Με εξαίρεση τη λογική συμπεριφορά του Αντιπροέδρου των ΗΠΑ Μπάϊντεν, ακολούθησαν «αυτοκρατορικές» δηλώσεις του Ομπάμα και δυστυχώς επανειλημμένες όχι σοβαρές δηλώσεις της Κλίντον. Με τις δηλώσεις τους αυτές επενέβαιναν βάναυσα στα εσωτερικά μιας μεγάλης χώρας ως η Αίγυπτος, «δείχνοντας» με τις δηλώσεις τους αυτές ότι την έχουν «υποτελή» τους.
Είναι προφανής η αφέλεια των ανωτέρω δηλώσεων γιατί σίγουρα την τυχόν άμεση αποχώρηση του Προέδρου Μουμπάρακ (που από μέγα μέρος του Αιγυπτιακού λαού θεωρείται και εθνικός ήρωας) θα ακολουθούσε χάος με μη δυνάμενες να προβλεφθούν συνέπειες.
Η αντίδραση της Μέρκελ και της Ρωσίας που δήλωσαν ότι η μεταβολή στην Αίγυπτο πρέπει να γίνει ομαλά και χωρίς χάος ήταν απόλυτα σωστή.
Αψυχολόγητη, για να μην γραφεί τίποτε άλλο, ήταν η ενέργεια του κ.Παπανδρέου που αφού πήρε το «Ο.Κ.» από «μερικούς» ήθελε να οδεύσει ως «εντολοδόχος» τους να «λύσει» το πρόβλημα της Αιγύπτου.
Η συμπεριφορά του αυτή εκτός του ότι προφανώς πρόσβαλε τον Αιγυπτιακό λαό (δεν εννοώ τους συνήθεις ψευτοδημοκράτες ), γιατί ήταν επέμβαση στα εσωτερικά της Αιγύπτου, έδειξε άλλη μια φορά έλλειψη αίσθησης της πραγματικότητας από τον κ. Παπανδρέου. Αλήθεια τι σκόπευε να κάνει αν πήγαινε στην Αίγυπτο;;
Η άκομψη αυτή ενέργεια του αντανακλά και στο γόητρο του ιδέας του Ελληνισμού στην Αίγυπτο που κατά τη γνώμη μου εβλήθη με την ενέργεια αυτή.
Σχετικά παρατηρώ ότι ακόμα και αυτός ο Μπαν Κι Μούν δεν επιχείρησε τέτοια επέμβαση. Εκτός αν ο κ. Παπανδρέου «έδρασε» άτυπα εν όψει των φημολογούμενων νέων καθηκόντων του.
Δημιουργείται το ερώτημα. Δεν βρέθηκε ένας από τους 150 συμβούλους του Μαξίμου, που στοιχίζουν στον Ελληνικό λαό ίσως περισσότερο από του 300 βουλευτές μας και περιέργως κανείς δεν ομιλεί γι αυτό, να του επισημάνει το άτοπον της μετάβασης του στην Αίγυπτο υπό τις παρούσες συνθήκες.
Η ενέργεια αυτή του κ. Παπανδρέου θύμισε την αχαρακτήριστη ενέργεια του το 2004 να αποστείλει στην Κύπρο τους, Άκη (που μάλλον δεν ήξερε τι πήγαινε να υποστηρίξει), την κυρία του όχι Εθνικής κ. Διαμαντοπούλου (που σίγουρα ηξερε τι ζητούσε) και το Γιάννο Παπαντωνίου(που και αυτός πρέπει να ήξερε) για να πιέσουν τον Τάσσο να δεχθεί το σχέδιο Ανάν αφανισμού του Ελληνισμού της Κύπρου. Λέγεται ότι είχε γίνει τότε πιστευτό από τους εδώ εγκεφάλους ότι σε αντάλλαγμα η τουρκία θα μας «έδινε» το Αιγαίο μας
Τέλος γελοία υπήρξε η συμπεριφορά κατά τα άλλα σοβαρών αναλυτών που δείχνουν να πιστεύουν ότι λύση του Παλαιστινιακού είναι η καταστροφή του Ισραήλ, που από καναλίου εις κανάλιον πληροφορούσαν συνεχώς ως «έμπειροι αναλυτές» ότι δεν θα αντέξει ο Μουμπάρακ, πέραν ορισμένων ημερών που καθόριζαν, εκθειάζοντας ταυτόχρονα τον σαφώς ανεπαρκή και εξωκατευθυνόμενο Ελ Μπαραντέυ.
Ευριπίδης Μπίλλης
Τ. Επίκουρος Καθηγτής ΕΜΠ
