-Πώς ήταν η συνύπαρξη με τα παιδιά στην κατασκήνωση των PeacePlayers;
«Καταπληκτική! Ήταν μεγάλη εμπειρία να έρθω σε επαφή με τα παιδιά και να διασκεδάσω μαζί τους. Βλέπω τι κάνει η PeacePlayers στην Κύπρο με τις κοινότητες και είναι πολύ βοηθητικό και για μας, ανοίγει το πνεύμα μας και βλέπουμε τα πράγματα διαφορετικά. Είμαι ενθουσιασμένος γι’ αυτό».
Γεφύρωση του χάσματος
-Σε είδαμε να διασκεδάζεις πραγματικά με τα παιδιά…
«Το γήπεδο είναι το σπίτι μου και τα παιδιά είναι υπέροχα! Για μένα δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από το να είμαι στο γήπεδο με τα παιδιά. Είναι πολύ ενθουσιασμένα με το μπάσκετ, το ΝΒΑ, τους Νετς και τη συμμετοχή σ’ έναν τέτοιο οργανισμό. Το μπάσκετ τούς αρέσει πολύ, αλλά ξέρουμε ότι πίσω από αυτό υπάρχει κάτι μεγαλύτερο. Προσπαθούμε να γεφυρώσουμε το χάσμα, να φέρουμε τις δύο κοινότητες κοντά».
-Προτιμάτε να προπονείτε παιδιά αντί μεγάλους;
«Ω, ναι. Και μόνο να βλέπεις το ύφος στα πρόσωπά τους, είναι υπέροχο! Ενθουσιάζονται που ένας προπονητής ΝΒΑ είναι εδώ. Τους βλέπω να γίνονται καλύτεροι σε όλα και είναι πολύ μεγάλη πηγή έμπνευσης, με βοηθούν να βελτιωθώ κι εγώ».
-Είναι η πρώτη σας φορά στην Κύπρο;
«Ναι, και τη βρίσκω πανέμορφη. Είδα λίγο το νησί, πήγαμε στα γύρω χωριά. Ανεβαίνοντας τα βουνά είχα τα μάτια μου κλειστά, ήταν λίγο τρομακτικά, αλλά πανέμορφα. Επίσης είδα τη Λευκωσία, μου άρεσε πολύ. Οι εγκαταστάσεις στον Αγρό είναι εκπληκτικές και οι άνθρωποι πολύ ζεστοί και ευγενικοί. Ευελπιστούμε ότι θα προσελκύσουμε κι άλλους».
Πολλές θυσίες
-Γιατί επέλεξες το μπάσκετ;
«Ήθελα να γίνω δάσκαλος, μου άρεσε να δουλεύω με τα παιδιά. Μετά άρχισα να παίζω μπάσκετ και… κόλλησα! Χρειάστηκε πολλή δουλειά, δεν ήταν εύκολο να μπω στο ΝΒΑ. Τελικά, όλα μου πήγαν καλά και έκανα μεγάλη καριέρα. Παίζω από 10-11 χρονών, ήμουν σαν αυτά τα παιδιά εδώ, είχα όνειρα και ήμουν τυχερός που πραγματοποιήθηκαν. Ο κόσμος δεν μπορεί ν’ αντιληφθεί πόσες θυσίες και σκληρή δουλειά χρειάζονται για να γίνεις επαγγελματίας, πόσους τραυματισμούς πρέπει να υποστείς. Πρέπει συνεχώς να είσαι σε φόρμα, για να παίζεις σε ψηλό επίπεδο».
-Παίκτης ή προπονητής; Τι είναι δυσκολότερο;
«Παίκτης. Συνεπάγεται πνευματική και σωματική καταπόνηση. Τους καλούς και τους κακούς προπονητές τούς κάνουν οι αντίστοιχοι παίκτες. Και η προπονητική απαιτεί σκληρή δουλειά, πρέπει να παρακολουθείς πολλά φιλμ, να μελετάς και να μαθαίνεις. Εγώ μαθαίνω συνεχώς και από παντού. Τώρα που είμαι εδώ, μαθαίνω. Ποτέ δεν μπορείς να πεις ότι ξέρεις τα πάντα».
Χρειάζονται δουλειά
-Πώς βλέπεις το ευρωπαϊκό μπάσκετ;
-Πιστεύω πως είναι πολύ καλό, βοηθάει το άθλημα παγκοσμίως, γιατί έχει καλούς παίκτες. Βλέπεις πολλούς καλούς Ευρωπαίους στο ΝΒΑ. Ελπίζουμε ότι μελλοντικά θα δούμε και κάποιο από τα δικά μας παιδιά από την Κύπρο, νομίζω πως έχουν πιθανότητες. Είναι τεράστια η προθυμία τους. Έξω στο γήπεδο είναι σκληρά και -αντί να είναι σπίτι παίζοντας ηλεκτρονικά ή ποδόσφαιρο- προσπαθούν να μάθουν μπάσκετ».
-Υπάρχει μεγάλη διαφορά ποιότητας Κυπρίων και Αμερικανών στις μικρές ηλικίες;
«Τα Αμερικανόπουλα είναι σε καλύτερο επίπεδο, επειδή εκτίθενται περισσότερο στο μπάσκετ που είναι από τα κορυφαία αθλήματα στη χώρα. Τα Κυπριόπουλα δεν υστερούν τόσο πολύ, όμως χρειάζονται ακόμη δουλειά. Έχουν το ίδιο πάθος, θέληση για μάθηση και ενθουσιασμό. Πρέπει όλοι (προπονητές, ομάδες, κυβέρνηση) να τα βοηθήσουμε, να τα εκθέσουμε περισσότερο στο άθλημα και να επιμείνουμε. Βλέπω ότι τα παιδιά -ένεκα της ενασχόλησής τους με το ποδόσφαιρο- έχουν πολύ ανεπτυγμένη την κίνηση στα πόδια. Θα τα ενθάρρυνα να συνεχίσουν στο ποδόσφαιρο, γιατί βοηθά στην ανάπτυξη και βελτίωσή τους. Μετά θα τα έστρεφα στο μπάσκετ».
-Θα ήθελες να δουλέψεις στην Ευρώπη;
«Αν είναι τόσο ωραία όσο εδώ, ναι! Ήρθα ξανά στην Ευρώπη. Ισπανία, Γαλλία και άλλα μέρη. Στο μπάσκετ δεν έχει σημασία η γλώσσα. Όλοι έχουν το ίδιο πάθος, έτσι μπορώ να χρησιμοποιήσω τις ικανότητές μου και εκεί (Αμερική) και εδώ (Ευρώπη)».
«Ο κόσμος κάνει σταρ τους παίκτες, εμείς τους προσγειώνουμε…»
-Πώς είναι να είσαι μέλος του ΝΒΑ;
«Πραγματικά εκπληκτικό. Μιλάμε για το καλύτερο πρωτάθλημα και τους καλύτερους αθλητές στον κόσμο. Είναι διεθνές, πλέον, αφού έχουμε παίκτες από Ευρώπη, Αφρική, Ασία. Το μπάσκετ είναι παγκόσμιο άθλημα και το ΝΒΑ διαδίδεται ευρέως ανά την υφήλιο».
-Οι μπασκετμπολίστες στο ΝΒΑ είναι και σταρ;
«Οι οπαδοί τούς κάνουν σταρ, δουλειά μας είναι να τους προσγειώνουμε. Δεν τους βλέπουμε ως σταρ, δουλειά μας είναι να τους κάνουμε καλύτερους, να κάνουμε τις ομάδες καλύτερες. Ο ρόλος μας είναι σημαντικός, ιδίως με τους νεαρότερους παίκτες. Όπως τα παιδιά εδώ πρέπει να μάθουν πώς να είναι επαγγελματίες, πώς να συμπεριφέρονται στο γήπεδο. Τους βοηθούμε να γίνουν ηγέτες, να επικοινωνούν καλά και να γίνουν καλοί άνθρωποι».
-Είναι εύκολο να τους κρατήσετε προσγειωμένους;
«Όχι! Υπάρχει πολλή πίεση, αγωνίζονται σε κορυφαίο επίπεδο, αλλά είναι καλά παιδιά».
-Ισχύει ότι οι παίκτες είναι σαν μικρά παιδιά;
«Οπωσδήποτε! Βγάζουν εκατομμύρια δολάρια στο ΝΒΑ, αλλά παραμένουν παιδιά. Θέλεις μεν να έχουν αυτήν την παιδικότητα, αλλά ταυτόχρονα να είναι επαγγελματίες. Θέλουν να τρώνε… McDonald’s και γλυκά, όμως δουλεύουν σκληρά και είναι από τους καλύτερους αθλητές στον κόσμο».
-Πληροφορούμαστε πως γίνεται νέα προσπάθεια στους Νετς.
-Έχουμε νέο ιδιοκτήτη, τον Ρώσο Μιχαήλ Προχόροφ, ιδιοκτήτης και της ΤΣ.Σ.Κ.Α. Έχει παίξει μπάσκετ, είναι πολύ ενθουσιώδης και θέλει το πρωτάθλημα. Κτίζουμε μια καλή ομάδα, μετακομίζουμε στο Μπρούκλιν και είμαστε πολύ ενθουσιασμένοι. Υπογράψαμε τον Τζο Τζόνσον (Ατλάντα Χοκς), έχουμε τον Ντερόν Ουίλιαμς (μέλος της Ολυμπιακής ομάδας των ΗΠΑ), τον Μπρουκ Λόπες κι έναν εκπληκτικό προπονητή, τον Έιβερι Τζόνσον που έπαιξε αρκετά χρόνια στο ΝΒΑ. Περάσαμε δύσκολες στιγμές στους Νετς, αλλά τώρα τα πράγματα πάνε καλύτερα. Θέλουμε να δημιουργήσουμε μια καλή ομάδα και να πάρουμε το πρωτάθλημα.
-Θα το πετύχετε;
«Οπωσδήποτε!»
http://www.sigmalive.com
