Πρωταγωνιστούν στη νέα σειρά «Με τα παντελόνια κάτω» του Mega στην οποία κάθε ήρωας κουβαλάει την προσωπική του ιστορία. Με ομοιότητες και διαφορές, ταυτόχρονα, πρέπει να επιβιώσουν. Έτσι δημιουργούνται νέες σχέσεις. Μία από αυτές είναι και εκείνη της «Σάντρας» και του «Άγγελου», κατά κόσμο Ιζαμπέλας Κογεβίνα και Μάριου Αθανασίου.
Το γεγονός ότι δεν σας βλέπουμε συχνά στην τηλεόραση οφείλεται στην οικονομική κρίση μόνο;
ΜΑΡΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ: Το διάστημα των τριών τελευταίων χρόνων που απέχω από την τηλεόραση ήταν πολύ διαφορετικό από τα προηγούμενα. Δεν ήταν τόσο πολλές οι προσφορές, αλλά και αυτές που υπήρξαν δεν ήταν άξιες λόγου από τη στιγμή που δεν ετέθη θέμα βιοπορισμού. Η επιλογή μου να συμμετέχω στη νέα σειρά του Βασίλη Θωμόπουλου ήταν κάτι ενδιάμεσο. Ήταν δηλαδή και οικονομικό, αλλά ήταν και ευτυχής η συγκυρία καθώς επρόκειτο για μια καλή δουλειά. Ανυπομονούσα εδώ και πολύ καιρό να γίνει μια σειρά στο πλαίσιο της εποχής, και αφού κατάλαβα ότι υπάρχουν κάποια θετικά στοιχεία, όπως το σενάριο και οι συντελεστές, δεν υπήρχε λόγος να μη δεχτώ.
ΙΖΑΜΠΕΛΑ ΚΟΓΙΕΒΙΝΑ: Η τελευταία μου τηλεοπτική δουλειά ήταν το 2011 στην «Ονειροπαγίδα». Στο διάστημα αυτό δεν προέκυψε κάτι άλλο τηλεοπτικό, αλλά ασχολήθηκα με τον κινηματογράφο. Είμαι πολύ χαρούμενη που εν μέσω κρίσης δημιουργήθηκε μια καινούργια σειρά και συμμετέχω σε αυτή.
Είναι θέμα τύχης ή και ικανοτήτων που παίζετε στη νέα σειρά του Mega, «Με τα παντελόνια κάτω»;
Ι. Κ.: Δεν νομίζω ότι είναι θέμα ικανοτήτων. Υπάρχουν έξοχοι ηθοποιοί, πολύ πιο ικανοί από εμένα και αυτήν τη στιγμή είναι άνεργοι. Θεωρώ ότι είναι καθαρά θέμα τύχης και συγκυριών.
Μ. Α.: Δεν συμφωνώ καθόλου, δεν είναι λοταρία. Δεν μας βάλανε σε μια κληρωτίδα και τραβήξανε στην τύχη κάποια ονόματα. Δεν είμαστε οι καλύτεροι είκοσι ηθοποιοί που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα και κάνουμε τηλεόραση. Αυτό είναι δεδομένο. Αλλά τα κριτήρια των ανθρώπων που επιλέγουν κάποιους ηθοποιούς για να συμμετέχουν σε μια σειρά ποικίλλουν και δεν μπορώ να γνωρίζω. Δεν ξέρω, δηλαδή, αν είναι ο μηδαμινός μισθός που παίρνω ή ότι το πρόσωπό μου τους έκανε για τον συγκεκριμένο ρόλο. Είναι συνδυασμός πραγμάτων.
Έχετε σκεφτεί να μετεγκατασταθείτε μόνιμα στο εξωτερικό;
Μ. Α.: Θεωρητικά. Αν για παράδειγμα δεν είχα το παιδί, μπορεί και να το έκανα. Τώρα δεν μπορώ να το κάνω.
Ι. Κ.: Φυσικά και μπορείς, απλώς δεν θέλεις επί της ουσίας.
Μ. Α.: Δεν μπορώ να αλλάξω όλες τις συνήθειες γιατί πλέον δεν είμαι μόνος μου, υπάρχει και ένα παιδί.
Ι. Κ.: Προσωπικά, δεν θέλω να φύγω από την Ελλάδα. Μπορεί να το έχω σκεφτεί, αλλά μου αρέσει η χώρα μας και θέλω να ζήσω σε αυτή.
Η κρίση μας φέρνει πιο κοντά; Επαναπροσδιορίζουμε τις σχέσεις μας;
Ι. Κ.: Όχι απαραίτητα. Οι κρίσεις γενικότερα φέρνουν πιο κοντά τους ανθρώπους, αλλά δεν έχω νιώσει ότι έχει φέρει πιο κοντά τους Έλληνες.
Μ. Α.: Είμαστε πολύ αντίθετοι τελικά! Είναι σαφές ότι το κάνει. Όχι μόνο στην Ελλάδα και στους Έλληνες. Ακόμη και σε μια σχέση οι δυσκολίες είναι ένα στάδιο εξέλιξης, είτε θετικό είτε αρνητικό. Κοινωνικά, μια δυσκολία, λόγω της κατάστασης, ενισχύει λίγο την αλληλεγγύη, την κοινωνικότητα. Δεν λέω ότι πρόκειται για μια νέα τάξη πραγμάτων, αλλά σίγουρα μας έχει φέρει πιο κοντά.
Ανησυχείτε για το μέλλον των παιδιών σας;
Μ. Α.: Σαφώς με ανησυχεί το μέλλον του Αλέξανδρου, ο οποίος τώρα είναι 7 ½ ετών, αλλά δεν σχετίζεται με το οικονομικό, αλλά με την κοινωνία μας. Κοινωνικά βρισκόμαστε σε ένα πολύ δύσκολο σημείο, βρισκόμαστε στο μεταίχμιο.
Ι. Κ.: Φυσικά και ανησυχώ παρόλο που ο Σπύρος μου είναι ενάμισι έτους. Πιστεύω όμως ότι τα παιδιά που είναι γύρω στα 10 θα είναι τα τυχερά.
Αν κάνατε ένα flash back στη ζωή σας, που θα σταματούσατε το χρόνο;
Ι. Κ.: Δεν είναι μία μόνο η στιγμή, αλλά πολλές. Νομίζω όμως ότι αν κοιτάζεις το παρελθόν είναι σαν να λες ότι εκεί αξίζει να μείνω. Θέλω να σκέφτομαι πράγματα που είναι μπροστά. Έχω πολύ καλές στιγμές να θυμάμαι, αλλά το μπροστά είναι πιο σημαντικό.
Μ. Α.: Είναι πάρα πολλές οι στιγμές που θα μπορούσα να σταματήσω. Σαφώς είναι η γέννηση του παιδιού, αλλά υπάρχουν πάρα πολλές τέτοιες συγκυρίες που κάνουν όμορφη τη ζωή μας. Η γνωριμία με έναν πολύ σημαντικό άνθρωπο, ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά.
