρισκόταν 1100 χιλιόμετρα ανατολικά της Νέας Γης, ο πλοίαρχος Edward Smith συνεχίζοντας την πορεία του χωρίς να μειώσει ταχύτητα, έστειλε τον «Τιτανικό» στην αιωνιότητα και 1503 από τους 2223 συνολικά επιβάτες στον θάνατο. Ήταν 23:40 όταν έγινε η μοιραία σύγκρουση και το σκοτάδι μαζί με την έλλειψη ικανού αριθμού από σωστικές λέμβους, αύξησε κατακόρυφα τον πανικό και μετέτρεψε το τεράστιο και υπερπολυτελές δημιούργημα σε ένα από τα μεγαλύτερα ναυάγια της ναυτικής ιστορίας. Χρειάστηκαν λιγότερες από δυόμιση ώρες για να βυθιστεί το καμάρι της «White Star Line», που όταν ναυπηγήθηκε, έσπασε κάθε προηγούμενο ρεκόρ μεγέθους και πολυτέλειας.

6. AQUITANIA
• Χώρα προέλευσης: Μεγάλη Βρετανία
• Χρονολογία ναυπήγησης: 1913
• Μήκος: 274.5 μέτρα
• Πλάτος: 29.6 μέτρα
• Τονάζ: 45.547 τόνοι
• Μηχανές: Τουρμπίνες με γρανάζια, 4 έλικες
• Ταχύτητα: 23 κόμβοι (42.6 km/h)
• Επιβάτες: 618 (1η θέση), 614 (2η θέση), 1998 (3η θέση)
• Κατασκευαστής: John Brown & Co. Ltd, Glasgow, Σκωτία

Υπήρξε το πιο όμορφο υπερωκεάνιο από όσα έπλευσαν στη γραμμή του Βόρειου Ατλαντικού και σίγουρα το πιο κομψό από όσα είχαν 4 φουγάρα. Η σιλουέτα του ήταν η πιο δημοφιλής στα χρόνια πριν τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι γραμμές του, η καταπληκτική του κατασκευή και τα κεκλιμένα φουγάρα του είχαν τις τέλειες αναλογίες παρουσιάζοντας ένα μοναδικό θέαμα στα λιμάνια της Ευρώπης και των ΗΠΑ. Ναυπηγήθηκε μαζί με τα «Lusitania» και «Mauretania» και χρησιμοποιήθηκε στη διάρκεια των δυο Παγκοσμίων Πολέμων για τη μεταφορά στρατευμάτων. Κατά καιρούς έκανε και κρουαζιέρες στη Μεσόγειο Θάλασσα. Το 1950, λόγω του ότι δεν ανανεώθηκε το πιστοποιητικό λειτουργίας του, πουλήθηκε για παλιοσίδερα, βάζοντας έτσι τέλος σε μια ολόκληρη εποχή υπερατλαντικών πλοίων.

7. BRITANNIC
• Χώρα προέλευσης: Μεγάλη Βρετανία
• Χρονολογία ναυπήγησης: 1914
• Μήκος: 275.2 μέτρα
• Πλάτος: 28.7 μέτρα
• Τονάζ: 48.158 τόνοι
• Μηχανές: 2 κινητήρες vaiven σε τριπλή ανάπτυξη, 3 έλικες
• Ταχύτητα: 21 κόμβοι (38.9 km/h)
• Επιβάτες: 3.109 ασθενείς και 489 ιατρικό προσωπικό
• Κατασκευαστής: Harland & Wolff, Belfast, Ιρλανδία

Το «Britannic» ήταν το τρίτο και μεγαλύτερο από τα υπερωκεάνια της White Star Line (τα άλλα δύο ήταν το «Olympic» και το «Titanic»), όμως ήταν το μοναδικό από αυτά που δεν έκανε ποτέ του υπερατλαντικό ταξίδι. Καθελκύστηκε μόλις ξεκίνησε ο 1ος Παγκόσμιος Πόλεμος και αμέσως μετατράπηκε σε πλωτό νοσοκομείο μετά από διαταγή του βρετανικού Ναυαρχείου. Ξεκίνησε την αποστολή του το 1915 στη Μεσόγειο Θάλασσα. Στις 21 Νοεμβρίου 1916 – και αφού είχε ήδη ολοκληρώσει 5 επιτυχημένα ταξίδια μεταφέροντας 15.000 τραυματίες Βρετανούς στρατιώτες από την Ανατολική Μεσόγειο στη Βρετανία – χτύπησε σε νάρκη ανοιχτά της Κέας στο Αιγαίο Πέλαγος και μέσα σε μια ώρα βυθίστηκε, χάνοντας 21 μέλη του πληρώματος. Το «Britannic» ήταν η βελτιωμένη έκδοση του «Τιτανικού» και ένα από τα δυο υπερωκεάνια της White Star Line που χάθηκαν στη διάρκεια του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου.

8. NORMANDIE
• Χώρα προέλευσης: Γαλλία
• Χρονολογία ναυπήγησης: 1935
• Μήκος: 313.6 μέτρα
• Πλάτος: 35.7 μέτρα
• Τονάζ: 79.280 τόνοι
• Μηχανές: κινητήρες με τουρμπίνα και ηλεκτρισμό, 4 έλικες, 165.000 ίπποι
• Ταχύτητα: 29 κόμβοι (53.7 km/h)
• Επιβάτες: 848 (1η θέση), 670 (2η θέση), 454 (3η θέση)
• Κατασκευαστής: Chantiers de l’Atlantique, St-Nazaire, Γαλλία

Η «Normandie» υπήρξε το μεγαλύτερο από τα υπερωκεάνια της δεύτερης γενιάς και παράλληλα το πιο ισχυρό και γρήγορο, κερδίζοντας το «blue ribbon» στο παρθενικό του ταξίδι και στις δυο διαδρομές. Ένα χρόνο αργότερα το έχασε από το «Queen Mary», το επανέκτησε το 1937 και το έχασε ξανά το 1938, αυτή τη φορά οριστικά. Τον Δεκέμβριο του 1941 αγοράστηκε από το Ναυτικό των ΗΠΑ και ονομάστηκε «Lafayette», όμως τον Φεβρουάριο του 1943, μερικές μόνο μέρες πριν σαλπάρει, καταστράφηκε από μια μεγάλη πυρκαγιά που ξεκίνησε στην αποθήκη ιματισμού από την απροσεξία ενός στρατιώτη. Λόγω της τεράστιας ποσότητας νερού που χρησιμοποιήθηκε κατά την κατάσβεση, το πλοίο έμεινε ακινητοποιημένο στο λιμάνι της Νέας Υόρκης μέχρι την πώλησή του για παλιοσίδερα αντί μόλις 160.000 δολαρίων.

9. FRANCE
• Χώρα προέλευσης: Γαλλία
• Χρονολογία ναυπήγησης: 1961
• Μήκος: 315.5 μέτρα
• Πλάτος: 33.5 μέτρα
• Τονάζ: 66.344 τόνοι
• Μηχανές: 4 τουρμπίνες διπλής μείωσης, 4 έλικες
• Ταχύτητα: 30 κόμβοι (55.5 km/h)
• Επιβάτες: 2.181
• Κατασκευαστής: Chantiers de l’Atlantique, St-Nazaire, Γαλλία

Πρόκειται για το τρίτο «France» που ναυπηγήθηκε και υπήρξε το μεγαλύτερο σε μήκος υπερωκεάνιο μέχρι τότε φτάνοντας τα 315 μέτρα! Επίσης ήταν το τελευταίο πραγματικό γρήγορο υπερωκεάνιο, αφού το «Queen Elisabeth II» που κατασκευάστηκε λίγο αργότερα, ξεκίνησε την εποχή των κρουαζιερόπλοιων (παρόλο που και το «France» χρησιμοποιήθηκε μετά για κρουαζιέρες). Το 1972 πραγματοποίησε τον πρώτο του γύρο της Γης περιπλέοντας το Ακρωτήριο Horn στο νότιο άκρο της Αργεντινής, επειδή ήταν λίγο πλατύτερο από τα όρια της Διώρυγας του Παναμά. Το 1974 η Γαλλική κυβέρνηση σταμάτησε τη χρηματοδότηση της συντήρησής του, όμως το 1979 αγοράστηκε από την νορβηγική Caribbean Line, η οποία το μετέτρεψε σε κρουαζιερόπλοιο και το μετονόμασε σε «Norway». Η όλη επιχείρηση κόστισε 80 εκατομμύρια δολάρια.

10. QUEEN ELISABETH II
• Χώρα προέλευσης: Μεγάλη Βρετανία
• Χρονολογία ναυπήγησης: 1967
• Μήκος: 293.5 μέτρα
• Πλάτος: 32.1 μέτρα
• Τονάζ: 65.836 τόνοι
• Μηχανές: Κινητήρες diesel και ηλεκτρισμού, 118.000 ίπποι
• Ταχύτητα: 29 κόμβοι (53.7 km/h)
• Επιβάτες: 564 (1η θέση), 1441 (2η θέση), 1820 (3η θέση)
• Κατασκευαστής: John Brown & Co. Ltd, Glasgow, Σκωτία

Το «Queen Elisabeth II» (ή QE II όπως έγινε πλατύτερα γνωστό) υπήρξε το τελευταίο επιβατικό υπερωκεάνιο που ναυπηγήθηκε για την Cunard Line και θεωρήθηκε αναχρονιστικό πριν καν πραγματοποιήσει το παρθενικό του ταξίδι, αφού το 1967 η αεροπορία είχε πλέον επικρατήσει στα υπερατλαντικά ταξίδια. Το «QE II» χαρακτηρίστηκε από τα πολλά προβλήματα που παρουσίασε στη διάρκεια των ταξιδιών του. Το 1974 εξόκειλε στα νερά της Βερμούδας λόγω βλάβης στη μηχανή, το 1975 έπεσε πάνω σε έναν κοραλλιογενή ύφαλο στις Μπαχάμες και το 1976 σχεδόν αχρηστεύτηκε μετά από μεγάλη πυρκαγιά στο μηχανοστάσιο. Το 1982 χρησιμοποιήθηκε για τη μεταφορά στρατευμάτων στον πόλεμο των Φόκλαντ και από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 έκανε τακτικές κρουαζιέρες από το Σαουθάμπτον στη Νέα Υόρκη.

11. QUEEN MARY II
• Χώρα προέλευσης: Μεγάλη Βρετανία
• Χρονολογία ναυπήγησης: 2003
• Μήκος: 345 μέτρα
• Πλάτος: 45 μέτρα
• Τονάζ: 148.528 τόνοι
• Μηχανές: 4 κινητήρες ηλεκτρικής προώθησης, 157.000 ίπποι
• Ταχύτητα: 29.6 κόμβοι (54.9 km/h)
• Επιβάτες: 3056 & 1253 πλήρωμα
• Κατασκευαστής: Chantiers de l’Atlantique, St-Nazaire, Γαλλία

Το «Queen Mary II» είναι το πρώτο μεγάλο υπερωκεάνιο που ναυπηγήθηκε μετά το «Queen Elisabeth II». Όταν ολοκληρώθηκε η κατασκευή του το 2003, ήταν το πιο μεγάλο, πιο μακρύ, πιο πλατύ και πιο ψηλό επιβατικό πλοίο στη ναυτική ιστορία. Μέχρι σήμερα έχει χάσει αυτά τα ρεκόρ πρώτα από το «Freedom of the Seas» το 2006 και στη συνέχεια από το «Oasis of the Seas» το 2009. Παρόλα αυτά, το «Queen Mary II» παραμένει το μεγαλύτερο υπερωκεάνιο (τα άλλα δυο θεωρούνται κρουαζιερόπλοια) αν και συχνά χρησιμοποιείται και αυτό για κρουαζιέρες. Πραγματοποίησε το παρθενικό του ταξίδι τον Ιανουάριο του 2004 και διαθέτει 17 καταστρώματα, 13 από τα οποία προορίζονται για τους επιβάτες. Μέσα σε αυτό το μοναδικό υπερωκεάνιο τρίτης γενιάς μπορείτε να βρείτε 15 εστιατόρια και μπαρ, 5 πισίνες, καζίνο, αίθουσα χορού, θέατρο και το πρώτο πλωτό πλανητάριο.

 http://perierga.gr

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ