«Το Rock the Ballet είναι το νέο είδος μπαλέτου του 21ου αιώνα και το αποκαλούμε PoP - Ballet». Ράστα Τόμας.
Ο 29χρονος Ράστα Τόμας φόρεσε μπαλετικό κολάν, αρχικά, ως... τιμωρία! Ατακτος μαθητής στην τάξη των πολεμικών τεχνών, τον απείλησαν με... τουτού, προκειμένου να συμμορφωθεί. Ο ίδιος όμως αγάπησε τελικά τον χορό, τον κλασικό αρχικά, τον μοντέρνο στη συνέχεια. Πέταξε τα σφιχτά κολάν, άφησε στον Τσαϊκόφσκι και τον Προκόφιεφ, τις πιρουέτες και τα πλιέ, και ξετυλίγει το ταλέντο του χορεύοντας στους ροκ ρυθμούς των U2, του Πρινς, των Κουίν και των Black Eyed Peas. Δημιούργησε τους «Bad Boys of Dance», οι οποίοι μας έρχονται με μία σύγχρονη, γεμάτη ενέργεια και αισθησιακή παράσταση χορού με μπιτ μουσική και... προβοκατόρικες χορογραφίες.
Ο 29χρονος χορογράφος και χορευτής Ράστα Τόμας είναι ο δημιουργός του «Rock the Ballet».
-Ο χορός ήταν πάντοτε το όνειρό σας, κ Τόμας;
-Από τα εφτά έως τα έντεκά μου χρόνια μισούσα το μπαλέτο. Αργότερα, γύρω στα έντεκα, άρχισα να το απολαμβάνω και ξεκίνησα να παρατηρώ και να σέβομαι τους επαγγελματίες χορευτές όπως οι Μάικλ Τζάκσον και Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ.
-Είχε κάποιος από την οικογένειά σας σχέση με τον χορό;
-Οχι. Οι γονείς μου είναι και οι δύο γιατροί. Ο πατέρας μου ασχολιόταν περισσότερο με τις πολεμικές τέχνες. Εκείνος με έστειλε στο μπαλέτο επειδή φερόμουν άσχημα στην τάξη των πολεμικών τεχνών. Μου είχε πει ότι, αν δε συμμορφωνόμουν στην τάξη αυτή, θα μου φορούσε φούστα μπαλαρίνας.
-Και τι συνέβη;
-Στα δέκα μου περίπου, οι γονείς μου με πήγαν στην Ακαδημία Κίροφ στην Ουάσιγκτον, μία επαγγελματική σχολή μπαλέτου. Εκεί συνάντησα και τη σύζυγό μου την Αντριάν με την οποία σήμερα δουλεύουμε μαζί στους «Bad Boys of Dance».
-Τι σας άρεσε περισσότερο κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσής σας;
-Αντιλαμβάνομαι και επιδοκιμάζω την τεχνική και τις βάσεις που μου χάρισε το μπαλέτο, όμως πάντα πίστευα ότι είμαι καλύτερος στον σύγχρονο χορό. Ωστόσο, αυτό που εκτιμώ περισσότερο είναι η πειθαρχία που έμαθα από τις πολεμικές τέχνες.
-Θυμόσαστε τον πρώτο ρόλο που χορέψατε επί σκηνής;
-Χόρεψα πολλούς ρόλους στον «Καρυοθραύστη» όταν ήμουν νεότερος, όμως ο πρώτος μου ρόλος ήταν στο «The Prodigal Son» του Ζορζ Μπαλανσίν, όταν ήμουν 16 ετών.
-Και ποιος ρόλος σας άρεσε περισσότερο;
-Μου αρέσει να ερμηνεύω τον Basilio στον «Δον Κιχώτη» και τον Albrecht στο «Ζιζέλ». Μου άρεσε επίσης ο ομώνυμος ρόλος στον «Οθέλλο» του Lar Lubovitch.
-Στη συνέχεια άρχισε η διεθνής σας καριέρα...
-Από το πρώτο μου Χρυσό Μετάλλιο που κέρδισα στα 14, έχω χορέψει σε όλο τον κόσμο με περισσότερους από 20 θιάσους, όπως οι Dance Theater of Harlem, American Balett Theatre, Μπαλέτα Κίροφ και Εθνικό Μπαλέτο της Κίνας.
-Σας έλειψε κάτι όσο χορεύατε με τους θιάσους αυτούς;
-Κουράστηκα που δεν εξαντλούσα στο έπακρο κάθε πτυχή της τέχνης μου. Χρειάζομαι εκπλήρωση όχι μόνο από τα βήματα, αλλά και από συναισθηματική και σκηνοθετική άποψη, από κάποιον ή κάτι μοναδικό και ρηξικέλευθο. Δεν νομίζω ότι υπάρχει θίασος που μπορεί να μου προσφέρει όλα αυτά... Εξ ου και η ίδρυση των «Bad Boys of Dance».
-Ετσι, ιδρύσατε τον δικό σας θίασο...
-Ναι, τον Ιούλιο του 2007 δώσαμε την πρώτη μας παράσταση στο διακεκριμένο Αμερικανικό Φεστιβάλ Χορού «Jacob’s Pillow».
-Ποια είναι η ιδιαιτερότητα του δικού σας θιάσου;
-Δεν υπάρχουν πολλές χορευτικές παραστάσεις και πιστεύω ότι το «Rock the Ballet» είναι ένα σόου που ξεφεύγει αρκετά από μία κοινή εμπειρία χορευτικής ομάδας. Η παράσταση είναι γεμάτη από νέα ταλέντα: κορίτσια και αγόρια ξεκινούν από τα 18, η σύζυγός μου κι εγώ είμαστε μόλις 28 και 29 χρόνων και έχουμε χορογραφήσει ολόκληρη την παράσταση, ενώ εγώ σκηνοθετώ και πρωταγωνιστώ. Καθημερινά εκπλήσσομαι από τη μεγάλη επιτυχία μας και είμαι ευγνώμων που ο κόσμος συνεχίζει να έρχεται στην παράσταση.
-Προτιμάτε το νεανικό κοινό στην πλατεία;
-Αν και ευγνωμονώ όλους όσοι έρχονται στις παραστάσεις μας, θα ήθελα πραγματικά να ερμηνεύσω μπροστά σε περισσότερους νέους της γενιάς μου. Νιώθω πως δημιουργώ παραστάσεις που απευθύνονται σ’ ένα ευρύ κοινό και πως οι περισσότεροι νέοι νομίζουν ότι το θέατρο ταιριάζει σε μεγαλύτερο ή πλουσιότερο κόσμο. Οι παραστάσεις μου το αλλάζουν αυτό.
-Το St. Pauli Theater στο Αμβούργο ήταν το πρώτο μέρος στην Ευρώπη που ανέβηκε το «Rock the Ballet». Πώς το υποδέχθηκε το κοινό;
-Το κοινό στο St. Pauli ήταν το καλύτερο κοινό που είχαμε ποτέ. Ηταν πολύ διασκεδαστικό να ερμηνεύουμε κάθε βράδυ γι’ αυτό. Πιστεύω πως τους άρεσε πολύ να βλέπουν μια παράσταση χορού με τόση ενέργεια. Ο κόσμος μάς έδωσε το κίνητρο να επιστρέψουμε φέτος στο Αμβούργο με μία ακόμα καλύτερη παράσταση.
-Τι καινούργιο υπάρχει φέτος;
-Ενδεκα νέοι χορευτές είναι μαζί μας. Εχουμε ένα φορτωμένο πρόγραμμα περιοδείας, έτσι ταξιδεύουμε με διπλό καστ που αλλάζει ρόλους.
-Καινούργιες χορογραφίες;
-Σχεδόν όλο το πρώτο μέρος είναι καινούργιο και περιέχει μερικά συναρπαστικά καλλιτεχνικά κομμάτια και χορογραφίες. Οσο για το δεύτερο μέρος, παραμένει το ίδιο.
-Πώς είναι να βρίσκεστε σε περιοδεία με την οικογένεια, να ταξιδεύετε με τη σύζυγο, την κόρη και την πεθερά σας;
-Η καθημερινή δουλειά με τη σύζυγό μου είναι ευλογία, όπως και τα ταξίδια ανά τον κόσμο με την κόρη μας και την οικογένειά μας. Η οικογένεια δίνει ζωή και η ζωή μου θα ήταν ελλιπής χωρίς αυτήν.
-Πού ζείτε; Χρειάζεται η ομάδα να είναι κοντά, προκειμένου να κάνει πρόβες;
-Ναι. Ζούμε όλοι στο Μέριλαντ. Τα σπίτια μας είναι πολύ κοντά στο στούντιο που κάνουμε πρόβες και τα πάμε πολύ καλά, σαν οικογένεια. Τα αγόρια του γκρουπ μένουν όλα στο παλιό μας σπίτι. Οταν γεννήθηκε η κόρη μας μετακομίσαμε στην πόλη όπου μεγάλωσε η Αντριάν (σ.σ.: η σκηνοθέτρια, χορογράφος και χορεύτρια σύζυγός του Αντριάν Καντέρνα-Τόμας). Οι χορευτές είναι ευτυχισμένοι και πολύ καλοί συγκάτοικοι. Είναι σαν αδέλφια.
-Εχετε να δώσετε κάποιο μήνυμα στο κοινό;
-Αυτό είναι το Μπαλέτο του 21ου αιώνα. Απολαύστε το! Θέλω πάντα να ευχαριστώ τους χορευτές μου και το κοινό.
-Ο διάσημος Mελ Χάουαρντ είναι ο παραγωγός των παραστάσεών σας. Εκείνος σας ανακάλυψε;
-Τον συνάντησα πριν από δέκα χρόνια περίπου στη Νέα Υόρκη. Μας σύστησε ένας κοινός φίλος.
Παρακολούθησε την καριέρα μου για λίγο και όταν ίδρυσα τους «Bad Boys of Dance» λειτούργησε ως καταλύτης για να μοιραστούμε την τέχνη μας με τον κόσμο.
-Καταφέρατε εύκολα να πείσετε τον Μελ Χάουαρντ να «ροκάρει το μπαλέτο»;
-Εμπιστεύομαι πολύ τις ιδέες και τις συμβουλές του Μελ. Εχει κάνει τεράστιες επιτυχίες στον χώρο της σόου μπίζνες, ενώ εγώ είμαι καινούργιος, ένας νεαρός σκηνοθέτης. Ευτυχώς, με εμπιστεύεται και εκείνος και ξέρει πως η εμπειρία μου στον χορό με οδήγησε να γίνω ένας σκηνοθέτης που θέλει να ευχαριστεί τους χορευτές του, το κοινό και όλους όσοι εμπλέκονται στην πραγματοποίηση των παραστάσεών μου. Δεν θα ‘λεγα ότι τον έπεισα αμέσως, αλλά είναι πάντα πρόθυμος να υποστηρίξει το όραμα που έχω ως καλλιτέχνης.
ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ
http://www.ethnos.gr/
