Η σκηνοθεσία της Έφη Μουρίκη, ήταν ιδανική στο να προβληθεί με τον καλύτερο τρόπο, όλη η φιλοσοφική διάθεση του κειμένου, μην ξεχνάμε εξάλλου πως στο « Κεκλεισμένων των θυρών» εμπεριέχεται ολόκληρη η θεωρία του υπαρξισμού του Σάρτρ.
Ήταν μια λιτή παρουσίαση, χωρίς σκηνοθετικές φλυαρίες και προσπάθειες κενού εντυπωσιασμού, που βασίστηκε στις ερμηνείες των πρωταγωνιστών με στόχο την ανάδειξη των λεγομένων του κειμένου.
Οι ερμηνείες των τεσσάρων, πιστεύω πως ήταν «υποδειγματικές», γεγονός που τους δικαιώνει υποκριτικά, αν σκεφτεί κανείς πόσο λεπτές ήταν οι ισορροπίες ανάμεσα στην ένταση και την υπερβολή, μια παγίδα που εύκολα θα μπορούσαν να είχαν πέσει και σαφέστατα την απέφυγαν.
Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης σε κέρδιζε από την πρώτη στιγμή. Ήταν άμεσος και ουσιαστικός. Εξαιρετικός στις κορυφώσεις του και στις εναλλαγές των συναισθημάτων του Γκαρσέν, τον οποίο υποδυόταν. Με την επιβλητική του παρουσία πάνω στην σκηνή δεν έχανες λέξη, από όσα έλεγε ο ήρωας του.
Η Έφη Μουρίκη μας παρουσίασε μια Ινέζ, που δεν έπαυε να σου προκαλεί συναισθήματα καθ' όλη την διάρκεια της παράστασης. Η εκλιπάρηση της να γίνει ο καθρέφτης της Εστέλ, εντός και εκτός εισαγωγικών σ' έκανε να την συμπονάς, ενώ παράλληλα σ' ανατρίχιαζε η κυνικότητα της σ' όλη την διάρκεια της παράστασης.
Η Κατερίνα Παπουτσάκη , ως Εστέλ πιστεύω πως κατάφερε την καλύτερη μέχρι σήμερα ερμηνεία της, σ' ένα ρόλο που το μόνο κοινό που έχει από αυτούς που την έχουμε δει τελευταία είναι το στυλ της ωραίας και μοιραίας. Υπήρχαν σημεία που πραγματικά απογείωνε την ηρωίδα της.
Πολύ καλός και ο Γιώργος Πολυχρονόπουλος, που εμφανίστηκε πρώτος στη σκηνή, υποδυόμενος τον υπηρέτη με όλα τα εκφραστικά του μέσα σε εγρήγορση. Ενώ ακόμα και οι παύσεις του «φώναζαν».
Έξυπνο και το χρωματικό παιχνίδι των σκηνικών και των ρούχων του Τόλη Τατόλα, ιδανικά εναρμονισμένα με την σκηνοθετική ματιά της Έφη Μουρίκη, όπως και οι φωτισμοί της παράστασης.
Μια απόλυτα ευτυχής θεατρική συγκυρία καθώς επιτεύχθηκε το πάντρεμα ενός σπουδαίου φιλοσοφικού έργου με ουσιαστικές ερμηνείες , στην αντίπερα όχθη των επιφανειακών και τσαπατσούλικων δουλειών, που συχνά παρακολουθούμε . Σπεύσατε να απολαύσετε την παράσταση!
Η ταυτότητα της παράστασης:
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ : Μετάφραση : Ερρίκος Μπελιές Σκηνοθεσία : Εφη Μουρίκη Σκηνικά-Κοστούμια : Τόλης Τατόλας Βοηθός σκηνοθέτη : Μάρα Μοτάκη Φωτογραφίες : Ηλίας και Χρήστος Κοτσιρέας, Studio Kotsireas
ΠΑΙΖΟΥΝ: Βλαδίμηρος Κυριακίδης, Έφη Μουρίκη, Κατερίνα Παπουτσάκη, Γιώργος Πολυχρονόπουλος.
ΝΕΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΩΡΓΟΥ ΑΡΜΕΝΗ Σπ. Τρικούπη 34 & Κουντουριώτου, Εξάρχεια Τηλ. 210-8253489
Λίγα λόγια για την υπόθεση του έργου:
Τρεις άγνωστοι μεταξύ τους, πρόσφατα νεκροί, ο Garcin, η Inez και η Estelle οδηγούνται στην κόλαση από έναν μυστηριώδη υπηρέτη, η οποία κόλαση, όπως απεικονίζεται στο συγκεκριμένο έργο, δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα σαλόνι με τρεις ίδιους καναπέδες διαφορετικής απόχρωσης. Δεν υπάρχουν καθρέφτες, δεν υπάρχουν παράθυρα, δεν υπάρχουν βιβλία. Δεν υπάρχει ύπνος, ούτε καν δάκρυα.
Το εγκληματικό τους παρελθόν, οι αντιδικίες, οι διαξιφισμοί, οι ειρωνείες, οι ηθικοί και μη εκβιασμοί, τους οδηγούν στο συμπέρασμα ότι είναι τελείως παράλογο να προσπαθούν να ξεχάσουν την παρουσία των άλλων.
Ο δειλός Garcin, η σκληρή ομοφυλόφιλη Inez πού θα ποθήσει την νάρκισσο παιδοκτόνο Estelle, πολύ γρήγορα συνειδητοποιούν ότι η συνεύρεση τους δεν είναι τυχαία και ότι ο καθένας τους θα γίνει ο βασανιστής των άλλων δύο.
Η ειρωνεία βρίσκεται στο γεγονός ότι η συγκεκριμένη κόλαση δεν προσφέρει πυρωμένα σίδερα και φωτιές σαν μαρτύριο, αλλά την ταπείνωση και τον εξευτελισμό των χαρακτήρων καθώς αυτοί αποκαλύπτονται μεταξύ τους. Εδώ οι ψυχές απογυμνώνονται από τα μυστικά τους και εκτίθενται στο ανελέητο φως της κόλασης.
http://www.cosmo.gr/
