Με πρωτοποριακή γραφή και ξεκάθαρη άποψη, ο συγγραφέας δεν αφήνει περιθώρια καθώς ορίζει με μεγάλη ακρίβεια τα πράγματα: «Πρόκειται για ένα έργο αφήγησης προς το κοινό, με τους ηθοποιούς (και) να περιγράφουν τους χαρακτήρες που υποδύονται, να λένε τις παύσεις τους, τις σκηνικές οδηγίες. Με μια αίσθηση πρόβας, η παράσταση πρέπει να φιξάρει, να οριστικοποιήσει τα ρευστά στοιχεία της. Στόχος μας είναι να διατηρήσουμε αυτή την αίσθηση, ενώ μια μεγάλη δυσκολία είναι η πολυεπίπεδη υπόσταση των ηθοποιών. Σκεφτείτε,έχουν την αφήγηση προς το κοινό, έχουν οδηγίες από τους συναδέλφους τους επί σκηνής, έχουν να κάνουν σχόλια για τους ρόλους τους αλλά και τους άλλους.Είναι πολλά τα επίπεδα και στην υποκριτική, καθώς καλούνται να δώσουν ψυχολογική διάσταση σε σκίτσα».
Ολα συμβαίνουν και όλοι περιστρέφονται γύρω από τον «Χρυσό δράκο», μια που οι ήρωες κατοικούν στα σπίτια που βρίσκονται πάνω από το εστιατόριο. «Το έργο έχει να κάνει με τη μοίρα και το πεπρωμένο, ενώ η θεματολογία του αφορά την απομόνωση,τη μοιρασιά, το τέλος του έρωτα, το τράφικινγκ γυναικών,τη σύγκρουση των δύο φύλων - όλα όσα συμβαίνουν στη σύγχρονη δυτική κοινωνία. Ο συγγραφέας,με ειρωνεία και χιούμορ, σχολιάζει τη δυτικότροπη ζωή» λέει η σκηνοθέτις.
Είναι η τρίτη φορά που η Κατερίνα Ευαγγελάτου σκηνοθετεί στο Εθνικό- προηγήθηκαν τα έργα «Βόλφγκανγκ» και «Πλαστελίνη»ενώ μετρά συνολικά επτά δουλειές στα τέσσερα χρόνια που κινείται στον χώρο. «Δεν είναι πολλά αυτά που έχω κάνει. Αλλοι συνάδελφοί μου κάνουν τρεις και τέσσερις σκηνοθεσίες τον χρόνο, εμένα όμως δεν είναι αυτός ο στόχος μου» λέει καθώς ήδη σχεδιάζει το άμεσο μέλλον της: Μετά τον «Χρυσό Δράκο» θα καταπιαστεί με ένα εξίσου σύγχρονο, αλλά βρετανικό αυτή τη φορά, έργο. Δεν θα το ανεβάσει όμως στο Αμφι-Θέατρο, το «οικογενειακό» θεατρικό της σπίτι, αλλά στο Θησείον, σε παραγωγή του Γιώργου Λυκιαρδιόπουλου.
«Το θεάτρο είναι από μόνο του πολιτικό. Δεν χρειάζεται πάντα να βγαίνεις στη σκηνή με πλακάτ φτιάχνοντας μια performance για να ονομαστεί αυτό που κάνεις πολιτικό.Σε αυτούς τους καιρούςτο να επιμένεις στην τέχνη είναι από μόνο του τρέλα.Αλλά αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί λένε όλοι ότι “η τέχνη δεν χρειάζεται λεφτά,να κάνουμε θέατρο low budget ή και no budget”.Τότε γιατί χρειάζεται λεφτά το ποδόσφαιρο;» αναρωτιέται με θυμό η Κατερίνα Ευαγγελάτου. «Ζούμε σε μια χώρα όπου ο καλλιτέχνης είναι ο φτωχός συγγενής».
ΠΟΥ - ΠΟΤΕ
Εθνικό Θέατρο, Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» η Πρεμιέρα: 22 Οκτωβρίου 2010, στις 21.00.
Παίζουν: Φιλαρέτη Κομνηνού, Ν. Χατζόπουλος, Εύη Σαουλίδου, Δ. Παπανικολάου, Ν. Αγγελής.
http://www.tovima.gr/
