Η φωνή προδίδει την προσωπικότητα αμέσως

Νέα μελέτη δείχνει ότι χρειάζεται λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο για να καταλάβουμε τον χαρακτήρα κάποιου όταν εκείνος μας μιλήσει

Η φωνή μας προδίδει την προσωπικότητά μας σε χρόνο... dt

Συνηθίζουμε να λέμε ότι καταλαβαίνουμε τον χαρακτήρα κάποιου με το που... ανοίγει το στόμα του. Πράγματι, σύμφωνα με μια νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στη δικτυακή επιθεώρηση «PLoS One», κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί αφού χρειάζεται λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο για να «σκιαγραφήσουμε» την προσωπικότητα ενός ατόμου με βάση και μόνο τη φωνή του τη στιγμή που θα μας πει έστω και μια κουβέντα.

Είναι γνωστό ότι η φωνή μεταδίδει ευαίσθητα σήματα που προδίδουν το φύλο, την ηλικία, ακόμη και τη φυσική κατάσταση ή ορισμένα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας. Ωστόσο ο Φιλ Μακ Αλίρ και οι συνεργάτες του από το Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης αναρωτήθηκαν αν μπορούμε να έχουμε μια άμεση εντύπωση με βάση τη φωνή ενός ατόμου.

Το πείραμα της φωνής

Προκειμένου να δώσουν μια απάντηση στο ερώτημά τους οι ερευνητές ηχογράφησαν 64 άτομα ενόσω εκείνα διάβαζαν ένα κείμενο. Στη συνέχεια απομόνωσαν τη λέξη «γεια» την οποία είχαν χρησιμοποιήσει κατά την ανάγνωση οι εθελοντές και ζήτησαν από 320 άλλα άτομα να βαθμολογήσουν τις φωνές που άκουγαν σε μια κλίμακα από το 1 ως το 9 σε ό,τι αφορούσε 10 διαφορετικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητας - συμπεριλαμβανομένων της αξιοπιστίας, της κυριαρχίας και της ελκυστικότητας.

Παρότι δεν είναι σαφές πόσο ακριβείς μπορεί να είναι τέτοιες στιγμιαίες κρίσεις, το σίγουρο είναι ότι όλοι μας τις κάνουμε και πολύ γρήγορα. «Μείναμε έκπληκτοι από το πόσο παρόμοιες ήταν οι αξιολογήσεις των 320 εθελοντών» σημείωσε ο δρ Μακ Αλίρ. Σε μια κλίμακα στην οποία το 0 αντιστοιχούσε στο ότι το άτομο δεν συμφωνούσε με κάποιο χαρακτηριστικό της προσωπικότητας που αποδιδόταν στον κάθε εθελοντή με βάση τη φωνή του και το 1 στο ότι το άτομο συμφωνούσε πλήρως με το εκάστοτε χαρακτηριστικό, το σκορ και για τα 10 χαρακτηριστικά που ετέθησαν... επί τάπητος ήταν 0,92 - γεγονός που σημαίνει ότι οι πιο πολλοί εθελοντές συμφωνούσαν σε μεγάλο βαθμό με το πόσο κάθε φωνή αντιπροσώπευε κάθε χαρακτηριστικό.

Eξελικτική εξήγηση για την κρίση σε χρόνο dt

Είναι λογικό το γεγονός ότι οι αποφάσεις σχετικά με την προσωπικότητα κάποιου λαμβάνονται σε χρόνο... dt, σημειώνει ο δρ Μακ Αλίρ. «Υπάρχει εξελικτική εξήγηση γι' αυτό: όλοι θέλουμε να γνωρίζουμε ταχύτατα αν μπορούμε να εμπιστευθούμε κάποιον ώστε να τον προσεγγίσουμε ή αντιθέτως να τρέξουμε μακριά του - θα ήταν μεγάλη σπατάλη αν μας έπαιρνε πολύ χρόνο για να καταλήξουμε σε αυτό το συμπέρασμα».

Η εντύπωση που δίνουμε στους άλλους μέσω της φωνής μας - ακόμη και μέσα από μια ηχογράφηση διάρκειας μόλις 390 χιλιοστών του δευτερολέπτου - φαίνεται να ορίζεται από διαφορετικούς παράγοντες: για παράδειγμα, ο τόνος της φωνής ενός ανθρώπου επηρεάζει το πόσο αξιόπιστος δείχνει. «Ενα άτομο που αυξάνει τον τόνο της φωνής του φαίνεται πιο αξιόπιστο» λέει ο δρ Μακ Αλίρ και προσθέτει: «Ενα κορίτσι που περνά από υψηλό τόνο φωνής σε χαμηλότερο φαίνεται πιο αξιόπιστο από κάποιο άλλο που υψώνει τη φωνή του στο τέλος της λέξης».

Διαχειρίσιμες πτυχές της φωνής

Κατά τον ερευνητή, είναι δυνατόν να αλλάξουμε κάποιες από τις πτυχές της φωνής μας. «Υπάρχει, π.χ., η φήμη ότι η Μάργκαρετ Θάτσερ και η βασίλισσα Ελισάβετ εκπαιδεύθηκαν ώστε να κάνουν τη φωνή τους να ακούγεται πιο κυριαρχική». Ωστόσο κάποιες άλλες πτυχές της φωνής είναι λιγότερο «διαχειρίσιμες». Το σχήμα του φωνητικού σωλήνα επιδρά π.χ. σημαντικά στο πόσο κυριαρχική είναι η φωνή.

Η ερευνητική ομάδα ελπίζει ότι η μελέτη της μπορεί να χρησιμοποιηθεί με στόχο τη δημιουργία τεχνητής φωνής που θα προορίζεται για άτομα τα οποία έχουν χάσει τη δική τους εξαιτίας ιατρικού προβλήματος, καθώς και για τη δημιουργία ελκυστικών φωνών για τα συστήματα πλοήγησης και τα ρομπότ. «Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί από εταιρείες ώστε να βρίσκεται ο κατάλληλος άνθρωπος που θα ηγηθεί μιας ομάδας. Για παράδειγμα, κανένας δεν θα ήθελε ένα άτομο με φωνή που μαρτυρεί αναξιοπιστία να τεθεί επικεφαλής του τηλεφωνικού κέντρου του» καταλήγει ο δρ Μακ Αλίρ.
Δημοσιεύτηκε στο Helios Plus στις 19 Μαρτίου 2014

http://www.tovima.gr/

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Ο έρωτας «μαγεύει» καρδιά και μυαλό

Παρασύρει τον οργανισμό μας στον χορό των αισθήσεων και κυριεύει τη λογική

 

Τα βέλη του Ερωτα είναι ικανά να μας κόψουν την ανάσα, να κάνουν την καρδιά μας να σπάσει και το μυαλό μας να πάρει... ανάποδες στροφές, υποστηρίζουν αμερικανοί επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο Loyola.

«Οταν ερωτευόμαστε, ο οργανισμός μας απελευθερώνει έναν χείμαρρο από χημικές ουσίες ευφορίας, οι οποίες πυροδοτούν συγκεκριμένες αντιδράσεις» εξηγεί η δρ Πατρίσια Μάμπι, από την Κλινική Σεξουαλικής Υγείας του Τμήματος Ψυχιατρικής και Συμπεριφορικής Νευροεπιστήμης του πανεπιστημίου. «Αυτό το εσωτερικό ερωτικό "ελιξίριο" ευθύνεται για το ροδαλό χρώμα στα μάγουλά μας, για τον ιδρώτα στις παλάμες μας, για τον αγώνα ταχύτητας της καρδιάς μας» προσθέτει η ειδικός.

Η γιορτή του έρωτα

Στο πλαίσιο του εσωτερικού «πανηγυριού» τα επίπεδα χημικών ουσιών, όπως η ντοπαμίνη, η αδρεναλίνη και η νορεπινεφρίνη, είναι υπεύθυνα για το έντονο καρδιοχτύπι, για την ταραχή και τη γλυκιά ανησυχία που συνοδεύει την εμπειρία του έρωτα.

Σύμφωνα με τους ειδικούς, μαγνητικές τομογραφίες αποδεικνύουν ότι ο έρωτας «φωτίζει» τα κέντρα απόλαυσης του εγκεφάλου. Τα ίδια σημεία του εγκεφάλου - στα οποία στην περίπτωση των ερωτοχτυπημένων αυξάνεται η ροή του αίματος - συνδέονται με ιδεοψυχαναγκαστικές συμπεριφορές.

«Ο έρωτας μειώνει τα επίπεδα σεροτονίνης, κάτι το οποίο παρατηρείται και σε άτομα που εμφανίζουν ιδεοψυχαναγκαστικές συμπεριφορές» αναφέρει από την πλευρά της η δρ Μέρι Λιν του Πανεπιστημίου Loyola. «Το γεγονός αυτό θα μπορούσε να εξηγεί γιατί όταν βρισκόμαστε στη συγκεκριμένη φάση αδυνατούμε να συγκεντρωθούμε σε οτιδήποτε άλλο εκτός από τον σύντροφό μας - τουλάχιστον στο ξεκίνημα μιας σχέσης».

Ορισμένες αντιδράσεις του οργανισμού όμως στα βέλη του μικρού φτερωτού θεούλη ενδεχομένως να έχουν αρνητικές επιπτώσεις.

«Η φράση "ο έρωτας είναι τυφλός" ανταποκρίνεται πλήρως στην πραγματικότητα: στην αρχή της σχέσης μας τείνουμε να θεοποιούμε τον σύντροφό μας και μέσα από τα "ροζ γυαλιά" μας να βλέπουμε μόνο όσα θέλουμε να δούμε και όχι ολόκληρη την εικόνα του ατόμου που έχουμε πραγματικά απέναντί μας» προσθέτει η δρ Μάμπι. «Οσοι βρίσκονται έξω από τον κύκλο του πάθους ενδεχομένως να έχουν μια πιο αντικειμενική άποψη συγκριτικά με τους πρωταγωνιστές του ειδυλλίου».

Καρδούλες σε τρεις πράξεις

Οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι ο έρωτας έχει τρία διαφορετικά στάδια: τον πόθο, την έλξη και το δέσιμο ανάμεσα στους συντρόφους.

Η φάση του πόθου οφείλεται στον ορμονικό «χορό» που συνοδεύεται από την έντονη ερωτική επιθυμία. Η ροή του αίματος στα κέντρα απόλαυσης του εγκεφάλου στη φάση της έλξης συνοδεύεται από το γεγονός ότι βρίσκουμε τον σύντροφό μας ακαταμάχητο. Με την πάροδο του χρόνου η συγκεκριμένη συμπεριφορά αρχίζει να «ξεθωριάζει» και περνάμε στη φάση του δεσμού, στην οποία ο οργανισμός αναπτύσσει ανθεκτικότητα απέναντι στη διέγερση που συνοδεύεται από την απόλαυση. Οι ενδορφίνες, σε συνδυασμό με τις ορμόνες βασοπρεσσίνη και ωκυτοκίνη, πλημμυρίζουν τον οργανισμό στη συγκεκριμένη φάση, δημιουργώντας μια γενικότερη αίσθηση ευφορίας και ασφάλειας, η οποία αποτελεί τη βάση για μια μακροχρόνια υγιή σχέση.
Δημοσιεύτηκε στο Helios Plus στις 13 Φεβρουαρίου 2014

http://www.tovima.gr

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Το γνώριζες; Γιατί δεν θυμόμαστε όλα τα όνειρα;

Αυτό συμβαίνει γιατί ο μηχανισμός του εγκεφάλου που ελέγχει το αν θυμόμαστε ή ξεχνάμε, περιπλέκεται κατά τη διάρκεια του ύπνου...

Αυτό υποστηρίζουν ο Luigi De Genaro καθηγητής του πανεπιστημίου της Ρώμης, και η ομάδα του, οι οποίοι χρησιμοποίησαν ένα ηλεκτροεγκεφαλογράφημα για να παρακολουθήσουν την εγκεφαλική δραστηριότητα των μαθητών καθώς κοιμόντουσαν.

Η ομάδα που παρακολουθήθηκε αποτελούνταν από 65 μαθητές : 30, που συνήθως ξυπνούν όταν βρίσκονται σε κατάσταση REM (τη στιγμή που τα μάτια βρίσκονται σε ταχεία κίνηση), και 35 οι οποίοι ξυπνούν συνήθως μετά το 2ο στάδιο του ύπνου και όχι κατά τη διάρκεια του REM. Περίπου τα δύο τρίτα των δύο ομάδων θυμήθηκαν τα όνειρα που είδαν.

Εκείνοι που ξύπνησαν κατά τη διάρκεια του ύπνου REM και θυμήθηκαν τα όνειρά τους είχαν περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν μία ταλάντωση στον εγκέφαλο τύπου EEG με την ονομασία Theta. Η ταλάντωση αυτή εμφανίζεται στις περιοχές του προμετωπιαίου φλοιού και εμφανίζεται όταν προσπαθούμε να σκεφτούμε. Αυτό το είδος των ταλαντώσεων είναι ακριβώς το ίδιο με αυτές που μας βοηθούν να ανακαλέσουμε τη μνήμη μας όταν είμαστε ξύπνιοι.

Αυτοί που δεν ξυπνούσαν κατά τη διάρκεια του REM ύπνου αλλά κατά τη διάρκεια του 2ου σταδίου του ύπνου και μπόρεσαν να θυμηθούν τα όνειρά τους παρουσίασαν ταλαντώσεις τύπου Alpha στον προμετωπιαίου λοβό - οι ταλαντώσεις αυτές εμφανίζονται όταν βλέπουμε ή νιώθουμε κάτι που μας διεγείρει συναισθηματικά όταν είμαστε ξύπνιοι.

Συμπερασματικά λοιπόν ο De Genaro τονίζει ότι όταν κοιμόμαστε ενεργοποιούνται τμήματα του εγκεφάλου που χρησιμοποιούμε και όταν είμαστε ξύπνιοι. Αυτό όμως που παρατηρήθηκε ήταν ότι όταν ενεργοποιούνταν το τμήμα του εγκεφάλου που αφορά τον συναισθηματικό τομέα τότε οι μαθητές ήταν σε θέση να θυμηθούν με μεγαλύτερη λεπτομέρεια τα όνειρά τους.

Πηγή: www.astrology.gr

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Οι κωμικοί είναι λίγο… ψυχωτικοί

 
Οι κωμικοί ηθοποιοί, ιδίως όσοι ασχολούνται με το stand-up comedy, συχνά εμφανίζουν ψυχωτικά στοιχεία στην προσωπικότητά τους, πράγμα που εξηγεί γιατί έχουν αυξημένη ικανότητα να διασκεδάζουν τους ανθρώπους, σύμφωνα με μια νέα βρετανική επιστημονική έρευνα.
Η πεποίθηση πως οι καλλιτέχνες είναι… λίγο τρελοί, είναι πολύ παλαιά. Όμως μέχρι σήμερα το ζήτημα δεν είχε διερευνηθεί επιστημονικά, σχεδόν καθόλου μεταξύ των κωμικών. 

Οι βρετανοί επιστήμονες υποστηρίζουν ότι τα δημιουργικά στοιχεία που χρειάζονται σε μια προσωπικότητα για να έχει χιούμορ και να το μεταδίδει, είναι παρόμοια -αν και σε πιο υγιή μορφή- με εκείνα που συναντώνται σε ψυχωτικούς ανθρώπους, όπως όσοι πάσχουν από σχιζοφρένεια και διπολική διαταραχή.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή Γκόρντον Κλάριτζ του Τμήματος Πειραματικής Ψυχολογίας του πανεπιστημίου της Οξφόρδης μελέτησαν 404 άνδρες και 119 γυναίκες κωμικούς από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ και την Αυστραλία.

Οι κωμικοί κλήθηκαν να συμπληρώσουν ένα αναλυτικό ερωτηματολόγιο, το οποίο καταγράφει τα ψυχωτικά χαρακτηριστικά σε υγιείς ανθρώπους. Το ίδιο ερωτηματολόγιο -για λόγους σύγκρισης- συμπλήρωσαν και 364 άλλοι ηθοποιοί, καθώς και 831 άνθρωποι με μη καλλιτεχνικά - δημιουργικά επαγγέλματα.

Οι ερευνητές έψαξαν να βρουν σε ποιο βαθμό οι κωμικοί δηλώνουν ότι έχουν ασυνήθιστες εμπειρίες (όπως τηλεπάθεια και άλλα παραφυσικά - παραψυχολογικά φαινόμενα), νοητική αποδιοργάνωση (συχνή διάσπαση της προσοχής και δυσκολία συγκέντρωσης), εσωστρεφή ανηδονία (μειωμένη ικανότητα απόλαυσης, αποφυγή στενών σχέσεων), καθώς και ψυχαναγκαστική αντισυμβατικότητα (εσωτερική παρώθηση για αντικοινωνική συμπεριφορά). Όλα τα παραπάνω θεωρούνται ψυχωτικά στοιχεία μιας προσωπικότητας.

Η έρευνα έδειξε ότι, κατά μέσο όρο, οι κωμικοί έχουν πολύ υψηλότερο «σκορ» και στις τέσσερις αυτές κατηγορίες χαρακτηριστικών, σε σχέση με τον υπόλοιπο πληθυσμό. Είναι αξιοσημείωτο ότι συνδυάζουν έντονα στοιχεία τόσο εξωστρέφειας, όσο και εσωστρέφειας.
Όπως είπε ο Κλάριτζ, «αν και η σχιζοφρενική ψύχωση μπορεί να είναι επιζήμια για το χιούμορ, σε μια πιο ήπια μορφή μπορεί να βελτιώσει την ικανότητα των ανθρώπων να συσχετίζουν παράξενα ή ασυνήθιστα πράγματα ή να σκέφτονται έξω από την πεπατημένη», πράγμα που, μεταξύ άλλων δημιουργικών συνεπειών, γεννά το χιούμορ.

«Οι κωμικοί τείνουν να είναι ελαφρώς απόμακροι, εσωστρεφείς άνθρωποι, που δεν θέλουν πάντα να βρίσκονται με κόσμο και για τους οποίους η κωμωδία είναι μια διέξοδος, ένα είδος αυτοθεραπείας», τόνισε ο βρετανός ψυχολόγος και κατέληξε: «Προφανώς δεν ανήκουν όλοι οι κωμικοί σε αυτή την κατηγορία, όμως φαίνεται πως όντως υπάρχει μια τάση να έχουν αυτά τα χαρακτηριστικά στην προσωπικότητά τους. Αυτή, άλλωστε, είναι η έννοια του θλιμμένου κλόουν».

http://www.metrogreece.gr

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Δε ζούμε στο 2014, αλλά στο... 1717!

Σύμφωνα με έρευνα των Γερμανών ιστορικών Χέρμπερτ Ίλιγκ και Χανς Ούρλιχ Νίεμιτζ, χρησιμοποιώντας χρονολογικά "κενά" διάφορων πολιτισμών εκείνης της εποχήςΟι περισσότεροι από εμάς, έχουμε αναρωτηθεί κάποια στιγμή στη ζωή μας, είτε μετά από μια αξέχαστη νύχτα διασκεδάζοντας με τους φίλους μας, είτε μετά από μια συναρπαστική συζήτηση μαζί τους, ή ενώ εργαζόμαστε επάνω σε κάτι που μας έχει απορροφήσει: "Πότε πέρασε η ώρα; Ούτε που το κατάλαβα!". Μήπως επειδή όντως ''χάνουμε τον χρόνο'';
Για όσους μάλιστα έζησαν κατά τη διάρκεια των ετών 614 – 911 μ.Χ. θα μπορούσε μάλιστα να μοιάζει η εποχή αυτή σαν… να μην υπήρξε ποτέ… στην πραγματικότητα!
Ξεκινώντας από την 1η Ιανουαρίου του 45 π.Χ. το Ιουλιανό Ημερολόγιο ίσχυσε έως το 1582, όταν ο Πάπας Γρηγόριος ΙΓ΄ διαμόρφωσε το Γρηγοριανό Ημερολόγιο.
Το Γρηγοριανό ημερολόγιο επινοήθηκε γιατί σύμφωνα με το Ιουλιανό, η εαρινή ισημερία μετατοπιζόταν κατά μία μέρα κάθε 128 χρόνια, γεγονός μη επιθυμητό. Έτσι, αντικαταστάθηκε από το Γρηγοριανό, σύμφωνα με το οποίο η εαρινή ισημερία μετατοπίζεται μόλις μία ημέρα κάθε 3.300 χρόνια.
Ο Γερμανός ιστορικός Χέρμπερτ Ίλιγκ εξέφρασε πρώτος το 1991 την άποψη ότι έχουμε "χάσει στο μέτρημα" 297 χρόνια και πως στην πραγματικότητα σήμερα δε ζούμε στο 2013 αλλά στο 1716.
Αυτό το "κενό" προκλήθηκε "είτε κατά λάθος, είτε από παρανόηση εγγράφων, ή από εσκεμμένη παραποίηση".Θα μπορούσε να οφείλεται στην εναλλαγή ημερολογίων κατά τη διάρκεια των αιώνων, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να οδηγηθούν σε λανθασμένους υπολογισμούς.
Ακόμη όμως και μετά το πέρασμα αιώνων, σύμφωνα με τον Ίλιγκ, ο "χαμένος χρόνος" θα έπρεπε να είναι κάποιες ημέρες ή μήνες, και όχι 297 χρόνια!
Ο συνάδελφός του, ιστορικός, Δρ. Χανς Ούρλιχ Νίεμιτζ  υποστήριξε σε μια ερευνητική εργασία το 1995, σε ό,τι αφορά την "υπόθεση του χαμένου χρόνου" (Phantom Time Hypothesis), ότι υπάρχουν αρκετά αποδεικτικά στοιχεία που δείχνουν ότι τα χρόνια 614 – 911 όντως δεν υπήρξαν ποτέ!
Το παρεκκλήσι του Άαχεν, που πιστεύεται ότι χτίστηκε το 800 μ.Χ. παρουσιάζει αρχιτεκτονικές ομοιότητες με παρεκκλήσια που κατασκευάστηκαν 200 χρόνια μετά. Κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτής η Βυζαντινή Αυτοκρατορία πέρασε από τεράστιες μεταρρυθμίσεις, "όμως δεν υπάρχουν καθόλου ιστορικές πηγές για τις υποτιθέμενες μεταρρυθμίσεις εκείνης της περιόδου".
Ο Νίεμιτζ χρησιμοποιεί ακόμη ως αποδεικτικά στοιχεία την έλλειψη αποδεικτικών στοιχείων για την ευρεία επέκτασης της θρησκείας του Ισλάμ σε όλη την Περσία και την Ευρώπη και την αδράνεια του Εβραϊκού λαού κατά τη διάρκεια μιας εποχής μεγάλης αναταραχής.
"Ενώνοντας όλα αυτά τα σημεία" υποστήριζε ο ίδιος, "γίνεται ξεκάθαρο ότι από την ιστορία πολλών πολιτισμών λείπουν 297 χρόνια".
"Ποιος, πότε, πώς και γιατί –διερωτάται στο τέλος της εργασίας του- παραποίησε την ιστορία, προσθέτοντάς της σχεδόν 300 χρόνια;"
Ο ίδιος υποστηρίζει ότι η Καθολική Εκκλησία παραποιούσε συνεχώς έγγραφα, για να διατηρεί τη "θεολογία της και να προσθέτει αξιοπιστία στη θρησκεία, παρουσιάζοντας έθιμα/λείψανα/διατάγματα ως παλαιότερης εποχής", κάτι που σύμφωνα με τον Nίεμιτζ "είναι γνωστό σε όλους τους ιστορικούς κύκλους".
Μία άλλη θεωρία επικεντρώνεται γύρω από το Ρωμαίο Αυτοκράτορα, Όθωνα Γ΄, και την επιθυμία του η βασιλεία του να συμπέσει με το έτος 1.000 μ.Χ. Προκειμένου να το πετύχει, παραποίησε τα… χρόνια.
Ο Niemitz υποθέτει ακόμη (με τη βοήθεια του βυζαντινολόγου Πήτερ Σράινερ) ότι ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ζ΄ έβαλε να ξαναγραφεί η ιστορία του Βυζαντίου και διέταξε στους "μεταγραφείς" να καταστρέψουν τα αρχικά αρχεία.
''Δεν χρειάζεται να εξηγήσουμε γιατί ήθελε να το κάνει αυτό ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο Ζ΄. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι η πράξη αυτή της επαναγραφής και παραποίησης είχε συμβεί. Και αν μπορούσε να συμβεί στο Βυζάντιο, θα μπορούσε να έχει ξανασυμβεί οποιαδήποτε άλλη στιγμή" καταλήγει ο Νίεμιτζ.
Όλα τα στοιχεία που παραθέτουν τόσο ο Νίεμιτζ  όσο και ο Ίλιγκ,, είναι περιστασιακά και βασίζονται στον κανόνα «αν κανείς δεν έχει δει τις αποδείξεις ότι δεν υπάρχει, τότε θα μπορούσε να έχει υπάρξει».
Φαίνεται λοιπόν ότι ο «χαμένος χρόνος»… δεν πήγε πουθενά!
Ευτυχισμένο το 2014... ή μήπως το 1717;

http://www.protothema.gr/

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Ο εγκέφαλος προτιμά τη γαλήνη της εξοχής παρά τη σύγχυση της πόλης

Εκατομμύρια χρόνια εξέλιξης μέσα σε ένα φυσικό και όχι αστικό περιβάλλον φαίνεται πως τον έχουν «καλωδιώσει» έτσι

Ο εγκέφαλος γαληνεύει στη θέα της εξοχής

Λονδίνο 
Εκατομμύρια χρόνια εξέλιξης μέσα σε ένα φυσικό και όχι αστικό περιβάλλον φαίνεται πως έχουν «καλωδιώσει» έτσι τον ανθρώπινο εγκέφαλο, ώστε ενστικτωδώς, ακόμα και σήμερα, να προτιμά τη γαλήνη της εξοχής παρά τη σύγχυση των πόλεων, σύμφωνα με μελέτη βρετανών ψυχολόγων που φέρνει στο φως της δημοσιότητας η εφημερίδα Independent.  Η νέα μελέτη έρχεται να προστεθεί σε άλλες που δείχνουν ότι τα φυσικά περιβάλλοντα ασκούν θετική επίδραση στη σωματική και ψυχική - νοητική υγεία των ανθρώπων.
Η απεικόνιση
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Δρ Ίαν Φράμπτον του Πανεπιστημίου Έξετερ, χρησιμοποίησαν μαγνητική απεικόνιση του εγκεφάλου για να καταγράψουν τη νευρωνική δραστηριότητα μιας ομάδας εθελοντών που έβλεπαν είτε ειδυλλιακά τοπία στη φύση, είτε εικόνες από τη ζωή σε μια μεγαλούπολη.
Η έρευνα έδειξε ότι η περιοχή του ανθρώπινου εγκέφαλου που σχετίζεται με τη γαλήνια ηρεμία, ενεργοποιείται αυθόρμητα πολύ γρήγορα στη θέα της εξοχής και ενός αγροτικού τοπίου. Αντίθετα, στη θέα ενός αστικού περιβάλλοντος, δραστηριοποιείται -και μάλιστα με σημαντική καθυστέρηση- η εγκεφαλική περιοχή που εμπλέκεται στην επεξεργασία των πολύπλοκων οπτικών ερεθισμάτων, καθώς ο άνθρωπος προσπαθεί να ξεδιαλύνει τις ακριβώς βλέπει στο οπτικό πεδίο του.
Όπως εξηγεί ο Δρ Φράμπτον, «όταν ο εγκέφαλος κοιτάζει αστικά περιβάλλοντα, αναγκάζεται να κάνει πολλή δουλειά γιατί δεν ξέρει τι είναι αυτό που βλέπει. Ο εγκέφαλος δεν έχει μια άμεση και φυσική αντίδραση κι έτσι πρέπει να κάνει πυρετώδεις επεξεργασίες, οπότε, καθώς αναρωτιέται 'Τι ακριβώς βλέπω;', ενεργοποιείται το τμήμα του που ασχολείται με την οπτική πολυπλοκότητα. Ακόμα κι αν κάποιος έχει ζήσει στην πόλη όλη τη ζωή του, φαίνεται πως ο εγκέφαλός του συνεχίζει να μην ξέρει απόλυτα τι να κάνει με αυτές τις πληροφορίες, με αποτέλεσμα να καταφεύγει στην οπτική επεξεργασία».
Η ήπια αντίδραση
Ο βρετανός ψυχολόγος επισημαίνει πως οι αγροτικές εικόνες της υπαίθρου παράγουν μια «πολύ πιο ήπια» αντίδραση σε ένα τελείως διαφορετικό τμήμα του εγκεφάλου. «Δημιουργείται μια πολύ μικρότερη αντίδραση στο στεφανιαίο σύστημα, μια πολύ αρχαιότερη εξελικτικά περιοχή του εγκεφάλου, την οποία οι άνθρωποι μοιράζονται με τις μαϊμούδες και τους πιθήκους». Μάλιστα, αυτή η διαφορά αντίδρασης του εγκεφάλου δεν φαίνεται να είναι αισθητικής φύσης, αφού, όπως έδειξαν τα πειράματα, λαμβάνει χώρα ακόμα κι όταν οι άνθρωποι βλέπουν είτε πολύ ωραία αστικά περιβάλλοντα, είτε πολύ βαρετές εξοχές.
Ο καθηγητής Μάικλ Ντεπλέτζ, που επίσης συμμετείχε στην ερευνητική ομάδα, σχολιάζει πως οι κάτοικοι των πόλεων, βαθιά μέσα τους, μπορεί να υποφέρουν όπως τα ζώα που είναι αιχμάλωτα σε κλουβιά. Είναι ενδεικτικό, λέει, ότι η μαζική μετακίνηση των ανθρώπων από την ύπαιθρο στις πόλεις έχει συνοδευθεί από «μια απίστευτη αύξηση της κατάθλιψης και των διαταραχών συμπεριφοράς». Η αιτία είναι ότι «έχουμε παραμελήσει τη σχέση που τα ανθρώπινα όντα έχουν με το (φυσικό) περιβάλλον τους και το πόσο ισχυρά συνδεδεμένοι είμαστε με αυτό».

http://www.tovima.gr/

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Η ζωή ίσως γεννήθηκε στα έγκατα της Γης

Εντοπίστηκαν πανάρχαιες μικροβιακές μορφές ζωής που ζουν σε βάθη 5 χλμ

Η ζωή είναι πιθανό να γεννήθηκε στα βάθη και όχι στην επιφάνεια της... βιόσφαιρας

Σαν Φρανσίσκο 

Μια νέα ανακάλυψη φέρνει νέα και ανατρεπτικά δεδομένα για την πρώτη παρουσία της ζωής στη Γη. Μέχρι σήμερα οι ειδικοί αναζητούσαν απαντήσεις για τη δημιουργία της ζωής στην επιφάνεια του πλανήτη μας. Ερευνητές όμως στις ΗΠΑ αναφέρουν ότι είναι πιθανό οι πρώτες αυτοαναπαραγόμενες μορφές ζωής στη Γη να δημιουργήθηκαν στο υπέδαφος και μάλιστα σε μεγάλα βάθη. Βασίζουν αυτή τους την εκτίμηση τους στον εντοπισμό μικροβιακών μορφών ζωής σε βάθος 5 χλμ. 

Η «βαθιά βιόσφαιρα»
Ερευνητές του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν διεξήγαγαν αναλύσεις και μελέτες σε περιοχές της Γης που οι ειδικοί ονομάζουν «βαθιά βιόσφαιρα». Πρόκειται για περιοχές σε μεγάλα βάθη του πλανήτη. Ανακάλυψαν μικροβιακές μορφές ζωής που ζουν σε βάθη 5 χλμ. Εκτιμούν ότι τα μικρόβια αυτά ζουν αποκομμένα από τη βιόσφαιρα της επιφάνειας για εκατομμύρια ή και δισεκατομμύρια έτη. 

«Εναλλακτικές» μορφές ζωής
Τα μικρόβια που εντόπισαν οι ερευνητές αποτελούν μια ανεξάρτητη κοινότητα μικροβίων που δεν επικοινωνεί με εκείνες της… άνω βιοσφαίρας. Από τις αναλύσεις όμως διαπιστώθηκε ότι τα μικρόβια του... κάτω κόσμου έχουν γενετικές ομοιότητες με εκείνα που ζουν στην επιφάνεια της Γης, γεγονός που υποδεικνύει την ύπαρξη ενός κοινού προγόνου ο οποίος υπήρχε την περίοδο εμφάνισης της ζωής στη Γη.
Η ανακάλυψη έρχεται να στηρίξει μια νέα θεωρία που κερδίζει συνεχώς έδαφος στην επιστημονική κοινότητα. Σύμφωνα με αυτή, η ζωή στη Γη δημιουργήθηκε μέσα σε μικρές σχισμές υπόγειων πετρωμάτων - κάποια είδη πετρωμάτων κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες θερμοκρασίας και πίεσης μπορούν να παραγάγουν υδρογόνο και μεθάνιο. Με αυτά τα στοιχεία θα μπορούσαν να τροφοδοτούνται μικροβιακές μορφές ζωής και να μην έχουν έτσι ανάγκη την ενέργεια του Ηλιου.

Το νερό
Φυσικά για τον σχηματισμό (και) των υπόγειων μορφών ζωής απαραίτητο συστατικό είναι το νερό. Οι θιασώτες της νέας θεωρίας αναφέρουν ότι μικρές ποσότητες νερού που κύλησαν μέσα στις σχισμές των υπόγειων πετρωμάτων ήταν αρκετές για να συμβάλουν στη δημιουργία των «εναλλακτικών» μικροβίων. Η κρατούσα θεωρία θέλει τη δημιουργία της ζωής μέσα στην «αρχέγονη σούπα» των θαλασσών ή λιμνών της επιφάνειας της Γης. Η ανακάλυψη παρουσιάστηκε στο συνέδριο της Αμερικανικής Ενωσης Γεωφυσικής που διεξάγεται αυτές τις ημέρες στο Σαν Φρανσίσκο. 

http://www.tovima.gr/

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Αναπόφευκτη η λατρεία για σοκολάτα

Οι φίλοι των γλυκών είναι εγκεφαλικά «καλωδιωμένοι» να έλκονται από αυτά

Αν έχουν δίκιο οι ερευνητές τότε κάποιοι από όσους θα δουν την παραπάνω εικόνα θα σπεύσουν αμέσως μετά να αγοράσουν κάποιο γλυκό

Πίζα 

Ιταλοί ερευνητές δίνουν ένα καλό… άλλοθι σε όσους δεν μπορούν να αντισταθούν στους γλυκούς πειρασμούς. Οπως υποστηρίζουν, ο εγκέφαλος των ανθρώπων που τους αρέσουν τα γλυκά είναι «καλωδιωμένος» έτσι ώστε να έλκονται από αυτά. 

Η αντίδραση
Ερευνητές του Ινστιτούτου Κλινικής Φυσιολογίας της Πίζας διαπίστωσαν ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος αντιδρά πολύ διαφορετικά στα διατροφικά ερεθίσματα και σε ορισμένους ανθρώπους η γλυκιά γεύση προκαλεί πολύ μεγαλύτερη έλξη από ό,τι σε άλλους. Σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα ακόμη και η θέα ενός γλυκού είναι ικανή να ενεργοποιήσει τα κέντρα ευχαρίστησης του εγκεφάλου σε ορισμένων ατόμων.
Οι ερευνητές κατέληξαν στα συμπεράσματα τους μελετώντας την εγκεφαλική δραστηριότητα ατόμων τη στιγμή που κατανάλωναν σοκολάτα ή έβλεπαν σε φωτογραφία μια σοκολατένια τούρτα. Προηγούμενες έρευνες έχουν υποδείξει διάφορα είδη τροφών (πατατάκια, αναψυκτικά, χάμπουργκερ, πίτσες κλπ) ως εθιστικές εξαιτίας κυρίως των αυξημένων ποσοτήτων ζάχαρης, αλατιού ή άλλων συστατικών που διαθέτουν. Οι ερευνητές της νέας μελέτης διαφωνούν όμως.
«Δεν υπάρχει  κάποια συγκεκριμένη ουσία στις τροφές που να μπορεί να κατηγορηθεί ως υπεύθυνη για ανάπτυξη εθιστικής συμπεριφοράς. Εμείς δεν αναζητήσαμε εθιστικές ουσίες για αυτό και δεν μπορούμε να μιλήσουμε για μια τυπική εθιστική συμπεριφορά των ατόμων που έλκονται από τα γλυκά» δηλώνει η Πατρίτσια Iότσο, επικεφαλής της μελέτης. 

http://www.tovima.gr/

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Ο αυτισμός δίνει σημάδια από τους δύο μήνες ζωής

Μειώνεται η οπτική επαφή των βρεφών με τους γύρω τους, σύμφωνα με νέα μελέτη

Από τους πρώτους μήνες ζωής τα μάτια των αυτιστικών βρεφών... μιλούν

Λονδίνο 

Ο αυτισμός μπορεί να εντοπιστεί ακόμη και σε βρέφη δύο μηνών, σύμφωνα με πρώιμα στοιχεία μελέτης. Αυτό αναφέρουν ερευνητές του Πανεπιστημίου Εμορι στην Ατλάντα με δημοσίευσή τους στην επιθεώρηση «Nature», οι οποίοι ανέλυσαν το πώς τα παιδιά κοιτούν τα πρόσωπα των γύρω τους από τη γέννησή τους ως και την ηλικία των τριών ετών. 

Μειωμένη οπτική επαφή
Όπως είδαν οι επιστήμονες τα παιδιά που αργότερα διαγνώσθηκαν με αυτισμό είχαν μειωμένη οπτική επαφή – ορόσημο του αυτισμού – από τους πρώτους κιόλας μήνες της ζωής τους με τα άτομα γύρω τους. Τα ευρήματά αυτά δίνουν ελπίδα για πρώιμη παρέμβαση ενάντια στη διαταραχή.
Οι ερευνητές από την Ατλάντα χρησιμοποίησαν τεχνολογία που καταγράφει τις κινήσεις των ματιών προκειμένου να ελέγξουν τον τρόπο με τον οποίο τα βρέφη κοιτούσαν γύρω τους και αποκρίνονταν σε διαφορετικά ερεθίσματα. Κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι τα βρέφη που αργότερα διαγνώστηκαν με αυτισμό έδειχναν σταθερή μείωση της προσοχής τους σε ό,τι αφορούσε το βλέμμα των γύρω τους ήδη από τους δύο μήνες ζωής τους.
Ο επικεφαλής της μελέτης δρ Γουόρεν Τζόουνς ανέφερε στο BBC ότι «τα νέα ευρήματα δείχνουν για πρώτη φορά πως μπορούμε να εντοπίσουμε ορισμένα σημάδια του αυτισμού κατά τους πρώτους μήνες ζωής του παιδιού. Πρόκειται για τα πιο πρώιμα σημάδια της διαταραχής που έχουμε παρατηρήσει ως σήμερα». 

Η μελέτη
Οι επιστήμονες μελέτησαν 59 βρέφη που αντιμετώπιζαν αυξημένο κίνδυνο για αυτισμό καθώς είχαν αδέλφια με τη διαταραχή καθώς και 51 βρέφη που ανήκαν σε ομάδα «χαμηλού κινδύνου» για αυτισμό.
Ο δρ Τζόουνς και ο συνάδελφός του δρ Αμι Κλιν παρακολούθησαν τα παιδιά αυτά ως τα τρία έτη τους, όταν και τους έγινε επίσημη εξέταση για διάγνωση του αυτισμού.
Δεν γίνεται αντιληπτό από τους γονείς
Από την εξέταση κρίθηκε ότι 13 παιδιά παρουσίαζαν κάποια διαταραχή του αυτιστικού φάσματος -11 αγόρια και δύο κορίτσια. Τότε οι ειδικοί επέστρεψαν στα στοιχεία που είχαν συλλέξει μέσω της τεχνολογίας καταγραφής της κίνησης των ματιών. Τα αποτελέσματα τους εξέπληξαν. «Στα βρέφη με αυτισμό η οπτική επαφή εμφανίζει σημαντική μείωση ήδη πριν από τους έξι μήνες ζωής» σημείωσε ο δρ Τζόουνς προσθέτοντας ότι αυτή η αλλαγή μπορεί να γίνει αντιληπτή μόνο μέσω προηγμένης τεχνολογίας και όχι από τους γονείς με την απλή οπτική επαφή με τα παιδιά τους. «Δεν είναι κάτι που οι γονείς θα μπορούσαν να δουν. Αν ανησυχούν τότε είναι καλό να μιλήσουν στον παιδίατρό τους». 

Αισιοδοξία αλλά και επιφυλακτικότητα
Η δρ Ντέμπορα Ρίμπι από το Τμήμα Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Ντάραμ ανέφερε ότι η μελέτη παρέχει σημαντικές πληροφορίες για πιθανή πρώιμη διάγνωση του αυτισμού. «Αυτοί οι πρώιμοι δείκτες είναι πολύ σημαντικοί ώστε να εντοπίσουμε το νωρίτερο δυνατόν διαταραχές όπως ο αυτισμός ώστε να μπορέσουμε να παρέμβουμε εγκαίρως» είπε.
Από την πλευρά της η Καρολάιν Χάτερσλι, επικεφαλής του Τμήματος Πληροφοριών και Συμβουλευτικής της Εθνικής Εταιρείας για τον Αυτισμό της Βρετανίας σχολίασε ότι «η μελέτη βασίστηκε σε ένα πολύ μικρό δείγμα και χρειάζεται να επαναληφθεί σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα προτού εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα». Η ειδικός συμπλήρωσε ότι «ο αυτισμός είναι μια σύνθετη διαταραχή. Δύο άτομα με αυτισμό δεν είναι ίδια και έτσι είναι δύσκολο να υπάρξει μια ολιστική προσέγγιση στη διάγνωση της διαταραχής αφού πρέπει να ληφθούν υπόψη όλες οι πτυχές της συμπεριφοράς του κάθε ατόμου». 

http://www.tovima.gr/

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Οι γυναίκες είναι... ζογκλέρ

Είναι πιο multitasking από τους άνδρες σε ό,τι αφορά την εναλλαγή διαφορετικών καθηκόντων, σύμφωνα με νέα μελέτη

Οι γυναίκες μπορούν να διαχειρίζονται πολύ περισσότερα πράγματα ταυτόχρονα, αναφέρουν οι βρετανοί ψυχολόγοι που διεξήγαγαν τη νέα μελέτη

Δεν είναι μύθος - οι γυναίκες μπορούν πράγματι να διαχειρίζονται πολλά πράγματα ταυτόχρονα, τουλάχιστον σε κάποιες περιπτώσεις, σύμφωνα με νέα μελέτη. Βρετανοί ψυχολόγοι ανακάλυψαν ότι οι άνδρες είναι πιο αργοί και λιγότερο οργανωμένοι σε ό,τι αφορά την ταχεία εναλλαγή μεταξύ διαφορετικών καθηκόντων (multitasking), όπως αναφέρουν με δημοσίευσή τους στο επιστημονικό έντυπο «BMC Psychology». Στο άρθρο αναφέρεται χαρακτηριστικά: «Το ερώτημα τώρα είναι γιατί συμβαίνει αυτό. Και επίσης αφορά όλους τους τύπους του multitasking ή μόνο κάποιους;».

Χώρος εργασίας

Σε κάθε περίπτωση, όπως αναφέρει ένας εκ των δύο συγγραφέων της μελέτης, ο δρ Γκίτζμπερτ Στόετ από το Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης, αν πράγματι αποδειχθεί και από άλλες μελέτες - με δεδομένο μάλιστα ότι τα ερευνητικά στοιχεία σχετικά με το ζήτημα είναι πολύ «φτωχά» - ότι οι άνδρες είναι πιο αργοί από τις γυναίκες στην εκτέλεση διαφορετικών καθηκόντων, τότε θα πρέπει να αλλάξουν πολλά στον τρόπο οργάνωσης των χώρων εργασίας.

«Το multitasking γίνεται ολοένα και πιο σημαντικό στα γραφεία, είναι όμως πολύ διασπαστικό σε ό,τι αφορά την προσοχή - όλα αυτά τα gadgets που διακόπτουν τη ροή της εργασίας μας. Είναι πιθανόν οι άνδρες να υποφέρουν περισσότερο από αυτή τη συνεχή αλλαγή καθηκόντων» ανέφερε ο ερευνητής στο BBC.

Προηγούμενες μελέτες πάντως σχετικά με τα δύο φύλα και το multitasking έχουν δώσει εκ διαμέτρου αντίθετα αποτελέσματα. Για παράδειγμα, μελέτη στην Κίνα έδειξε ότι οι γυναίκες έχουν καλύτερες επιδόσεις από τους άνδρες ενώ άλλη μελέτη που διεξήχθη στη Σουηδία υποστήριξε ότι οι άνδρες είναι καλύτεροι από τις γυναίκες, κυρίως σε ό,τι αφορά την αντίληψη του χώρου.

Τα τεστ

Προκειμένου να βάλουν τέλος σε αυτή τη «διαμάχη» των ερευνητικών στοιχείων ο δρ Στόετ και οι συνεργάτες τους συνέκριναν γυναίκες και άνδρες σε έναν συγκεκριμένο τύπο multitasking - όταν έχουμε να κάνουμε τους «ζογκλέρ» μεταξύ διαφορετικών καθηκόντων που διαδέχονται ταχύτατα το ένα το άλλο (δεν συμβαίνουν όμως ταυτοχρόνως).

Μια τέτοια εικόνα θα ήταν η εξής: ένας εργαζόμενος στο γραφείο του χρειάζεται να τσεκάρει συνεχώς τα e-mail του, να απαντά ενδιαμέσως σε τηλέφωνα και να υπογράφει χαρτιά ενώ ανά τακτά χρονικά διαστήματα μπαινοβγαίνει σε συσκέψεις.

Οι ερευνητές συνέκριναν 120 γυναίκες και ισάριθμους άνδρες υποβάλλοντάς τους σε ένα τεστ σε υπολογιστή. Το τεστ περιελάμβανε εναλλαγή έργων όπως το μέτρημα και η αναγνώριση σχημάτων.

Οπως προέκυψε, τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες είχαν τα ίδια σκορ όταν έπρεπε να φέρουν εις πέρας μια αποστολή τη φορά. Ωστόσο όταν καλούνταν να ολοκληρώσουν ταχέως διαφορετικά έργα, τα αποτελέσματα ήταν πολύ διαφορετικά.

Πιο αργοί οι άνδρες

Και τα δύο φύλα επιβράδυναν τους ρυθμούς τους και έκαναν περισσότερα λάθη όσο η εναλλαγή των τεστ γινόταν ταχύτερη. Ωστόσο οι άνδρες ήταν σημαντικά πιο αργοί από τις γυναίκες - τους έπαιρνε 77% περισσότερο χρόνο να απαντήσουν σε σύγκριση με το αρχικό απλό τεστ, ενώ οι γυναίκες χρειάζονταν 69% περισσότερο χρόνο. «Αυτή η διαφορά μπορεί να φαίνεται μικρή αλλά μέσα σε μια εργάσιμη ημέρα ή εβδομάδα "συσσωρεύεται" και τελικώς έχει σημασία» ανέφερε ο δρ Στόετ.

Με στόχο να κάνουν αυτό το πείραμα πιο σχετικό με την καθημερινή ζωή, οι ερευνητές διεξήγαγαν και ένα δεύτερο τεστ. Ζήτησαν από άνδρες και γυναίκες να ολοκληρώσουν μια σειρά έργων σε οκτώ λεπτά - να βρουν εστιατόρια σε έναν χάρτη, να λύσουν απλά μαθηματικά προβλήματα, να απαντήσουν σε ένα τηλεφώνημα και να αποφασίσουν πώς θα έψαχναν για ένα κλειδί που είχε χαθεί μέσα σε ένα χωράφι.

Ηταν βέβαια αδύνατον να ολοκληρωθούν όλα αυτά τα καθήκοντα μέσα σε οκτώ λεπτά - έτσι οι εθελοντές χρειάστηκε να θέσουν προτεραιότητες, να οργανώσουν τον χρόνο τους και να δείξουν ψυχραιμία υπό πίεση. Οι γυναίκες αποδείχθηκαν καλύτερες από τους άνδρες «κυρίως σε ό,τι αφορούσε την αναζήτηση του κλειδιού», όπως ανέφερε ο έτερος συγγραφέας της μελέτης, καθηγητής Κιθ Λόουζ από το Πανεπιστήμιο του Χαρτφορντσάιρ. «Μπορούσε κάποιος να το δει και από τα σχέδια που έφτιαξαν τα δύο φύλα ως πλάνα τού τι θα έκαναν στο πλαίσιο της αναζήτησης του κλειδιού - οι γυναίκες ακολουθούσαν μεθοδικά μοτίβα, όπως το να ψάχνουν στο χωράφι κάνοντας ομόκεντρους κύκλους. Ορισμένοι άνδρες ούτε καν έψαξαν ολόκληρο το χωράφι».

Καλύτερες υπό πίεση

Σύμφωνα με τον καθηγητή το «κλειδί» της γυναικείας επιτυχίας ήταν η καλύτερη οργάνωση υπό συνθήκες πίεσης. «Οι γυναίκες περνούσαν περισσότερο χρόνο στην αρχή για να σκεφτούν πώς θα πράξουν ενώ οι άνδρες εμφάνιζαν παρόρμηση, ξεκινούσαν αμέσως να φέρουν εις πέρας το έργο χωρίς να σκεφτούν το πώς».

Οι ερευνητές σημειώνουν πως σε έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι χρειάζεται να κάνουν ολοένα και περισσότερο multitasking, πρέπει να βοηθήσουμε τον καθένα να προσαρμόσει τον ρόλο του ανάλογα με τις ικανότητές του. «Δεν λέμε ότι οι άνδρες είναι χειρότεροι πάντα. Ισως υπάρχουν κάποιοι τύποι multitasking στους οποίους είναι καλύτεροι από τις γυναίκες. Για αυτό και πρέπει να βρούμε τα δυνατά σημεία του κάθε φύλου» σημείωσε ο καθηγητής Λόουζ.

Αν όντως οι γυναίκες είναι καλύτερες «ζογκλέρ» από τους άνδρες, το ερώτημα είναι το γιατί. Οι πιθανές απαντήσεις πολλές: όπως το ότι, όπως έχουν δει ο δρ Στόετ και ο καθηγητής Λόουζ, υπάρχει επίδραση μέσω της μάθησης - άνθρωποι γίνονται «εξπέρ» στο multitasking χάρη στη συνεχή εξάσκηση. Υπάρχει όμως και η εξελικτική θεωρία - όπως αυτή του κυνηγού-τροφοσυλλέκτη. Σύμφωνα με τη συγκεκριμένη θεωρία, οι γυναίκες έμεναν πάντα στο σπίτι όπου είχαν να αντεπεξέλθουν σε πολλά καθήκοντα, όπως το να μαγειρέψουν και να φροντίσουν τα παιδιά. Την ίδια στιγμή οι άνδρες είχαν έναν συγκεκριμένο στόχο και καθήκον: να κυνηγήσουν για να βρουν τροφή. Κλείνοντας με τα λόγια του δρος Στόετ «για να το θέσουμε απλά - αν οι γυναίκες δεν ήταν ανέκαθεν καλές στο multitasking, δεν θα ήμασταν τώρα εδώ».

Δημοσιεύτηκε στο HeliosPlus στις 5 Νοεμβρίου 2013

http://www.tovima.gr/

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Τα 18μηνα βρέφη καταλαβαίνουν το ψέμα

Μελέτη δείχνει ότι μπορούν να αντιληφθούν πότε τα συναισθήματα δεν συμβαδίζουν με μια κατάσταση

Μην προσπαθήσετε να ξεγελάσετε ένα 18μηνο βρέφος, γιατί δεν θα τα καταφέρετε...

Αν νομίζετε ότι μπορείτε να ξεγελάσετε ένα βρέφος, είστε πολύ... γελασμένοι. Μια νέα μελέτη δείχνει ότι τα μωρά, ακόμη και από την ηλικία των 18 μηνών, μπορούν να καταλάβουν πότε ο γονιός τους τούς λέει ψέματα!

Τα βρέφη, όπως αναφέρουν ψυχολόγοι του Πανεπιστημίου Κονκόρντια στον Καναδά, είναι σε θέση να καταλάβουν πότε κάποια συναισθήματα που δείχνουν οι γύρω τους δεν συνάδουν με τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα εκείνη τη στιγμή - όπως για παράδειγμα όταν ένας ενήλικος δείχνει λυπημένος ενώ του δίνουν κάποιο αντικείμενο που επιθυμεί.

Τα μικρά παιδιά ξέρουν την αλήθεια

Η επικεφαλής της μελέτης καθηγήτρια Ντιάν Πουλέν-Ντιμπουά ανέφερε: «Από τη μελέτη μας προέκυψε πως τα βρέφη δεν μπορούν να ξεγελαστούν ώστε να πιστέψουν πως κάτι που προκαλεί πόνο οδηγεί σε ευχαρίστηση. Οι ενήλικοι προσπαθούν συχνά να προστατέψουν τα μικρά παιδιά προσποιούμενοι τους χαρούμενους ύστερα από μια αρνητική εμπειρία. Αλλά τα παιδιά ξέρουν την αλήθεια: ήδη από την ηλικία των 18 μηνών μπορούν να κατανοήσουν ποια συναισθήματα "κουμπώνουν" με ποια γεγονότα».

Προκειμένου να εξετάσουν τη θεωρία τους, η καθηγήτρια Πουλέν-Ντιμπουά και η συνεργάτιδά της δρ Σαμπρίνα Κιαρέλα μελέτησαν 92 βρέφη ηλικίας 15-18 μηνών. Εβαλαν τα βρέφη στο εργαστήριο να παρακολουθήσουν έναν ηθοποιό ο οποίος έπαιζε διαφορετικά σενάρια - σε κάποια από αυτά η συναισθηματική αντίδρασή του έδενε με μια εμπειρία που έπαιζε σε παντομίμα, ενώ σε κάποια άλλα ερχόταν σε αντίθεση με την εμπειρία.

Για παράδειγμα, σε ένα σενάριο ο ηθοποιός έδειχνε λυπημένος όταν του έδιναν ένα ωραίο παιχνίδι (το συναίσθημα δηλαδή δεν ταίριαζε με το γεγονός) ενώ σε ένα άλλο φαινόταν να νιώθει πόνο ενώ υποδυόταν ότι χτύπησε το δάχτυλό του (το συναίσθημα ταίριαζε με το γεγονός).

Αδυναμία κατανόησης των 15μηνων

Οπως προέκυψε, στην ηλικία των 15 μηνών τα βρέφη δεν φαίνονταν να αντιμετωπίζουν διαφορετικά αυτά τα γεγονότα, δείχνοντας ενσυναίσθηση μέσω των εκφράσεων του προσώπου τους σε όλες τις εκφράσεις που μαρτυρούσαν λύπη. Στους 18 μήνες ωστόσο τα βρέφη φάνηκαν να κατανοούν πλήρως πότε οι εκφράσεις του προσώπου δεν ταίριαζαν με αυτό που συνέβαινε.

Συγκεκριμένα, τα 18μηνα βρέφη περνούσαν περισσότερο χρόνο παρατηρώντας το πρόσωπο του ηθοποιού ενώ έστρεφαν συχνά το βλέμμα τους προς την νταντά τους ή κάποιο άλλο πρόσωπο που τα φρόντιζε και βρισκόταν μέσα στο εργαστήριο - γεγονός που μαρτυρούσε ότι προσπαθούσαν να αποκρυπτογραφήσουν τις αντιδράσεις κάποιου οικείου προσώπου τους. Παράλληλα έδειχναν συμπόνια για το άτομο που ήταν λυπημένο μόνο όταν το συναίσθημα που αποτυπωνόταν στο πρόσωπό του δικαιολογούνταν από την κατάσταση που ελάμβανε χώρα.

Εξελικτική εξήγηση

Σύμφωνα με τη δρα Κιαρέλα, το γεγονός ότι τα μικρότερα σε ηλικία βρέφη δείχνουν αδιακρίτως συμπόνια για τα λυπημένα πρόσωπα γύρω τους έχει τις ρίζες του στην εξέλιξη. «Ωστόσο, όσο τα παιδιά μεγαλώνουν, προκειμένου να λειτουργήσουν αποτελεσματικά στον κοινωνικό περίγυρό τους, χρειάζεται να αναπτύξουν την ικανότητα κατανόησης της συμπεριφοράς των άλλων, αποκρυπτογραφώντας τι αισθάνονται ασχέτως με το τι δείχνουν».

Οι ερευνητές, η μελέτη των οποίων δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό έντυπο «Journal of the International Society on Infant Studies», εξετάζουν αυτή τη στιγμή αν τα βρέφη που βρίσκονται κοντά σε ενηλίκους συναισθηματικά «αναξιόπιστους» επηρεάζονται σε ό,τι αφορά την επιθυμία τους να διδαχθούν πράγματα από αυτούς.

Δημοσιεύτηκε στο HeliosPlus στις 24 Οκτωβρίου 2013


http://www.tovima.gr/

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Πόσα ξέρει ένα βρέφος;

Αναγνωρίζουν ομιλίες, αντιλαμβάνονται συμπεριφορές, ξέρουν να μετρούν. Τα βρέφη είναι τελικά πολύ πιο «σύνθετα» όντα από ό,τι νομίζουμε

Τα βρέφη αντιλαμβάνονται και γνωρίζουν πολύ περισσότερα από όσα πιστεύουμε

 

Ο υπέροχος αλλά μυστηριώδης κόσμος των βρεφών αρχίζει να φωτίζεται ολοένα και περισσότερο αφού οι επιστήμονες τα τελευταία χρόνια έχουν καταφέρει να αποκωδικοποιήσουν μια σειρά ικανότητες και δυνατότητες που έχει ο άνθρωπος κατά τους πρώτους μήνες, ακόμη και κατά τις πρώτες εβδομάδες της ζωής του. Οπως φαίνεται, τα βρέφη γνωρίζουν αλλά και αντιλαμβάνονται πολύ περισσότερα από όσα πιστεύαμε ως σήμερα.

Μας καταλαβαίνουν προτού καν... ξεμυτίσουν

Τα έμβρυα μπορούν να «αποκωδικοποιήσουν» τον λόγο ακόμη και τρεις μήνες πριν από τη γέννησή τους. Αυτό έδειξε μελέτη γάλλων ερευνητών του Εργαστηρίου GRAMFC (Groupe de Recherche sur l' Analyse Multimodale de la Fonction Cérébrale) που βασίστηκε σε λεπτομερείς απεικονίσεις του εγκεφάλου 12 βρεφών τα οποία είχαν γεννηθεί πρόωρα. Μόλις στις 28 εβδομάδες της κύησης τα βρέφη φάνηκε ότι μπορούσαν να διακρίνουν μεταξύ διαφορετικών συλλαβών όπως «γκα» και «μπα» αλλά και μεταξύ ανδρικών και γυναικείων φωνών. Οι ερευνητές αναφέρουν ότι είναι σχεδόν απίθανο η ελάχιστη εμπειρία των μωρών εκτός της μήτρας να ήταν εκείνη που τους χάρισε την ικανότητα να αντιλαμβάνονται τις συλλαβές. Οπως υποστηρίζουν, τα βρέφη μαθαίνουν τη... γλώσσα των μεγάλων κατά την ενδομήτρια ζωή τους. Τα νέα αυτά ευρήματα ενισχύουν τη θεωρία που αναφέρει πως τα βρέφη αποκτούν γλωσσικές ικανότητες ενόσω βρίσκονται στη μήτρα αποκρινόμενα στις φωνές των γονιών τους.

Αναγνωρίζουν τα ψέματα!

Πρόσφατη μελέτη έδειξε ότι τα μωρά, ακόμη και από την ηλικία των 18 μηνών, μπορούν να καταλάβουν πότε ο γονιός τους τούς λέει ψέματα! Τα βρέφη, όπως αναφέρουν ψυχολόγοι του Πανεπιστημίου Κονκόρντια στον Καναδά, είναι σε θέση να καταλάβουν πότε κάποια συναισθήματα που δείχνουν οι γύρω τους δεν συνάδουν προς τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα εκείνη τη στιγμή, όπως π.χ. όταν ένας ενήλικος δείχνει λυπημένος ενώ του δίνουν κάποιο αντικείμενο που επιθυμεί.

Οι μαθηματικές ικανότητες

Eπιστήμονες του Πανεπιστημίου Ντιουκ στη Βόρεια Καρολίνα υποστηρίζουν ότι τα μωρά που αντιλαμβάνονται τη διαφορά ανάμεσα σε τρία μήλα και σε έξι μήλα στην ηλικία των έξι μηνών είναι πιθανότερο να έχουν καλύτερες αριθμητικές ικανότητες όταν φτάσουν στο προνήπιο. Και αυτό σημαίνει ότι ορισμένες μαθηματικές ικανότητες μπορεί να είναι έμφυτες. Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι τα βρέφη  έχουν την ικανότητα να ξεχωρίζουν σύνολα που περιέχουν διαφορετικό αριθμό αντικειμένων. Πολλοί νευροεπιστήμονες και αναπτυξιακοί βιολόγοι υποψιάζονται ότι η «διαισθητική» αντίληψη του πλήθους αποτελεί τη βάση για τις μαθηματικές ικανότητες των ενηλίκων. Οι ερευνητές αναφέρουν ότι τα αποτελέσματα της μελέτης που έκαναν ενισχύουν την άποψη ότι η διαισθητική αντίληψη των αριθμών είναι έμφυτη ικανότητα στην οποία θα βασιστούν αργότερα οι μαθηματικές ικανότητες. Επισημαίνουν πάντως ότι το ταλέντο στα μαθηματικά επηρεάζεται και από πολλούς περιβαλλοντικούς παράγοντες όπως η παιδεία και η ενθάρρυνση από τους γονείς.

Η αριθμητική

Τα 18μηνα βρέφη κατανοούν τους βασικούς κανόνες της αριθμητικής, σύμφωνα με μια μελέτη ειδικών του Πανεπιστημίου του Κουίνσλαντ στην Αυστραλία. Οι ερευνητές κατέληξαν σε αυτό το συμπέρασμα αφού παρακολούθησαν βρέφη της συγκεκριμένης ηλικίας και είδαν ότι τα μικρά επιλέγουν να βλέπουν βίντεο όπου γίνεται σωστή αρίθμηση παρά άλλα όπου δεν ακολουθούνται οι κανόνες της πρόσθεσης. Παρ' ότι ως σήμερα πιστεύαμε πως τα παιδιά κατακτούν τους κύριους κανόνες της αριθμητικής στην ηλικία των περίπου τεσσάρων ετών, η συγκεκριμένη μελέτη δείχνει ότι οι βασικές αρχές γίνονται «κτήμα» των παιδιών από τη βρεφική ακόμη ηλικία.

Σούπερ παιδιά τα βρέφη που κολυμπούν

Η εκμάθηση κολύμβησης από την αρχή της ζωής χαρίζει στα παιδιά εντυπωσιακές δεξιότητες αργότερα στον βίο τους, σύμφωνα με μελέτη ειδικών του Νορβηγικού Πανεπιστημίου Επιστήμης και Τεχνολογίας και του Πανεπιστημίου του Λάνκαστερ. Οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι τα μωρά που κολυμπούν εμφανίζουν καλύτερη ισορροπία και μπορούν να αρπάζουν και να κρατούν αντικείμενα πολύ πιο εύκολα από όσα βρέφη δεν μαθαίνουν κολύμβηση. Μάλιστα η διαφορά αυτή σε σημαντικές δεξιότητες φάνηκε να ισχύει ακόμη και όταν τα παιδιά είχαν συμπληρώσει τα πέντε έτη τους.

Οι ερευνητές συνέκριναν 19 βρέφη-κολυμβητές με αντίστοιχο αριθμό παιδιών που δεν συμμετείχαν σε μαθήματα κολύμβησης. Τα βρέφη είχαν συμμετάσχει σε πρόγραμμα κολύμβησης επί δύο ώρες την εβδομάδα από την ηλικία των δύο-τριών μηνών ως την ηλικία των επτά μηνών. Οταν τα παιδιά των δύο ομάδων εξετάστηκαν στην ηλικία των πέντε ετών, η διαφορά στις επιδόσεις τους σε ασκήσεις ισορροπίας και άλλων φυσικών δεξιοτήτων ήταν εντυπωσιακή, σημειώνουν οι ερευνητές.

Δημοσιεύτηκε στο HeliosPlus στις 31 Οκτωβρίου 2013

http://www.tovima.gr/

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Τα μωρά έχουν μαθηματικές ικανότητες

Μελέτη δείχνει ότι η ικανότητα στα μαθηματικά μπορεί να είναι έμφυτη

Τα μωρά που καταλάβαιναν ότι ο αριθμός των κουκκίδων άλλαζε είχαν καλύτερες μαθηματικές ικανότητες 3 χρόνια αργότερα (Πηγή: Melissa Libertus)

Ουάσινγκτον 

Τα μωρά που αντιλαμβάνονται τη διαφορά ανάμεσα σε τρία μήλα και σε έξι μήλα στην ηλικία των έξι μηνών είναι πιθανότερο να έχουν καλύτερες αριθμητικές ικανότητες όταν φτάσουν στο προνήπιο, δείχνει νέα αμερικανική μελέτη. Και αυτό σημαίνει ότι ορισμένες μαθηματικές ικανότητες μπορεί να είναι έμφυτες.
Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι τα βρέφη, όπως και άλλα θηλαστικά, πτηνά, ακόμα και ψάρια, έχουν την ικανότητα να ξεχωρίζουν σύνολα που περιέχουν διαφορετικό αριθμό αντικειμένων. Για παράδειγμα, πολλά ζώα έχουν την ικανότητα να διαλέγουν το δίσκο που περιέχει τις περισσότερες λιχουδιές, καθώς αντιλαμβάνονται ότι πέντε μήλα είναι καλύτερα από τρία μήλα.
Πολλοί νευροεπιστήμονες και αναπτυξιακοί βιολόγοι υποψιάζονται ότι η «διαισθητική» αντίληψη του πλήθους αποτελεί τη βάση για τις μαθηματικές ικανότητες των ενηλίκων.
Η μελέτη
Η νέα μελέτη, η οποία δημοσιεύεται στην αμερικανική επιθεώρηση «Proceedings of the National Academy of Sciences», δείχνει να επιβεβαιώνει αυτές τις υποψίες. Η Ελίζαμπεθ Μπράνον, νευροεπιστήμονας του Πανεπιστημίου Ντιουκ στη Βόρεια Καρολίνα μελέτησε 48 μωρά ηλικίας έξι μηνών, τα οποία επέστρεψαν στο εργαστήριο για νέα αξιολόγηση τρία χρόνια αργότερα.
Στο πρώτο τεστ, τα βρέφη τοποθετήθηκαν μπροστά σε δύο οθόνες στις οποίες εμφανίζονταν κουκκίδες, οι οποίες διαρκώς άλλαζαν εμφάνιση. Στη μία οθόνη ο αριθμός των κουκκίδων έμενε σταθερός, ενώ στην άλλη αυξομειωνόταν μεταξύ 10 και 20.
Οι ερευνητές κατέγραψαν τις αντιδράσεις των βρεφών παρακολουθώντας το βλέμμα τους με ειδική κάμερα. Τα μωρά είναι γνωστό ότι προτιμούν να βλέπουν νέα πράγματα, σε σχέση με πράγματα που ξέρουν, και οι ερευνητές ήθελαν να μετρήσουν πόσο προσέλκυε την προσοχή των μωρών η αυξομείωση των κουκκίδων.
Κοιτώντας τις κουκκίδες

Πράγματι, ορισμένα βρέφη κοιτούσαν την οθόνη με τις αυξομειούμενες κουκκίδες περισσότερο χρόνο από ό,τι άλλα.
Τα μωρά αυτά, τα οποία είχαν πιθανώς αυξημένη ικανότητα διαισθητικής αντίληψης του πλήθους, παρουσίασαν σημαντικά καλύτερες μαθηματικές επιδόσεις όταν εξετάστηκαν τρία χρόνια αργότερα. Και η στατιστική αυτή σύνδεση ήταν ανεξάρτητη από το IQ ή την γενική προτίμηση για τα πράγματα που αλλάζουν.
Εμφυτη η διαισθητική αντίληψη των αριθμών

Σύμφωνα με τη δρα Μπρένον, τα αποτελέσματα αυτά ενισχύουν την άποψη ότι η διαισθητική αντίληψη των αριθμών είναι έμφυτη ικανότητα, στην οποία θα βασιστούν αργότερα οι μαθηματικές ικανότητες.
Η Μπρένον επισημαίνει πάντως ότι το ταλέντο στα μαθηματικά επηρεάζεται και από πολλούς περιβαλλοντικούς παράγοντες όπως η παιδεία και η ενθάρρυνση από τους γονείς.
Όπως παραδέχεται η ερευνήτρια, θα ήταν δύσκολο να εξετάσει κάποιος ένα μωρό και να προβλέψει τις επιδόσεις του στα μαθηματικά στην τελευταία τάξη του λυκείου.

 

http://www.tovima.gr/

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Στο φως και άλλα μυστικά του εγκεφάλου του Αϊνστάιν

Νέα μελέτη διαπιστώνει πως τα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου του μεγάλου φυσικού ήταν καλύτερα συνδεδεμένα από ό,τι στον μέσο άνθρωπο

Από τον θάνατό του, το 1955, ο εγκέφαλος του Αλβέρτου Αϊνστάιν έχει αποτελέσει αντικείμενο πολλών μελετών

Η μεγαλοφυΐα του Αλβέρτου Αϊνστάιν, πέρα από τον θαυμασμό που προκαλεί, έχει προβληματίσει πολλούς, επιστήμονες και μη, οι οποίοι ψάχνουν να βρουν την «πηγή» της. Για τους μη επιστήμονες η συζήτηση είναι καθαρά θεωρητική, οι ειδικοί όμως μπορούν να προχωρήσουν από τη θεωρία στην... πράξη εξετάζοντας τον εγκέφαλο του μεγάλου φυσικού για να βρουν τι ήταν εκείνο που τον έκανε ξεχωριστό. Η τελευταία μελέτη του είδους έρχεται από την Κίνα και διαπιστώνει πως τα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου του Αϊνστάιν ήταν καλύτερα συνδεδεμένα από ό,τι αυτά του μέσου ανθρώπου.

Ανάλυση σε φωτογραφίες

Η μελέτη βασίστηκε σε μια σειρά  φωτογραφίες του εγκεφάλου του Αϊνστάιν - 14 τον αριθμό - οι οποίες είχαν ληφθεί κατά τη νεκροψία που είχε διεξαχθεί μετά τον θάνατό του και ήρθαν πρόσφατα στο φως. Οι ερευνητές από το Παιδαγωγικό Πανεπιστήμιο της Ανατολικής Κίνας ζήτησαν να μελετήσουν δύο συγκεκριμένες: απεικονίζουν την επιφάνεια του μέσου εγκεφάλου στο δεξιό και στο αριστερό ημισφαίριο και σε αυτές διακρίνεται καθαρά το ραβδωτό σώμα, μια δέσμη νεύρων που συνδέει τα δύο ημισφαίρια.

Χρησιμοποιώντας μια νέα τεχνική οι κινέζοι επιστήμονες πέτυχαν να μετρήσουν το πάχος του ραβδωτού σώματος και στη συνέχεια το συνέκριναν με εκείνο 15 ηλικιωμένων ανδρών και 52 ανδρών ηλικίας 26 ετών - ηλικία στην οποία βρισκόταν ο Αϊνστάιν το 1905, όταν συνέλαβε την κβαντική θεωρία του φωτός, απέδειξε την ύπαρξη των ατόμων και διατύπωσε τη Θεωρία της Σχετικότητας. Οπως διαπίστωσαν, το ραβδωτό σώμα του μεγαλοφυούς εγκεφάλου ήταν παχύτερο από ό,τι στις δύο άλλες ομάδες.

Το ραβδωτό σώμα είναι μια παχιά δέσμη νεύρων η οποία συνδέει τα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου και εξασφαλίζει την επικοινωνία τους. Το γεγονός ότι το ραβδωτό σώμα του εγκεφάλου του Αϊνστάιν είχε μεγαλύτερο πάχος από εκείνο όλων των ανδρικών εγκεφάλων που εξετάστηκαν σημαίνει, σύμφωνα με τους ειδικούς, ότι είχε περισσότερα νεύρα και άρα εξασφάλιζε καλύτερη «σύνδεση» και επικοινωνία μεταξύ των δύο ημισφαιρίων.

Πολλές ιδιαιτερότητες

Η μελέτη των κινέζων επιστημόνων, η οποία δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Brain», δεν είναι η πρώτη που εξετάζει τις νεοανακαλυφθείσες φωτογραφίες. Η πρώτη ανάλυσή τους έγινε από ομάδα ερευνητών στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Φλόριδας με επικεφαλής τον Ντιν Φολκ και τα αποτελέσματά της δημοσιεύθηκαν το 2012 στην ίδια επιθεώρηση.

Σύμφωνα με αυτά, ο εγκέφαλος του Αϊνστάιν παρουσιάζει και άλλες ιδιαιτερότητες, με πιο «τρανταχτές» κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που παρατηρήθηκαν στον προμετωπιαίο φλοιό και στον βρεγματικό λοβό, καθώς και το ότι ο σωματοαισθητικός και ο οπτικός φλοιός είναι μεγαλύτεροι από το συνηθισμένο. Ο προμετωπιαίος φλοιός σχετίζεται με την αφηρημένη σκέψη, ενώ ο βρεγματικός λοβός σχετίζεται με την οπτική -χωρική αντίληψη και τη μαθηματική ικανότητα. Η μεγάλη ανάπτυξη του σωματοαισθητικού φλοιού, σύμφωνα με τους επιστήμονες, ενδέχεται να οφείλεται στο γεγονός ότι ο μεγάλος φυσικός έπαιζε βιολί.

Πολύπαθος εγκέφαλος

Εκτός από τις ασυνήθιστες ικανότητές του, ο εγκέφαλος του Αϊνστάιν έχει επίσης μια ασυνήθιστη ιστορία. Μετά τον θάνατό του αφαιρέθηκε - χωρίς να έχει ζητηθεί η άδεια των συγγενών - από τον Τόμας Χάρβεϊ, ο οποίος είχε αναλάβει να διεξαγάγει τη νεκροψία. Αν και στη συνέχεια έλαβε τη σχετική άδεια από τον γιο του Αϊνστάιν, ο Χάρβεϊ έχασε τη θέση του εξαιτίας αυτού του γεγονότος και αποσυρόμενος πήρε μαζί του τον πολύτιμο εγκέφαλο μέσα σε δύο βάζα με φορμαλδεΰδη τα οποία διατηρούσε σε ένα κιβώτιο στο γραφείο του.

Οταν έκανε τη νεκροψία στον Αϊνστάιν, ο Χάρβεϊ είχε μελετήσει τον εγκέφαλό του, είχε τραβήξει επιμελώς δεκάδες φωτογραφίες από διαφορετικές γωνίες και στη συνέχεια τον είχε τεμαχίσει σε 240 κομμάτια. Με τα περιορισμένα μέσα της εποχής όμως δεν είχε διαπιστώσει κάτι το εξαιρετικό - αντιθέτως, αν και μεγαλοφυής, ο εγκέφαλος είχε ελαφρώς μικρότερο από το κανονικό βάρος και μέγεθος ενώ εμφάνιζε όλα τα σημάδια της ηλικίας (ο Αϊνστάιν πέθανε το 1955 στα 76 του χρόνια).

Δεκαετίες αργότερα αρκετοί ερευνητές ζήτησαν από τον Χάρβεϊ δείγματα του εγκεφάλου του Αϊνστάιν για να τα μελετήσουν με τις σύγχρονες μεθόδους. Οι νεότερες μελέτες εντόπισαν όλες ιδιαίτερα χαρακτηριστικά - μεταξύ αυτών την παρουσία πολύ περισσότερων από το συνηθισμένο γλοίων (μη νευρωνικά εγκεφαλικά κύτταρα) και την έλλειψη ορισμένων δομών από τον βρεγματικό λοβό (η οποία εικάζεται ότι ίσως να είχε οδηγήσει σε ενίσχυση των συνδέσμων στη συγκεκριμένη «μαθηματική» περιοχή).
Δημοσιεύτηκε στο HeliosPlus στις 21 Οκτωβρίου 2013


http://www.tovima.gr/

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ