Την ώρα που οι απλοί ψηφοφόροι αναμένουν εναγωνίως την οικονομική ανάκαμψη που τους υπόσχονται οι πολιτικοί τους, αυτό που τους ενώνει, από το κίνημα του Tea Party στην Αμερική, έως τα ξενοφοβικά συλλαλητήρια της Ευρώπης, είναι η προσμονή της οικονομικής ασφάλειας.
Στην Ευρώπη βλέπουμε τα εκλογικά κέρδη αντί-μεταναστευτικών κομμάτων στην Ουγγαρία, την Ολλανδία, και τη Σουηδία. Στην Αμερική βλέπουμε το κίνημα «του τσαγιού», οι οπαδοί του οποίου θεωρούν ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση το παρακάνει, παραβιάζοντας το Σύνταγμα, και ξοδεύει απερίσκεπτα, διευρύνοντας το κράτος. Και στις δυο περιπτώσεις, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: η πολιτική ισχύς κλίνει προς τη μεριά αυτών που επιθυμούν μείωση του μεγέθους του κράτους, κάτι δηλαδή που οι ψηφοφόροι θεωρούν ως απαραίτητο βήμα για να επέλθει η οικονομική σταθερότητα.
Πριν λίγο καιρό στην Ουγγαρία, μια νεαρή ψηφοφόρος, οπαδός του κόμματος Jobbik, που είναι εναντίον των τσιγγάνων, εξήγησε την επιλογή της με οικονομικούς όρους: «Οι αθίγγανοι είναι το πραγματικό μας πρόβλημα. Δεν εργάζονται, δεν ψηφίζουν. Το κόμμα μου έχει ένα πρόγραμμα για αυτό το ζήτημα. Το κράτος δεν θα πρέπει να τους δίνει οποιαδήποτε οικονομική στήριξη, αν δεν πιάσουν δουλειά».
Όταν μια κυβέρνηση δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις προσμονές των πολιτών, αυτοί εξεγείρονται. Στις ισχυρές δημοκρατίες της Ευρώπης και των ΗΠΑ, η εξέγερση αυτή έχει πάρει τη μορφή αλλαγής της κυβέρνησης.
Στην Ευρώπη, οι νέες κυβερνήσεις άρχισαν ήδη να εφαρμόζουν τα προγράμματα τους για αλλαγή. Στη Βρετανία, η νέα συντηρητική κυβέρνηση ανακοίνωσε πρωτοφανείς περικοπές. Στην Ολλανδία, ο νέος πρωθυπουργός Mark Rutte εξήγγειλε μια εποχή λιτότητας. Στην Αμερική, όπου η Βουλή των Αντιπροσώπων άλλαξε χέρια, αλλά η Προεδρία και η Γερουσία παραμένουν στους Δημοκρατικούς, θα μπορέσει άραγε η κυβέρνηση να συμφωνήσει σε αλλαγές;
Πολλοί από τους νεοεκλεγέντες Ρεπουμπλικανούς, κέρδισαν τις έδρες τους καταδικάζοντας τις κρατικές δαπάνες και υποσχόμενοι να αναλάβουν δράση επ` αυτού. Όπως είπε ένας από αυτούς «Ήρθαμε για να ξαναπάρουμε τη κυβέρνηση στα χέρια μας. Υπάρχει ένα κύμα από πλευράς Tea Party, και στέλνουμε το μήνυμα στο κογκρέσο… Βρισκόμαστε εν μέσω κρίσης χρεών, και ο λαός θέλει να μάθει για ποιο λόγο πρέπει να ισοσκελίσουμε τον προϋπολογισμό μας …».
Οι Αμερικάνοι θεωρούν πως η κυβέρνηση σπαταλά τα χρήματά τους, όπως και οι Ευρωπαίοι θεωρούν πως οι μετανάστες κλέβουν τις δουλειές τους. Όσοι συντηρητικοί πολιτικοί βρίσκονται στην εξουσία, έχουν ξεκινήσει να διασφαλίζουν την οικονομία, με μέτρα που απευθύνονται κυρίως στην ακροδεξιά.
Στη Γαλλία, ο πρόεδρος Nicolas Sarkozy πέρασε το χρόνο του πολεμώντας την ισλαμική μπούρκα, και προσπαθώντας να επιβάλλει μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό σύστημα της χώρας. Στη Γερμανία, η καγκελάριος Merkel ανέβασε το όριο της ηλικίας συνταξιοδότησης και ανακοίνωσε επίσημα πως η πολυπολιτισμικότητα απεβίωσε για τα καλά.
Το αν ο πρόεδρος Ομπάμα θα αντιδράσει στα εκλογικά κέρδη των Ρεπουμπλικάνων, και πιο συγκεκριμένα στην αυξημένη πλέον επιρροή του Tea Party, μετακινούμενος προς τα δεξιά, απομένει να το δούμε στη πράξη.
ΠΗΓΗ: ''S.A. Global Post'' και για την Ελλάδα: ''Αntinews''
